tag:blogger.com,1999:blog-334485042012-01-06T15:41:59.959+02:00Τοσο βαθυ,σχεδον μαυροAurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.comBlogger1871100tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-79497588725643721732010-10-18T17:12:00.004+03:002010-10-18T17:36:36.323+03:00Ήρθε η ώρα.Νόμισα πως είχε ξανάρθει κανά δυο τρεις φορές στο παρελθόν,αλλά δεν ήταν έτσι.Τώρα είναι.<br /><br />Αυτό ήταν,κυρίες και κύριοι.Η θητεία μου ως μπλόγγερ έφτασε στο τέλος της.<br /><br />Αχα,ακούω τους κακεντρεχείς να λένε"εμ βέβαια,βρήκε τον έρωτα γι'αυτό την κάνει"<br /><br />Όχι,αγαπητοί κακοί άνθρωποι,δεν είναι έτσι,καθόλου δεν είναι.Δεν είμαι από αυτές που ξεχνάνε τους πάντες και τα πάντα για έναν άντρα.Τις κοροϊδεύω αυτές,δεν είναι του γούστου μου να παίρνει νόημα η ζωή μόνο μέσα από τα μάτια ενός άλλου.<span style="font-size:130%;">Δεν είναι αυτό.</span><br /><br /><br />Ξε-κόλλησα.Προχώρησα.Moved on,το λένε οι Άγγλοι.Οι Γάλλοι δεν ξέρω πώς το λένε.Πού πάω ένας θεός ξέρει(και ένα σύμπαν:),πάντως δεν είμαι πια εδώ.<br /><br /><br />Αυτοί που αγάπησα εδώ μέσα θα μου λείψουν.Μου λείπει ήδη που δεν τους γνώρισα.Είμαι φοβιτσιάρα όμως....<br /><br />Μούρχονται κάτι γελοιότητες για αποχαιρετισμό,τύπου:να αγαπάτε τον εαυτό σας,να θυμάστε πως η κάθε μέρα περνάει και δε γυρνάει πίσω και άλλα διδακτικά...shit<br /><br />Το μπλογκ μου δε θα το εξαφανίσω τελείως.Θα μείνουν κάποια-πολλά-ποστ,έτσι,σαν σκαλισμένο στο ξύλο ενός παγκακιού"η Αουρέλια ήταν κάποτε εδώ"<br /><br /><br />Συγκινήθηκα ρε γαμώτο....<br /><br />Αντίο ρε σεις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7949758872564372173?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-14922391701346268002010-10-09T15:05:00.010+03:002010-10-10T18:15:50.152+03:00Τελικά είμαι ένας μπούφος.Με περικεφαλαία.Καβάλα σ'ένα τυφλό άλογο.Στη μέση μιας πεδιάδας στον πλανήτη Άρη.<br /><br />Ήτοι:<br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><br />Δε με συμπαθεί.<span style="font-size:130%;">Μ'αγαπάει.<br /></span><br /><br /><span style="font-size:180%;">:)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1492239170134626800?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-32831262902507129312010-09-29T17:17:00.008+03:002010-09-29T19:24:28.409+03:00Ξαναδιάβασα το προηγούμενο ποστ και σκέφτηκα ότι πολλή μιζέρια έχει πέσει ρε παιδί μου στις τελευταίες αναρτήσεις μου(σικ).Γενικά την έχω αυτή την τάση της αυτολύπησης και ψιλομαζοχισμού,αλλά τώρα μου την έδωσε.<strong>Τέλος</strong> λοιπόν μ'αυτό το θέμα,πάμε γι'άλλα,ή για τίποτα ένιγουέι,αλλά χωρίς μουρμούρα και κλάψομουνίαση(σόρι για το λεξιλόγιο,αλλά είπαμε μου την έδωσε)και "μπουχουχου,οι γκόμενοι που θέλω θέλουν άλλες και τίποτα δε μου πάει καλά και τι κάνει πια αυτό το σύμπαν και δεν κουνάει τον κώλο του να με βοηθήσει"και μη χέσω.<br /><br /><br /><br />Άντε γιατί!<br /><br /><br /><br /><span style="color:#990000;">Άσε που νομίζω πως όλο αυτό είναι μια ωραία παγίδα που έχω στήσει στον εαυτό μου για να κάθομαι στα αυγά μου,να μην κάνω τίποτα και να κατηγορώ τους άλλους γι'αυτό.</span><br /><br /><br /><br />-Και πού το κατάλαβες ρε μεγάλη;Αυτό ακούγεται και γαμώ τις συνειδητοποιήσεις!πετάγεται ο γνωστός άγνωστος Κάποιος και με αναγκάζει να εξηγήσω ενώ σκόπευα να σταματήσω το γράψιμο και την πέσω στον καναπέ<br /><br /><br /><br />Λοιπόν μεγάλε,έγραψα μια ολόκληρη παράγραφο εξηγώντας,μετά την έσβησα όμως γιατί θέλει πολλές λεπτομέρειες,οπότε θα μείνεις με την απορία<br /><br /><br /><br /><br />Ένα μόνο σου λέω:μην πιστεύεις όλα όσα σου τσαμπουνάω,διότι ενίοτε νομίζω ότι σε κοροϊδεύω(και μαζί,τον εαυτό μου)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-3283126290250712931?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-10075223104795278252010-09-14T15:30:00.006+03:002010-09-14T18:18:40.741+03:00Είμαι ντάουν.What's new;θα μου πει όποιος με ξέρει τα τελευταία 100 χρόνια της ζωής μου.Ε πώς,και στο ντάουν υπάρχουν διαβαθμίσεις:υπάρχει ο πάτος,δέκα μέτρα κάτω από τον πάτο,ο πυρήνας της γης,οι μαύρες τρύπες,πώς,δεν είναι το ίδιο.Πού βρίσκομαι εγώ αυτή τη στιγμή;Χμμμμ...θα έλεγα κάπου στην ασθενόσφαιρα(ακριβώς κάτω από τη λιθόσφαιρα).<br /><br />Ο λόγος;Για να δούμε...Ναι.Ενώ είμαι μια κατά κοινή ομολογία εμφανίσιμη,έξυπνη και οικονομικά ανεξάρτητη γυναίκα,δεν μπορώ να σταυρώσω σχέση.Με κάποιον που να μ'ενδιαφέρει εννοώ.Οι οποίοι όπως νομίζω όλοι ξέρουμε,δεν έρχονται κατά εξάδες στη ζωή και όποτε τους παραγγείλεις.Στη δική μου συγκεκριμένα άντε να εμφανιστεί ένας το χρόνο,στην ΚΑΛΥΤΕΡΗ περίπτωση.<br /><br />Και εμφανίζονται.Με το που αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι Ναι,αυτός έχει κάτι μου μ'αρέσει,τον ξεχωρίζω από τους υπόλοιπους,ω ναι,θα μπορούσα να τον ερωτευτώ,αρχίζω και αγχώνομαι.Και να φαντασιώνω-πώς θα ήταν αυτό,πώς θα ήταν εκείνο....Γνωρίζοντας πως οι φαντασιώσεις είναι χαρακτηριστικό κυρίως της εφηβείας και στην ενήλικη ζωή δεν κάθεσαι να φαντάζεσαι αλλά πράττεις,καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά στον τρόπο που λειτουργώ,αλλά δε θέλω να κάτσω να το αναλύσω τώρα.<br /><br />Και μετά και μετά;Αναλόγως...στην προκείμενη τωρινή φάση,περίμενα περί τους χ μήνες να κάνει κάποια κίνηση,φροντίζοντας από τη μεριά μου να δείξω ότι τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια(strike one).Από την άλλη μεριά,εισέπραξα επίσης μια αυξανόμενη με το χρόνο συμπάθεια(strike two).Και μια φιλικότητα(strike αποτελειωτικό).Αυτά......Τώρα,μετά από αμέτρητα ξενύχτια,σκέψεις,πρήξιμο των φιλενάδων και άλλα λέιμ πράγματα που κάνουμε εμείς οι γυναίκες,σκέφτομαι να πάρω τη συμπάθεια(και τη φιλικότητα,προσθέτω)και να τη βάλω εκεί που φαντάζεστε,γιατί τι άλλο να την κάνω δεν ξέρω.Αυτό που ξέρω είναι πως όταν θες κάποιον για άλλους λόγους εκτός να κουσκουσεύεις και να λες βλακείες να περνάει η ώρα,δεν περιμένεις δέκα χρόνια.Απλά,δεν ήθελα να το πιστέψω.<br />Ε,σήμερα το πίστεψα.<br />Διότι έχω ισχυρές ενδείξεις ότι γουστάρει μια άλλη.<br />Και μπιλίβ γιου μι,μόνο <strong>συμπάθεια</strong> δεν δείχνει ο τρόπος που της φέρεται.<br /><br />I HATE that word.Θα σταματήσω να τη χρησιμοποιώ,αυτήν και τα παράγωγά της(συμπαθητικός,συμπάθειο κλπ).Και το κυριότερο,άμα μ'αρέσει κανείς,θα προσπαθήσω να δείχνω οτιδήποτε άλλο εκτός απο ΑΥΤΗΝ.<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">πω πω αυτό το τελευταίο ήταν μεγάλη κουβέντα,ανατρίχιασα</span><br /><br /><br />(μήπως δεν τό'χω πιστέψει ακόμη ότι δε θα γίνει τίποτα;μήπως είμαι μαλάκας;μήπως είμαι μαζόχα;μήπως επίτηδες διαλέγω αδιέξοδες καταστάσεις για να αποφύγω την intimacy;στο επόμενο ποστ,η συνταρακτική συνέχεια)<br /><br />:ΡΡΡ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1007522310479527825?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-88035836632311974862010-09-07T22:05:00.022+03:002010-09-14T15:29:24.716+03:00Έκατσα ενώπιον του υπολογιστή και χάνω το Grey's anatomy έχοντας κάθε καλή πρόθεση να γράψω για τις -τολμώ να πω- ενδιαφέρουσες διακοπές μου,αλλά ξαφνικά αισθάνομαι σα να δίνω εξετάσεις έκθεση με θέμα"πώς πέρασα το καλοκαίρι"και ξέχασα την ύλη.Δεν είναι βέβαια ακριβώς έτσι,τα θυμάμαι τα βασικά αλλά δε θέλω να τα γράψω λόγω του εβερεξίστινγκ φόβου ότι κάποιος γνωστός μου θα πέσει πάνω στο μπλογκ και θα με καταλάβει,οπότε πρέπει να αλλάξω θέμα και για τι άλλο να γράψω;Για αδιέξοδους και μονόπλευρους έρωτες βαρέθηκα και να τα σκέφτομαι και να τα γράφω-α σιχτήρ πια,δεν ξέρω εγώ κάνω λάθος ή οι άλλοι ή το συχνά πυκνά μνημονευόμενο από μένα Σύμπαν που μ'έχει χεσμένη πατόκορφα σ'αυτόν τον τομέα(ενώ σε άλλους δε λέω,βοηθάει και με το παραπάνω και το ευχαριστώ-μη με περάσει για αχάριστη και κόψει την παροχή τελείως).Πάει κι αυτό το θέμαα,τι άλλο;Πολιτική,κρίση κτλ τα αφήνω για άλλους,υπαρξιακά τα αφήνω για άλλη ώρα,ερωτικά είπαμε δεν έχει μην τα ξαναλέμε και συγχίζομαι(σκατά,επίτηδες το ξαναλέω μήπως και φτάσει στ'αυτιά καμμιάς ξερωγω παντοδύναμης κοσμικής ενέργειας,δεν υπάρχει πάτος στο πόσο λέιμ μπορώ να γίνω),τα της δουλειάς σε αυτή τη φάση κόβονται στους προκριματικούς με ύφος Μουρατίδη διότι είναι από βαρετά έως αχαρακτήριστα,οπότε τι μένει;Ένα ηθικό δίδαγμα:με το στανιό δε γίνεται τίποτα φίλε μου,πόσο μάλλον να θυμηθείς ότι είσαι μπλόγγερ μετά από τόσους μήνες...<br /><br /><br /><br />υ.γ.ο άσχετος τίτλος σημαίνει ότι ω ναι,έχω συνάχι.Το οποίω και μισώ όσο και ο δράκουλας τη σκορδαλιά.Νομίζω ότι το μισώ όσο και το σιδέρωμα.Δεν είμαι σίγουρη...ενιγουέι,σαν καλός μαλάκας που είμαι,με το που πήγε 31 Αυγούστου έστρωσα το χαλί και υποδέχτηκα το φθινόπωρο με μια ωραία ίωση που μου την κόλλησε σίγουρα κάποιο από τα χίλια εκατόν πενήντα παιδάκια στην παραλία με τις νεροτσουλήθρες που πήγαμε με τα βαφτιστήρια.Περιττό να πω πως περισσότερη ώρα τσουλούσαμε οι γαϊδάρες(εγώ και η κουμπάρα)παρά τα μωρά τα οποία κλαίγανε και παρακαλούσαν να τα αφήσουμε κι αυτά να παίξουν,χωρίς ιδιαίτερα επιτυχή αποτελέσματα.Εξού και τιμωρήθηκα.Υπόσχομαι ότι άλλη φορά θα είμαι καλή νονά,θα κάθομαι στωικά να παίζω το ρόλο του βατήρα για βουτιές και θα κάνω τους παλιμπαιδισμούς μου in my own time.<br />(Τώρα που εξομολογήθηκα την αμαρτία μου,αναμένω να ξυπνήσω αύριο με ξεβούλωτη μύτη και με το αντικείμενο του πόθου μου στα πόδια μου-ή άντε,στην αγκαλιά μου.Παρά τα λάθη μου...:)<br /><br />υ.γ 2 Ήρθε το αύριο και ξύπνησα(αν θεωρήσουμε ότι κοιμήθηκα δηλαδή).Η δε μύτη μου ακόμη κοιμάται κι ονειρεύεται ότι αναπνέει,μυρίζει,κάνει τέλος πάντων όλα αυτά για τα οποία δημιουργήθηκε.Να υποθέσω πως και το δεύτερο σκέλος της προσδοκίας μου θα πάει κατά διαόλου...;<br /><br />υ.γ.3 Ναι,και το δεύτερο σκέλος της προσδοκίας,αφού χτυπήθηκε κάτω,έλπισε,κάπνισε(!!!),ξενύχτησε,πήγε τελικά να κάνει παρέα στον άρχοντα του σκότους.Περαστικά μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8803583663231197486?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-88377505018217284102010-05-21T22:13:00.005+03:002010-05-27T01:21:12.185+03:001.Τι σκατά είναι η τζεντούια;<br /><br />2.Όταν ακούγεται ένα "γκλινγκρρρλλλπ" την ώρα που σκουπίζω με την ηλεκτρική,υπάρχει τρόπος να ξέρω αν αυτό που ρούφηξε είναι τσόφλι από σπόρια ή κάτι χρήσιμο π.χ.σκουλαρίκι,κλειδί,κουμπί,δίευρο κτλ.;(χωρίς να χρειαστεί να ανοίξω τη σακούλα εννοείται!)<br /><br />3.Πότε θα ερωτευτώ κάποιον και θα με ερωτευτεί κι εκείνος ταυτοχρόνως,αντί να:ερωτεύομαι και να με φτύνουν,να με ερωτεύονται αυτοί που φτύνω εγώ,να με ερωτεύονται τεκνά 15 χρόνια μικρότερά μου,να με ερωτεύεται κάποιος πέρσι που εγώ ούτε να τον χέσω και φέτος που ανακαλύπτω τις κρυφές του χάρες να τα φτιάχνει με άλλη κλπ.;(αυτή η ερώτηση απευθύνεται στο Σύμπαν,το Θεό και το μέντιουμ Πιπίτσα)<br /><br />4.Τι διάλο κρίση και ο κόσμος πεινάει,και παρόλα αυτά ακόμη δεν μπορώ να βρω ένα αξιοπρεπές σπίτι να νοικιάσω κάτω από 400 ευρώ;<br /><br />5.Πώς είναι δυνατόν να σου σκάει το λάστιχο του αυτοκινήτου από καρφί;Είναι το καρφί στημένο μέσα στη μέση του δρόμου όρθιο με τη μύτη προς τα πάνω και περιμένει να το πατήσεις;Εδώ θα εκτιμούσα κ τεκμηρίωση επιστημονική,με τύπους,επιταχύνσεις,γραφήματα κλπ.<br /><br />6.Γιατί διάφορες ομάδες επαγγελματιών όπως:συνεργείοι,υδραυλικοί,ηλεκτρολόγοι και λοιποί άνθρωποι του μόχθου και του γράσου,με το που δουν γυναίκα αισθάνονται την υποχρέωση πρώτα να της την πέσουν και μετά να την κλέψουν στη χρέωση;<br /><br />7.Άραγε θα γίνω ποτέ μάνα;<br /><br />8.Τι να κάνω για να μου δώσει ένας καραμαλάκας τα λεφτά που μου χρωστάει,ο οποίος με στέλνει από βδομάδα σε βδομάδα κι έχουν περάσει 7 μήνες;(ειλικρινά θα εκτιμήσω κάθε καλή συμβουλή που θα οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8837750501821728410?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-64059651977795560172010-03-29T17:13:00.000+03:002010-03-29T17:16:05.154+03:00Άλλαξα τα έπιπλα που έχω στο σαλόνι.Όχι ότι πήρα καινούρια,τα παλιά άλλαξα.Θέση.Δηλαδή εκεί που ο καναπές κοιτούσε τα άλλα δωμάτια,τώρα κοιτάει το παράθυρο.Άλλαξε δηλαδή ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.<br /><br />Έλεγα στο προ-προηγούμενο ποστ πως δε θα ξαναγράψω αν δεν κάνω μια σημαντική αλλαγή στη ζωή μου.Πιάνεται αυτό για αλλαγή;<br /><br /><br />Θα το κάνω εγώ να πιάνεται...<br /><br />;)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6405965197779556017?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-28218969739854646052010-03-16T18:45:00.006+02:002010-03-17T00:23:38.100+02:00Ας πούμε,ότι αυτό δεν είναι ποστ.Δηλαδή δεν είναι ποστ όπως τά'γραφα μέχρι τώρα,που αφιέρωνα έναν άλφα χρόνο και σκέψη,και που είχα και όρεξη.Γιατί κακά τα ψέμματα,όρεξη δέν έχω για γράψιμο.Ακόμα.Εξ'ού και γράφω μισοξαπλωμένη και χωρίς φως,και κάνω λάθος κάθε δεύτερο γράμμα.<br /><br />Δεν είναι ποστ,τι είναι τότε;<br /><br /><br />Κατ'αρχήν είναι ενημέρωση.Γιατί μέσα σ'όλα τα καλά που διαθέτω ως άνθρωπος,είμαι και μεγάλη καρδιά.Και θέλω οι νότιοι διαδικτυακοί μου γνώριμοι-όσοι απόμειναν τέλος πάντων και δε θα τους παρεξηγήσω-να προλάβουν να το διαβάσουν και να πάνε να ζήσουν την εμπειρία που έζησα προ ολίγων ημερών.Μπείτε <strong>Cedarlakedance.com</strong> για να πάρετε μια γεύση.Και μετά πάτε να κόψετε εισιτήρια για τις παραστάσεις τους στα μέρη σας 17-19 Μαρτίου.Τίποτ'άλλο δε σας λέω,τρεχάτε λέμε!Και μόνο που μετά από 6 μήνες νέκρας έκανα loggin για χάρη τους,λέει πολλά..<br /><br />Κατα δεύτερον και τελευταίον,είναι καταγγελία.Το απαραδεκτουά-για άλλη μια φορά-τραγούδι που θα στείλουμε στη Γιουροβίζιον,είναι <strong>ολοκάθαρο ξεπατίκωμα</strong> του"η γιορτή των ζεϊμπέκηδων"του Καλδάρα,που το τραγούδησε ο Νταλάρας.Στο πιο μαλακία του,βεβαίως,διότι το παλιό είναι ωραίο και το καινούριο μια παπάρα και μισή.<br /><br />(δεν τό'ξερα ότι είναι του Καλδάρα αλλά το γκουγκλάρισα μόλις τώρα για να αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα το κατηγορώ μου)<br /><br /><br />Αυτά.Επανέρχομαι-υποθέτω...:)<br /><br />(με αληθινό ποστ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2821896973985464605?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-4259284702771490252009-10-21T20:42:00.003+03:002009-10-21T21:22:20.630+03:00Εδώ και τρία περίπου χρόνια ζω σα να μου έβαλε κάποιος σούπεργκλου στα παπούτσια.Μηδέν βήμα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση-τόσο που,ακόμα και προς τα πίσω να πήγαινα,καλύτερα θα ήταν.Αλλά όχι.Ούτε καν πισωγυρίσματα δεν έχει ο μπαξές.Ακινησία.Ποιό είναι το πιο ακίνητο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό;Το άγαλμα του Βενιζέλου;Οι κολώνες της ΔΕΗ;Ο Όλυμπος;Ακόμα κι αυτά κινούνται μαζί με τη Γη.<br /><br />Εγώ,τουναντίον είμαι διακτινισμένη σε ένα κενό χωροχρόνου όπου τα πάντα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα.Ξυπνάω-το-πρωί-βάζω-το-μπρίκι-πλένομαι-πάω-στη-δουλειά-γυρίζω-κοιμάμαι-πηγαίνω-για-καφέ-πηγαίνω-σινεμά-πηγαίνω-επισκέψεις-γυρίζω-βλέπω-τηλεόραση-διαβάζω-εφημερίδες-τρώω-κοιμάμαι-ξυπνάω-βάζω-το-μπρίκι κτλ.Καμμιά φορά αλλάζω τη σειρά(π.χ.πρώτα πλένομαι και μετά βάζω καφέ)για να μη λαλήσω.<br /><br />Η μόνη κίνηση που γίνεται αρκετά συχνά,είναι μέσα στο μυαλό μου.Εκεί κινούνται διάφορα με ταχύτητα φωτός-αλλάζω δουλειά,σπίτι,παρέες,χώρα,ανοίγομαι σε διάφορες ανήθικες προτάσεις,κάνω παιδιά,κι όταν το ρίχνω πολύ έξω,γίνομαι και διάσημη.<br /><br /><br />Υποθέτω πως δεν πρέπει να τα γράφω αυτά εδώ πέρα διότι δεν κάνω και πολύ καλό στην περσόνα μου...Τριών χρονών κι αυτή.Ελπίζω να μην τα εκατοστήσει μαζί με την ακινησία μου.Έλεγα πως πρέπει να τελειώνω με το μπλόγγιν,διότι σα να νιώθω πως μου τελείωσε αυτό.Αλλά ούτε κι αυτό δεν έχω τα κότσια να αλλάξω...<br /><br /><br />Υπόσχομαι τώρα,εδώ,αυτή τη στιγμή,πως δεν πρόκειται να ξαναγράψω αν δεν κάνω μια αλλαγή.Σημαντική αλλαγή εννοώ.Είστε μάρτυρες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-425928470277149025?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-16731783695508203292009-10-13T22:32:00.006+03:002009-10-14T18:38:32.629+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Q5yNXgiBlGw/StTWe5ulAjI/AAAAAAAAABg/K1_awOctRek/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392170480249930290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Q5yNXgiBlGw/StTWe5ulAjI/AAAAAAAAABg/K1_awOctRek/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1002.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Σήμερα επιστρέφοντας από τη δουλειά,με προϋπάντησε ένα<strong> βουνό</strong> κιτρινοπορτοκαλιών φύλλων,συγκεντρωμένο μπροστά στην εξώπορτα της πολυκατοικίας.<br /><br />Ήταν υπέροχο θέαμα."Επιτέλους,φθινόπωρο!",σκέφτηκα και έβγαλα το κινητό να το αποθανατίσω<br /><br /><br /><br />Μετά άνοιξα την πόρτα.Σημειωτέον,φύσαγε διαολεμένα.Πριν προλάβω καν να σηκώσω το πόδι μου και να το πατήσω μέσα,πρόλαβαν και μπήκαν τα φύλλα,δυο σακκούλια από πατατάκια που ήταν κρυμμένα από κάτω,κάτι διαφημιστικά φυλλάδια πιτσαρίας και ένα μπλε πλαστικό που δεν ξέρω τι ήταν,κι έγινε η είσοδος κώλος.<br /><br /><br /><br />Μπήκα γρήγορα γρήγορα στο ασανσέρ-ελπίζω οι υπόλοιποι ένοικοι και η καθαρίστρια να είναι λιγουλάκι ρομαντικές ψυχές...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1673178369550820329?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-65441608329017287552009-10-11T11:48:00.004+03:002009-10-11T11:59:21.689+03:00Τιριτρι τιριτρι τα πουλάκια <br /><br />Γκαρ γκαρ ένας γάιδαρος γκαρίζει από κάπου στο βάθος <br /><br />Θρρρ θρρ φύλλα που θροΐζουν στο πέρασμα του ανέμου <br /><br />πλιπλιτς ρυάκι που κυλα ψιθυριστά πάνω απ'τις πέτρες <br /><br />τζτζζ τζιτζίκια που καλούν το ταίρι τους <br /><br />φσσσφσσσσσ κύμα που σκάει απαλά στην αμμουδιά <br /><br /><br />Όποτε γκρινιάζω για τους θορύβους,δε σημαίνει πως θα μου άρεσε να ζω στην ηχομόνωση.Ως απόδειξη,καθόλου μα καθόλου δε θα με πείραζε να ξυπνάω το πρωί και να ακούω τα παραπάνω...(το γκάρισμα του γαϊδάρου τώρα που το ξανασκέφτηκα,δε μου είναι και τόσο απαραίτητο) <br /><br /><br /><br />Υ.Γ.Για όποιον δεν έχει καταλάβει πούθε μούρθε η έμπνευση για το παραπάνω,να διευκρινίσω πως σήμερα ξύπνησα για 159η φορά υπό τους γλυκούς τρανταγμούς του μπάσου του ηχοσυστήματος της από κάτω-η οποία έβαλε για 159η φορά το"όταν σ'είχα πρωτοδει" σε ντεσιμπέλ ισοδύναμα με απογείωση διαστημόπλοιου.Καλημέρα όλη μέρα!<br />(&amp;^&amp;^%#@$$&amp;^*)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6544160832901728755?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-20931870388554515642009-10-05T14:31:00.008+03:002009-10-11T11:52:19.965+03:00Ο κόσμος και ο χρόνος προχωράει και περνάει.Για όλους.Εκτός μιας μικρήηηης χώρας της Μεσογείου,που μια κακιά μάγισσα την καταράστηκε να ζει και να ξαναζεί τα ίδια και τα ίδια.Η χώρα αυτή δεν αντέχει τις αλλαγές,αποσυντονίζεται.Θέλει αυτά που ξέρει,τα γνωστά.Μάλλον διότι έτσι κερδίζει μια ψευδαίσθηση αιωνιότητας-όλα μένουν στάσιμα άρα κι εγώ δε θα πεθάνω ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη.<br /><br />Χθες,την ώρα που ο φρέσκος πρωθυπουργός έκανε τις δηλώσεις του(διαβάζοντας από χαρτί,όπως μου είπαν διότι εγώ δεν έβλεπα εικόνα διότι έπλενα πιάτα),ακούγονταν από κάτω ιαχές:<br /><br /><br />ΑΝΤΡΕΑ,ΖΕΙΣ,ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ<br /><br /><br /><br /><br />I rest my case.<br /><br /><br /><br />...<br /><br /><br /><br />Όχι,I don't rest my case ακόμα,έχω να πω κι άλλα.Μα είναι δυνατόν;ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;Έίναι να τρελλαίνεσαι δηλαδή.Εκτός των άλλων,αυτό είναι τουλάχιστον ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ.Άμα ήμουν εγώ που είχα βγει κι άκουγα από κάτω να φωνάζουν το όνομα της μάνας μου,θα ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί.Αυτοπατρονάρισμα ολκής.Δηλαδή εκεί που πήγα λίιιιγο να χαρώ που τουλάχιστον ξεφορτωθήκαμε τα"γαλάζια παιδιά",που τόσες προσλήψεις από το παράθυρο κι απ'το φωταγωγό και τέτοιο ύφος χιλίων πεντακοσίων καρδιναλίων των βισματιών δεν έχω ξαναματαδεί(και μιλάω ως αυτόπτης μάρτυς),ακούω αυτό το χάλι και ξαναρχίζω να βογκάω.Ως πότε παληκάρια;<br /><br /><br />NOW I rest my case γιατί πρέπει και να φύγω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2093187038855451564?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-12832210350573864302009-09-27T23:05:00.003+03:002009-09-27T23:21:10.440+03:00Τις προάλλες εκεί που ήμουν ξαπλωμένη και διάβαζα μπιγκ φις,το κινητό μου έκανε τιτ τιτ(μήνυμα).Τρόμαξα-λες να ήταν κανείς με πρόταση για έξω;Και δεν είχα έτοιμη δικαιολογία.*<br /><br /><br /><br /><span style="color:#990000;"><span style="color:#000000;">*</span> </span><span style="color:#660000;">το τελευταίο διάστημα περνάω τις κλειστές μου και δε θέλω να πηγαίνω πουθενά(με το ζόρι με σηκώσανε και πήγαμε να δούμε το Χάρι Πότερ,ο οποίος μου άρεσε αλλά δε μου άρεσε καθόλου η τιμή του εισιτηρίου-ΕΝΝΙΑ ΕΥΡΩ!Γαμιόληδες!τέλος πάντων,άλλη ώρα θα τους περιλάβω αυτούς).Έλεγα λοιπόν πως η μεγαλύτερή μου χαρά είναι να γυρίζω σπίτι μετά τη δουλειά και να ασχολούμαι με οτιδήποτε μπορεί να ασχοληθεί κανείς εντός των τειχών-από ασύστολο κωλοβάρεμα έως μυστήριες οικιακές εργασίες,π.χ. άλλαγμα φίλτρου στον απορροφητήρα.Υποθέτω είναι φάση και θα περάσει,της δίνω τρεις μήνες καιρό</span><br /><br /><br /><br />Τζάμπα αναστατώθηκα,δεν ήταν πρόταση.Ήταν το παρακάτω:<br />"<strong>Στάθηκα πάντα δίπλα σου με εντιμότητα,δυναμισμό και ειλικρίνεια.Στήριξέ με για να αγωνιστώ και μέσα στη βουλή.Κωνσταντίνος Κούλουρης,υποψήφιος βουλευτής Ν.Δ."</strong><br /><br />(σταθείτε μισό λεπτό να σκουπίσω ένα δάκρυ και να φυσήξω τη μύτη μου....αχ...εντάξει)<br /><br />!!!!!!!<br /><br /><br />Η πρώτη μου παρόρμηση ήταν να στείλω απάντηση στον Κωνσταντίνο Κούλουρη λέγοντάς του επακριβώς τι να πάει να κάνει και με ποιόν,αλλά της παρόρμησης επεκράτησε η λογική.Διότι αν ο Κωνσταντίνος Κούλουρης έχει το κινητό μου,θα έχει ίσως και τη διεύθυνσή μου.Και μετά μπορεί να καταλήξω σφαγμένη σε κανένα χαντάκι,πέμπτη είδηση στα κεντρικά δελτία(είναι και περίοδος εκλογών και δε θα με βγάλουν πρώτη),διότι που ξέρω γω αν ο Κωνσταντίνος Κούλουρης εκτός από μαλάκας είναι και ψυχοπαθής;<br /><br /><br />Επεκράτησε η λογική έλεγα πριν;χμμμ<br />Anyway...<br /><br /><br />Κωνσταντίνε Κούλουρη,ένα έχω να σου πω:είσαι πολύ τυχερός που το υβρεολόγιό μου είναι πτωχό(απαρτίζεται από κάτι μπαναλαρίες τύπου πούστη,γαμώ το σπίτι σου κτλ).Μα πολύ τυχερός...<br /><br />ΗΘΕΛΑ ΝΑ'ΞΕΡΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝ Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΧΩΡΑΕΙ ΜΗΝΥΣΗ...Δεν είναι αυτό παραβίαση του <strong>ιδιωτικού μας χώρου</strong>;;;Γαμώ την τεχνολογία μου...<br /><br /><br /><br />υ.γ.<br /><br />Για να μην αδικήσω κανέναν:πριν από λίγο μου ήρθε ανάλογο μήνυμα από Πασοκτσού επίδοξη συνάδελφό του...ΦΑΚ ΟΦ ΡΕ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1283221035057386430?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-86490514023868890352009-09-11T21:48:00.002+03:002009-09-11T21:53:15.052+03:00Λοιπόν.Εγώ άλλα σχέδια είχα,και η ζωή μου τα χάλασε.Κατ'αρχήν είχα σκοπό να μείνω εικοσπεντάρα για πάρα πολλά χρόνια-καμμιά 150ριά.Είχα σκοπό να με θέλουν όλοι οι γκόμενοι που θέλω,κι επίσης αυτοί που δε θέλω.Είχα ακόμα σκοπό να γίνω γαμάτη τραγουδίστρια,πρωταθλήτρια της ενόργανης και διάσημη βιολονίστρια που θα κάνει το κοινό της να ανατριχιάζει.Συγχρόνως μ'αυτά,θα έκανα εκθέσεις ζωγραφικής που θα άφηναν όλους με ανοιχτό το στόμα κι ο κόσμος θα σκοτωνόταν για έναν πίνακά μου.Το άκουσμα του ονόματός μου θα προξενούσε δέος.Κι ενώ όλοι θα αναρωτιόντουσαν"αυτή είναι;"και θα στραβολαίμιαζαν για να με δουν,εγώ θα κατέβαζα σεμνά τα μάτια μπροστά στους προβολείς και με ντροπαλό χαμόγελο θα απέκρουα τις εκδηλώσεις λατρείας και θα έτρεχα στα παρασκήνια να απολαύσω τη δόξα στην απομόνωση της σκιάς. *<br /><br /><br />Instead...έγινα επιστήμων,διότι ήμουνα και καλή μαθήτρια και δεν έπρεπε να πάνε χαμένα τα αριστεία.Κάνω μια καταξιωμένη κοινωνικά δουλειά,που το άκουσμά της προξενεί επιφώνημα("α!")και επανάληψη του επαγγέλματος..Μια δουλειά που δεν έχει σχέση με διασημότητα ούτε με καλλιτεχνίες ούτε με οτιδήποτε ονειρεύτηκα ποτέ.Μια δουλειά δύσκολη και ενίοτε ψυχοφθόρα,που η ικανοποίηση που μου δίνει παραμένει στα στενά όρια του εαυτού μου και κάποιων λίγων ακόμα.<br /><br />Όσον αφορά τα υπόλοιπα..<br /><br />Αν και παράπονο δεν είχα από άντρες που με θέλανε,με έκπληξη ανακάλυψα και μερικούς που ήθελαν άλλες.Και επίσης κάποιους που ξεκίνησαν τρελλοί και παλαβοί μαζί μου και μετά δε θέλανε ούτε να με δουν.Είμαι διχασμένη στο πότε έπιασα πάτο όσον αφορά τις σχέσεις-πάντως μου έρχονται δύο συγκεκριμένες σκηνές που ευχαρίστως θα εξαφάνιζα με αντάλλαγμα ένα χρόνο από τη ζωή μου.Τα μουσικά όργανα τα σταμάτησα όταν είδα πως υπήρχαν κι άλλοι καλύτεροι από μένα(κι όταν κατάλαβα πως δεν ήμουν διατεθειμένη να μελετάω 8 ώρες την ημέρα κομμάτια που δε μου άρεσαν).Τραγουδάω στα στενά όρια του μπάνιου και του σπιτιού μου,και το "τι ωραία φωνή που έχεις" παραμένει κομπλιμέντο μεταξύ εμού και του εκάστοτε γκόμενου που μοιράζεται το μπάνιο(και έχω πολύ καιρό να ακούσω κομπλιμέντο...).Την ενόργανη επίσης τη σταμάτησα νωρίς,ευτυχώς πριν μου ανακόψει την πορεία του ύψους.Και τη ζωγραφική...Αυτή κράτησε λίγο περισσότερο.Ξεκίνησα δυναμικά συνεργασίες,αλλά μετά με ρούφηξε τόσο το επίσημο επάγγελμα που στα παρακάλια των συνεργατών και στο διπλασιασμό της αμοιβής μου,εγώ απάντησα-βλακωδώς-"δε θα έχω χρόνο πια..θα πρέπει να διαβάζω".Το όνειρο του να ξαναρχίσω παραμένει όνειρο εδώ και τόσα πολλά χρόνια,που πια έχω πειστεί πως μέχρι να το αποφασίσω δε θα μπορώ να κρατήσω το πινέλο σταθερό γιατί θα τρέμει το χέρι μου από το γήρας.<br /><br />Και μια και είπα γήρας...Δεν έμεινα 25,άσχετα που δείχνω σταθερά 10 χρόνια νεότερη από την ηλικία μου(στα 25 έμοιαζα 15).Οι άσπρες τρίχες μου πλήθυναν και από πρόπερσι αναγκάστηκα να χρησιμοποιώ συστηματικά κρέμα ματιών.Και το χειρότερο;Από κει που ήμουν η γκόμενα στη δουλειά,τώρα ήρθαν καινούριες.Που ούτε που γνωρίζουν τι είναι"κρέμα ματιών".Κι ο νέος είναι ωραίος.Δυστυχώς.Δεν πα νά'ναι κιαλλιώς κι αλλιώτικα ο παλιός;Και μόνο που είναι <strong>παλιός</strong>,είναι σκατά...<br /><br /><br />*Όχι,δεν είμαι ψώνιο.Εϊμαι απλώς ειλικρινής.Και μη μου πείτε πως τέτοια όνειρα δεν κάνατε ποτέ γιατί θα χεστούμε εδώ μέσα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8649051402386889035?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-67342757789034031142009-08-09T02:10:00.004+03:002009-08-09T02:27:49.980+03:00Φτιάχνω βαλίτσα,και βαριέμαι τόοοοσο πολύ που...άκουσον άκουσον....έκατσα να γράψω ποστ!<br /><br />Και τι να γράψω αγαπητοί ανύπαρκτοι αναγνώστες που κατά πάσα πιθανότητα ήδη λιάζεστε στις παραλίες και μ'έχετε ξεχάσει,διότι επίσης κι εγώ σας ξέχασα κι ας μη λιάζομαι ακόμη;<br /><br />(Γιατί σας ξέχασα,θα μου πείτε....Αυτό λέω να το αναπτύξω άλλη φορά...)<br /><br />Μάζευα πράγματα λοιπόν,και όταν συνειδητοποίησα πως ετοιμάζομαι να πάρω μαζί μου τη μισή ντουλάπα,έκανα διάλειμμα να γράψω μπας και ξελαμπικάρω και βρω τον παλιό καλό μου εαυτό που ήταν ευχαριστημένος να πάει στις διακοπές με τρία βρακιά,δυο μαγιό και μια πετσέτα-α,και σαγιονάρες.Διότι ο καινούριος εαυτός που μας προέκυψε το τελευταίο εξάμηνο,μ'έχει κάνει να αναρωτιέμαι τι διάολο μέρος του λόγου είναι και τι ακριβώς θέλει απο μένα.<br /><br />Ο καινούριος εαυτός είναι shopping maniac.Όχι ότι κι ο παλιός δεν τις περνούσε τις κρίσεις του,αλλά περιοδικά.Καθόταν στ'αυγά του για κανά τρίμηνο,κάποια στιγμή τον τσιμπούσε η μύγα της κατανάλωσης και πήγαινε για ψώνια πέντε μέρες σερί.Έβγαζε το άχτι του,στοκάριζε για το χειμώνα και ξανάπεφτε σε νάρκη.<br /><br />Ο νέος πάλι,την είδε όχι μόνο ωραίος,αλλά και χουβαρντάς.Ακούει οικονομική κρίση και χαμογελάει με την υπεροψία της Πάρις Χίλτον(αλλά χωρίς το επώνυμό της και το καρνέ της).Χτυπάει κάρτα κατά μέσο όρο τρεις φορές την εβδομάδα σε ποικίλα καταστήματα,ώστε να μη βαριέται-άμα κουραστεί με τα ρούχα,πάει στα καλλυντικά,και μετά πάει για κουρτίνες,πράγμα παράλογο διότι δεν έχει που να τις κρεμάσει-εξού και τις κρέμασε όλες μαζί στο γραφείο και τώρα το γραφείο έχει τρεις διαφορετικές κουρτίνες σε μία μπαλκονόπορτα.*<br /><br /><span style="font-size:85%;">*υποσημείωση:για την μία από τις κουρτίνες,ο νέος έκανε κάτι εξωφρενικό.Έφυγε από τη δουλειά την πρώτη μέρα των εκπτώσεων,και πήγε και στήθηκε μαζί με κάτι θείες έξω από γνωστό κατάστημα οικιακών ειδών περιμένοντας να ανοίξουν οι πόρτες.Νομίζω πάντως ότι έφαγε τέτοια φρίκη βλέποντας τις θείες να μαλλιοτραβιούνται πάνω από τραπεζομάντηλα και μαξιλαροθήκες,που δε θα το ξανακάνει αυτό το λάθος</span><br /><br />Επίσης,έχει πάθει κάτι με τα κολιέ.Ευτούνος ο λαιμός που χρόνια τώρα είχε για παρέα ένα μοναχό μαύρο κορδόνι που δεν έβγαινε ούτε στο μπάνιο,τώρα έχει να διαλέγει από κίτρινες μπίλιες και πράσινες διάφανες κοτρώνες,μέχρι ροζάρια και ασημένιες αλυσίδες που ζυγίζουν οχτώ κιλά.Και φουλάρια.Πολύ φουλάρι αδερφάκι μου.Έχω βγει με φουλάρια μέχρι κι απ'το Καρφούρ-οίκημα που για μένα μέχρι πρότινος δεν περιείχε τίποτ'άλλο εκτός από τρόφιμα.<br /><br />Αν κάτσω να μαζέψω τις λεπτομέρειες,καταλήγω σε δύο συμπεράσματα,το πρώτο εκ των οποίων είναι λίγο τρομακτικό:ο νέος μου εαυτός...ακολουθεί τη <strong><span style="color:#990000;">μόδα</span></strong>.Λούστηκε αυτό που χρόνια κορόιδευε.Κοπάδι τις ανέβαζε,αγέλη τις κατέβαζε τις πανομοιότυπες με τα κάπρι τη μια χρονιά,τα μίνι την άλλη,τα σορτσάκια την επόμενη,και τώρα πάει και μου αγοράζει έθνικ σαγιονάρες και χαϊμαλιά.Το δεύτερο είναι πως κάνει μια στροφή προς τη<strong> <span style="color:#ff6666;">θηλυκότητα</span></strong>.Εκεί με οδηγούν οι πολύχρωμες όζες(μανό για τους νότιους),οι<span style="color:#993399;"> μωβ</span> τσάντες,οι ΦΟΥΣΤΕΣ(θου κύριε) και τα βραχιόλια με τα τα κρεμασταράκια.<em>Απ'τη γωνία τον κοιτάει με απορία ένα έφηβο κορίτσι με μαύρο μπλουζάκι,στενά τζην,δύσπιστα μάτια και αγουροξυπνημένα μαλλιά.Δεν καταλαβαίνει ακριβώς τι έχει γίνει,και λίγο ανησυχεί για το μέλλον της.Ήδη βλέπει πως στη βαλίτσα των διακοπών δεν έχει μπει ..ούτε ένα τζην παντελόνι!Μα είναι δυνατόν;;; </em><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">Ας μην ανησυχεί και πολύ,έχω να της πω.Όσο τα μαλλιά παραμένουν αγουροξυπνημένα και το ράδιο παίζει ροκ,δεν έχει να φοβάται τίποτα...:)</span><br /><br /><br />Καλές διακοπές σε όλους παιδιά!kiss kiss<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6734275778903403114?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-24718082210177924582009-07-19T04:26:00.007+03:002009-07-19T21:49:07.519+03:00...number 3.952.298:<br /><br />Μετά από 3 ποτά και 6 σφηνάκια,όλα φαίνονται πιο εύκολα.Ακόμα και το να ακολουθήσεις την προτροπή του(πιο μεθυσμένου από σένα-4 ποτά και 6 σφηνάκια) φίλου,και να πας να ζητήσεις από τον Tim Booth να βγείτε φωτογραφία μαζί.<br /><br />Η χαρά μου λίγο τσαλακώθηκε μετά που είδα τη φωτογραφία,διότι η ουσία της φωτογραφίας είναι να την εμφανίσεις και να κορδώνεσαι και να πρασινίζουν οι άλλοι από τη ζήλεια τους.Και αυτό επιτυγχάνεται μόνο αν είσαι θεά δίπλα στον Τιμ Μπουθ,κι όχι ένας καλικάντζαρος με κόκκινα μάτια που στο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμένα με σειρά προτεραιότητας τα εξής:<br /><br />-έχω πιεί τ'άντερά μου<br />-ανήκω σε μια γενιά που είχε κάποτε ΚΑΣΕΤΑ των James<br />-είμαι τόσο ευτυχισμένη που βγαίνω φωτογραφία με τον Τιμ Μπουθ που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις που τελειώνει το στόμα και πού αρχίζουν τα αυτιά(αντί να κρατήσω ένα επίπεδο και μια σοβαρότητα)<br /><br /><br />Και όλα αυτά έχοντας δει τη φωτογραφία τύφλα-και σε κινητό με χάλια ανάλυση.Πού να τη δω και αύριο με την αυγή...<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">oh well,what the hell,ας μη μου χαλάσω τη διάθεση... :)<br /><span style="font-size:100%;"><br /><br /><span style="font-size:130%;">Update:<br />Σήμερα που το ξαναδιάβασα ξεμέθυστη,συνειδητοποίησα πως δεν έχω ιδέα γιατί τιτλοφόρησα το ποστ "μάθημα ζωής".Τι να σκεφτόμουν άραγε πως έμαθα;Να μη φωτογραφίζομαι με διάσημους όταν έχω πιεί και έχω χάλια μαλλί;Πού να ξέρω κι εγώ...drunken writing έπρεπε να το ονομάσω<br /><br /><br />(τόσο καιρό έχω να γράψω και αυτό με εντυπωσίασε από τη ζωή μου για να το καταθέσω.τς τς τς....:Ρ)</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2471808221017792458?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-34719920499500073532009-07-09T16:24:00.002+03:002009-07-09T17:12:25.192+03:00Δεν έχω ιντερνετ.Με το που γύρισα από Αθήνα,ανακάλυψα πως ο λογαριασμός-προσφορά που χρησιμοποιούσα τα τελευταία τρία χρόνια,είχε διακοπεί.Έτσι ξαφνικά.Χωρίς ένα γράμμα,ένα τηλέφωνο,ένα sms,ένα μέιλ.Φαίνεται πως το σύμπαν ξεσκίστηκε στη συνομωσία για να παν όλα καλά στο ταξίδι μου(να αναφέρω ενδεικτικά πως η μέρα που διάλεξα να πάω στο τερα βάιμπ ήταν η μόνη που διασώθηκε από τους κατακλυσμούς),τόσο που αποφάσισε πως ξεχρέωσε για την υπόλοιπη χρονιά και με παράτησε στην ατυχία μου.<br /><br />Μέχρι σήμερα αποφεύγω να επικοινωνήσω μαζί τους να μάθω τι έγινε,πολύ απλά για να μην τα πάρω στο κρανίο.Διότι θα τα πάρω,δεν τίθεται θέμα.Οπότε κάνω την κινέζα και συνεχίζω τη ζωή μου σα να μην είχα ποτέ δίκτυο.Ξυπνάω,πάω στη δουλειά,βαριέμαι,γυρίζω,μαγειρεύω αποτυχημένα γεύματα,πλένω ρούχα,πάω σε θέατρα,περπατάω,βαριέμαι,διαβάζω εφημερίδες,δε διαβάζω τα μπλογκς που διάβαζα,δε γράφω,ή μάλλον πήγα να γράψω στο word τι έγινε με το Rockwave αλλά δεν είχε νόημα να τα γράφω και να μην πηγαίνουν πουθενά αλλά να μένουν κολλημένα στην οθόνη-οπότε το παράτησα,περιμένω την άδεια αλλά λίγο πιο ανόρεχτα απ'ότι συνήθως,ψωνίζω ρούχα,πίνω κρύες σοκολάτες,βρίζω όλους και όλα που παράγουν έντονο θόρυβο και μου χαλάνε τη μεσημεριανή ραστώνη,ψάχνω για κάποιο καινούριο στόχο,κίνητρο και σκοπό στη ζωή αλλά ακόμη τίποτα δε βρήκα,ακούω ράδιο,βλέπω ξανά το"λόγω τιμής" και προσπαθώ να ξαναμάθω πώς είναι να ζεις χωρίς παράθυρο.<br /><br /><br /><br />Για λίγο όμως.Μέχρι να βάλω ADSL...<br /><br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-3471992049950007353?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-63767100672065063282009-06-13T16:17:00.012+03:002009-06-14T01:03:07.541+03:00Προχθές,πάνω από τα κρύα πιάτα ενός επαγγελματικού μπουφέ,βρέθηκα μ'ένα συνάδελφο να ανταλλάσουμε σοφίες.<br /><br />-Μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα τη μεγάλη αλήθεια που κρύβει το απόφθεγμα"ό,τι δίνεις σ'αυτή τη ζωή,αυτό θα πάρεις",ξεστόμισα,αφού κατάπια μια νόστιμη τυροκροκέτα.<br /><br />(Και είναι αλήθεια.Μια ωραία μέρα πριν από κανα μήνα,σε κάποια από τις συνηθισμένες μου επιφοιτήσεις,ένιωσα τη απίστευτη αλήθεια που κρύβουν αυτές οι τρεις λεξούλες.'<span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Ό,τι δίνεις,παίρνεις</span>".Είδα το παρελθόν και το μέλλον μου στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους με άλλο μάτι μετά από αυτό...Δε θα επεκταθώ παραπάνω στις ανακαλύψεις μου,γιατί υποψιάζομαι ότι θα γίνω κουραστική και διδακτική και δε με πολυχωνεύω όταν γίνομαι τέτοια)<br /><br />-Ναι,ναι,ενθουσιάστηκε ο συνάδελφος που είχε μόλις καταβροχθίσει το έκτο του σουτζουκάκι.Και ξέρεις και το άλλο είναι πολύ αληθινό,που λέει"<span style="font-weight: bold;">ό,τι κατάρες ρίξεις,θα γυρίσουν πάνω σου</span>"<br /><br /><br />....<br /><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><span style="text-decoration: underline;"><br /></span></div><span style="text-decoration: underline;"></span></div><span style="text-decoration: underline;"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Q5yNXgiBlGw/SjO2tzXVZwI/AAAAAAAAABQ/aHzHRYcv2kU/s1600-h/wallpapers-donald-duck.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q5yNXgiBlGw/SjO2tzXVZwI/AAAAAAAAABQ/aHzHRYcv2kU/s200/wallpapers-donald-duck.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346818080617359106" border="0" /></a><br /><br />Μου έκατσε ο κεφτές στο λαιμό.<br /><br />Μαλάκα μου,αν ισχύει αυτό,την έχω πατήσει άγρια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6376710067206506328?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-84686746457541892962009-05-27T17:57:00.004+03:002009-05-27T18:20:18.011+03:00λατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλα<br />τσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατιλατσατίλα<br />(το σήμα του απείρου γιατί δεν το έχουν τα πληκτρολόγια;;)<br /><br /><br />Υ.Γ.ΤΣΑΤΙΛΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8468674645754189296?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-55440659236677790962009-05-01T09:02:00.005+03:002009-05-01T09:49:33.204+03:00Το μαλλί μου είναι μεγάλη υπόθεση για μένα.Κεφάλαιο ζωής.Κριτής διάθεσης.Δεν είναι το κερασάκι στην τούρτα της εμφάνισής μου-είναι η τούρτα.<br /><br />Η εισαγωγή δεν τελείωσε ακόμα.Έχω να πω πως όσο θυμάμαι τον εαυτό μου (δηλαδή από τεσσάρων χρόνων)το μαλλί αυτό,εκτός από μικροπειραματισμούς με το χρώμα και το μήκος-μακρύ,πιο μακρύ,λίγο πιο κοντό αλλά πάλι μακρύ το λες-κυκλοφορεί στη φυσική του μορφή.Δηλαδή,όπως στεγνώσει με το πιστολάκι.Μπουκλωτό κι ανέμελο.<br /><br />Σήμερα πήγα για κούρεμα.Έχω αλλάξει 5 κομμωτήρια τα τελευταία χρόνια,διότι δεν μπορώ να βρω αυτόν ή αυτήν που θα με καταλάβει.Που θα με νιώσει.Που θα κοιτάξει τα μάτια μου γεμάτος-η κατανόηση την ώρα που θα του λέω"θέλω ένα κούρεμα που θα λούζομαι,θα τα στεγνώνω με το πιστολάκι και θα βγαίνουν όπως τα θέλω",και όχι όπως με κοιτάνε τώρα-με βδελυγμία ανάμικτη με οίκτο.<br /><br />Ο σημερινός εκ πρώτης όψεως ήταν πολλά υποσχόμενος.Γκέι,χαλαρός(όχι σαν τον τελευταίο υστερικό που κουνούσα ένα χιλιοστό το κεφάλι μου και μου φώναζε ότι δεν μπορεί να δημιουργήσει άμα κουνιέμαι!)και με μαλλί που αψηφούσε κάθε νόμο βαρύτητας και εκτεινόταν προς τα πλάγια του κεφαλιού του σαν αεροπλάνο.Δεν ξέρω αλλά μου φάνηκε πως για να υποστηρίζει τέτοιο κεφάλι,δεν μπορεί,κάτι θα σκάμπαζε από τρίχες...<br />Μου χαμογέλασε και μ'έστειλε για λούσιμο μ'ένα αγοράκι που έμοιαζε έφηβο.Το αγοράκι έκανε τη δουλειά του,κι εγώ αναρωτιόμουν πώς να είναι άραγε να έχεις για επάγγελμα το να μαθαίνεις τα σκαλπ διαφόρων άγνωστων ανθρώπων απ'έξω κι ανακατωτά.Επίσης σκεφτόμουν πως ό,τι,μα ό,τι,μα Ο,ΤΙ και να κάνουν,βρε το καλύτερο μασάζ κεφαλής,βρε το απαλότερο άγγιγμα να έχουν(και σ'αυτούς τους τομείς ο νεαρός είχε διδακτορικό),εμένα ο σβέρκος μου <strong>πιάνεται</strong> στο λουτήρα και παρακαλάω να τελειώνουν επιτέλους...!<br /><br />Τέλος πάντων,κάποτε τελειώσαμε.Με πήγε στο κάθισμά μου και σε λίγο μέσα απ'τον καθρέφτη είδα τον μάστερ-αεροπλάνο να πλησιάζει με βήμα"έχω καπνίσει 5 μπάφους και είμαι ντάγκλα".Κατά τον ίδιο τρόπο επίσης,κούρευε.Χαλλλαρά,νωχελικά,ήρεμα.Μα συνάμα,σίγουρα.Ήξερε τι έκανε και τι ζητούσε απ'τη ζωή.Βρήκα τον άνθρωπό μου;αναρωτήθηκα,μην τολμώντας να χαρώ και πολύ.Διότι ως γνωστόν στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό,κράτα και μικρό καλάθι κτλ.<br /><br />Παρά το άγχος μου για το αποτέλεσμα,αγωνιζόμουν να είμαι καλή πελάτισσα κομμωτηρίου και να κάνω και ψιλοκουβέντα.Aπέτυχα παταγωδώς-οι ψιλοκουβέντες δεν είναι το φόρτε μου,δεν τό'χω ρε παιδί μου.Προσπάθησα να πάρω μαθήματα από μια οξυζεναρισμένη από δίπλα,η οποία δεν έβαλε ΓΛΩΣΣΑ μέσα-τι ζώδια διάβασε,τι ρωτούσε γνώμες για παπούτσια,τι παραπονιόταν που πέρασε άλλη μια χρονιά χωρίς βαλεντίνο(γκόμενο,όχι τον σχεδιαστή)-αλλά δεν κατάφερα να αποκομίσω καμμιά καινούρια γνώση.Μάλλον είναι ταλέντο...Δεν πειράζει,είμαι καλή σε άλλα.<br /><br /><br />Ενιγούει,έβλεπα τούφες να φεύγουν και ένιωθα καλά.Μέχρι που έπιασε το πιστολάκι.Πήγα να προλάβω το κακό.<br /><br />-Ε,ξέρεις,εγώ δεν τα ισιώνω ποτέ,οπότε ότι και να μου κάνεις εγώ δε θα είμαι έτσι μετά που θα λουστώ<br /><br />Κάθησε δίπλα μου και με ύφος"εξηγώ τη στοματική υγιεινή σε ένα δίχρονο"μου ανέλυσε για άλλη μια φορά τα γνωστά<br />-<em>δεν μπορείς να περιμένεις από το μαλλί σου να τα κάνει όλα μόνο του,κάτι πρέπει να κάνεις κι εσύ γι'αυτό</em>-<br />και άλλα συναφή,που εγώ άκουγα βερεσέ αλλά έκανα ότι πρόσεχα και κουνούσα το κεφάλι συμφωνώντας.Μετά μάλλον υπέθεσε ότι με έπεισε,διότι κατέφτασε η βοηθός του μ'ένα πράμα σα διπλή σπάτουλα.Αυτή η εφεύρεση ονόματι"μασιά",πιάνει την ζωντανή,χαρωπή τούφα και την ψήνει μέχρι να ψοφήσει και να κρέμεται ευθεία σαν πρόκα.<br /><br />Πήγα να αντισταθώ αλλά δεν τα κατάφερα-μου τα σιδέρωσαν όπως δεν έχω σιδερώσει ποτέ μπλούζα.Ο κομμωτής μου ενθουσιάστηκε."Μήπως να τα παίρναμε λίγο ακόμα από τα πλάγια΄"άρθρωσα."Όχι,είναι καλά"."Μήπως είναι πολύ κοντή η φράντζα;"."Όχι,μια χαρά είναι".Μετά από τα ατράνταχτα αυτά επιχειρήματα,πλήρωσα τη λυπητερή μου και έφυγα κουβαλώντας στους ώμους μου το κεφάλι μιας άλλης.<br /><br />Περπατούσα στους ψυχρούς,αφιλόξενους δρόμους της πόλης,κι όπου έβλεπα καθρέφτη κοντοστεκόμουν.Ήταν γεγονός.Είχα γίνει κι εγώ,μια απ'αυτές*.<br /><br /><br />(μετά πήγα σπίτι λούστηκα και ξανάγινα εγώ αλλά με περίεργο κούρεμα.Χάλια δεν τα λες,αλλά κι αυτό που είχα στο μυαλό μου σίγουρα ΔΕΝ είναι,μαλλί είναι μακραίνει βρε αδερφέ,παλιά έκλαιγα άμα δε μ'άρεσαν τα μαλλιά μου τώρα όμως ωρίμασα και το ξεπέρασαααχ...σνιφκλαψ)<br /><br /><br /><br /><span style="color:#660000;">*<strong>αυτές</strong>:συνομοταξία ανθρωποειδών γένους θηλυκού,που το είδος τους εξαπλώνεται ραγδαία μεταξύ των ομοφύλων τους.Ο επιπολασμός τους στα μεγάλα αστικά κέντρα είναι υψηλότατος.Συνήθως κυκλοφορούν ανά δυάδες και αλά μπρατσέτα,ντυμένες ολόιδια μεταξύ τους και με τις υπόλοιπες του είδους,δηλαδή όπως λέει το Glamour και το Cosmopolitan.Επισκέπτονται τους οίκους ομορφιάς ανελλιπώς κάθε βδομάδα για κούρεμα-βαφή-ανταύγειες-ίσιωμα-κουτσομπολιό,στηρίζουν την ελληνική λαϊκοπόπ μουσική βιομηχανία μέχρι ρινγκ τόουν, και είναι κατά το ήμισυ υπεύθυνες για τη φήμη που λέει ότι ο Έλληνας πίνει όλη μέρα καφέ(διότι χρειάζεται και κάποιο διάλειμμα στα ψώνια)</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Update</span>:<br />το ποστ αυτό γράφτηκε την Τετάρτη.Η αντίδραση του γύρω κόσμου στο καινούριο μου κούρεμα,είναι η εξής:<br /><br />-Κουρεύτηκες;<br /><br />-Ναι<br /><br />-....<br /><br /><em></em><br /><br /><br />Σήμερα Πρωτομαγιά θα πάω το νέο μου μοντέρνο "not me" μαλλί εκδρομη,μήπως και το καλοπιάσω κ στρώσει επιτέλους(και μακρύνει επίσης δέκα πόντους)...ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ!:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-5544065923667779096?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-36227824918817875572009-04-22T23:34:00.000+03:002009-04-22T23:48:25.505+03:00Είναι μια από κείνες τις μέρες...<br /><br /><br />που η καλωσύνη τους φαίνεται από το πρωί.<br /><br />Ανέβηκες στη ζυγαριά και είδες ότι είσαι ενάμιση κιλό <strong>πάνω </strong>από το ψυχολογικό σου όριο,το μαλλί<strong> <span style="color:#993300;">δε</span></strong> στρώνει ακόμα κι αν πουλήσεις στο διάολο 20 χρόνια ζωής,βρέχει γάτες και σκύλους κι έχεις να πας σούπερ μάρκετ,έφαγες όλη την κίνηση του κέντρου για να αγοράσεις το υπέροχο ζευγάρι παπούτσια που είδες τις προάλλες σε μια βιτρίνα και <span style="font-size:130%;">τελείωσε</span>,πήγες σούπερ μάρκετ,(στο μεγάλο,που είναι μακρυά απ’το σπίτι σου και πας μια φορά το μήνα) και ω μαλάκα μου,ΞΕΧΑΣΕΣ να πάρεις το ένα πράγμα που ΔΕΝ έπρεπε να ξεχάσεις,και που υπάρχει μόνο εκεί...<br /><br />Αν είσαι λίγο σαν εμένα,το πρώτο που κάνεις είναι να τα ρίξεις στους άλλους(όπου «άλλοι»:οι πλανήτες,το Σύμπαν,ο Μέρφυ,το βραχιόλι που φόρεσες το πρωί και μάλλον είναι γρουσούζικο,η νεκροφόρα που συνάντησες με το αμάξι πηγαίνοντας στη δουλειά,η σαλατιέρα που αγόρασες τις προάλλες και μάλλον είναι κι αυτή γρουσούζικη,και λοιπά μεταφυσικά)<br /><br />Μετά,κατεβάζεις τα μούτρα και κλείνεσαι σπίτι.Αν και το ωροσκόπιό σου σου έχει τονίσει επανηλειμμένως πως αυτή η περίοδος είναι και και γαμώ τις ερωτικές περιόδους για σένα,και πως πρέπει να βγεις έξω για να διασκεδάσεις,να κάνεις αχαλίνωτο σεξ και να ζήσεις σα να μην υπάρχει αύριο.<br /><br /><br />Καλά.Κάτσε πρώτα να δούμε με τι μαλλί θα ξυπνήσεις αύριο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-3622782491881787557?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-43770257863525443342009-04-21T09:35:00.005+03:002009-04-21T15:17:14.617+03:00<span style="font-size:85%;">(σκέψεις με αφορμή την επιστροφή στον εργασιακό χώρο μετά το Πάσχα)</span><br /><br />Περιπτώσεις κατά τις οποίες φιλιούνται μεταξύ τους άνθρωποι που σε άλλη περίπτωση ούτε που θα ακουμπιόντουσαν,και δε συμπαθιούνται κατ'ανάγκην(στην πραγματικότητα,ούτε να χέσει ο ένας τον άλλο)<br /><br />-ΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ:<br /><strong>Χριστούγεννα</strong>(καλή χρονιάαα,<span style="color:#cc0000;">μουτς</span>-φάγαμε βλέπω τους κουραμπιέδες μας ε;χιχι)<br /><strong>Πάσχα</strong>(Χριστός Ανέστη-Αληθώς,αληθώς,<span style="color:#cc0000;">μουτς</span>-καλέ πως είναι έτσι τα μαλλιά σου,στα κάψανε με καμμιά λαμπάδα;α,έκανες περμανάντ,αστειευόμουν βρε,με γειά..)<br /><br />-ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ:<strong>γεννέθλια,ονομαστική εορτή</strong>(χρόνια σου πολλά-<span style="color:#cc0000;">μουτς</span>,ότι επιθυμείς,και του χρόνου...<br />διπλή<br />-τριπλή<br />-τετραπλή<br />-τόφαλος<br />σπίτι σου<br />με το Τζόκερ<br />με υγεία κτλ)<br /><br />-ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΛΥΠΕΣ"όλα μες τη ζωή είναι":<strong>αρραβώνες,γάμοι,βαφτίσια,κηδείες</strong>(να ζήσετεε-<span style="color:#cc0000;">ματς </span>κούκλα,κούκλα!<em>πώς τη βάψανε έτσι σαν πουτάνα είναι</em>/να σας ζήσει-<span style="color:#cc0000;">ματς</span>,κρίμα,καστανά ματάκια έχει τελικά,δεν πήρε τα δικά σου τα γαλανά/να ζήσετε να τον θυμόσαστε,ζωή σε λόγου σας,πουλάκι μου,δεν πειράζει,μεγάλος ήτανε καιρός του ήταν-<span style="color:#ff0000;">μουτς</span>)[εσύ η τελευταία είσαι πολύ μαλακισμένη]<br /><br />-ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ( καλά να περάσεις,<span style="color:#cc0000;">μουτς</span>-πού θα πας;αααα,Ελλάδα πάλι,δεν πειράζει μωρέ,εμείς θα πάμε Τζαμάικα,θέλω νομίζεις τόσο μακρυά;φοβάμαι και τ'αεροπλάνα...Καλως ήρθες-<span style="color:#cc0000;">μουτς</span>-δε μαύρισες και πολύ ε;εγώ άσε,τσουρουφλίστηκα!Άντε <span style="font-size:130%;">καλό χειμώνα</span>!)<br /><br />Γκκκρρ<br /><br />Και η απορία της εβδομάδας<br /><br />Λύστε μου κάποιος σας παρακαλώ το πρόβλημα:Πώς καταλαβαίνεις πότε ο άλλος σκοπεύει να σε φιλήσει και πότε όχι;Διότι εγώ δεν ξέρω πάντα να ξεχωρίσω με αποτέλεσμα να συμβαίνουν τραγελαφικές καταστάσεις του τύπου:-Σκύβω μπροστά κιο άλλος/η μένει αγγούρι-κάγκελο-κάτι άκαμπτο γενικώς κιεγώ νιώθω εντελώς μαλάκας να φιλάω εκατέρωθεν το άγαλμα<br />ή το αντίθετο<br />σκύβει αυτός κιεγώ τραβιέμαι<br />ή τρίτο<br />είμαστε κι οι δυο σε μια αναρώτηση και τα σώματα παλατζάρουν μπρος πίσω ενώ συγχρόνως κοιταζόμαστε αμήχανοι προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε διαθέσεις και κανείς δεν καταφέρνει να ζυγίσει σωστά τον άλλο-οπότε καταλήγουμε να μη φιληθούμε και να πούμε τις ευχές δια σκέτης χειραψίας(και μετά που έρχεται ο επόμενος άσχετος συνάδελφος φορτσάτος και μας φιλάει και τους δυο διότι ανέλαβε πρωτοβουλία,αισθανόμαστε ακόμα πιο αμήχανα)<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">(Με έναν ας τον πούμε συνάδελφο που-για λόγους που δεν θα παραθέσω-καμμιά δε γουστάρει να τη φιλήσει,έχει πέσει πολύ γέλιο...Άλλες από δειλία κάθονται και την τρώνε,άλλες προσπαθούν να το αποφύγουν αλλά είναι αίλουρος και πάλι την τρώνε,και μετά πέφτει συζήτηση:"-σε φίλησε εσένα;-ναι ρε γαμώτο,προσπάθησα να το αποφύγω αλλά δεν τα κατάφερα,εσένα;-παρά τρίχα να γλυτώσω αλλά μού'ρθε από κει που δεν το περίμενα..."Ε λοιπόν,εγώ φέτος τα Χριστούγεννα αποφάσισα να υπερασπιστώ το δικαίωμά μου στα στεγνά μάγουλα.Εκεί που έκανα ότι δεν τον είδα κιέτρεχα βιαστική να φύγω από το οπτικό του πεδίο,με πρόλαβε-μου βουτάει το χέρι και πάει να με τραβήξει προς το μέρος του,εγώ προβάλλω αντίσταση και αρχίζουμε ένα ροκ εντ ρολ τύφλα νά'χει ο Τραβόλτα στο Grease,μ'αυτόν να τραβάει κιεγώ να εκτινάσσομαι κατά πίσω και μετά πάλι να βάζει δύναμη κιεγώ να πετιέμαι προς την αντίθετη πλευρά με το μαλλί να μαστιγώνει τον αέρα-κάποια στιγμή απεγκλώβισα το χέρι μου και έγινα Λούης αφήνοντάς τον παξιμάδι στη μέση του διαδρόμου.Το ρίσκο είναι μεγάλο βέβαια-είναι αυτός που μοιράζει την αλληλογραφία και κάθε είδους χαρτιά και ανακοινώσεις...)</span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Και τώρα,το πραγματικό ζόρι:πριν φύγουμε για Πάσχα,λόγω μιας τρομερής παρεξήγησης(έσκυψε προς το μέρος μου για άλλο λόγο κι εγώ νόμιζα πήγαινε να με φιλήσει),ΦΙΛΗΣΑ έναν συνάδελφο,ενώπιον άλλων 5,που δεν χωνεύω μία διότι είναι ένας μαλάκας γκομενιάρης.Οι υπόλοιποι 5,δε(τους οποίους δεν φίλησα)έμειναν να με κοιτάνε με απορία.Να προσθέσω πως είναι προφανές σε όλους πως δεν τον πάω αυτό τον τύπο,και πως μετά βίας έχουμε ανταλλάξει σε διάστημα ενός χρόνου,δύο καλημέρες....Είναι λίγο αργά για να πάρω αναρρωτική άδεια ενός μηνός.Να κλειδωθώ πάλι στο γραφείο για καμμιά βδομάδα,δεν παίζει.Οπότε...ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΕ φιλενάδα;(<span style="font-size:85%;">ηχητική υπόκρουση:δόντια που κροταλίζουν-οπτικό εφέ:φάτσα Τομ λίγο πριν πέσει πάνω του το πιάνο που του ετοίμασε ο Τζέρι</span>)</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">ουυυυφφφφφ....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4377025786352544334?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-35409308562536426562009-04-15T16:47:00.003+03:002009-04-15T19:02:27.805+03:00Αύριο με την αυγή έρχεται ο φίλος μου ο Τ. να τον φιλοξενήσω για Πάσχα,το βράδυ έχω να πάω στα βαφτιστήρια τις λαμπάδες και σε λίγο θα περάσει για επίσκεψη μια φίλη.<br /><br />Πού είναι το πρόβλημα;<br /><br />Τό πρόβλημα είναι ότι το σπίτι μου είναι σαν ανάποδο οπίσθιο.Και τις καλές εκείνες κυρίες που δείχνει στο ΣΚΑΪ να κουβαλούσα,ένα τριήμερο το θέλανε.Κι εγώ δεν διαθέτω ούτε τρίωρο...<br /><br />Κι αντί να πάρει ο κώλος μου φωτιά,κωλυσιεργώ με όποιο τρόπο βρίσκω εύκαιρο.Έφαγα,ξύθηκα,διάβασα εφημερίδα,είδα βίντεο τα μαύρα μεσάνυχτα τρεις φορές,και τώρα,μπήκα στον υπολογιστή.<br /><br />Τώρα σηκώνομαι,τέρμα τα δίφραγκα.<strong><span style="color:#ff0000;">Καλό Πάσχα</span></strong> να ευχηθώ μόνο.Να περάσουμε λίγο ήρεμα,να ξεκουραστούμε,να αδυνατίσουμε,να κοιμηθούμε Σάββατο βράδυ και να ξυπνήσουμε την Κυριακή το πρωί 10 χρόνια νεότεροι.Ανάσταση!<br />(τι"Τι λέω;"Ωραία ευχή δεν είναι;Εμένα μ'άρεσε πάντως:)<br /><br />Τώρα θα σηκωθώ.Τώρα,σε δυο λεπτά,λίγο να τεντωθώ,να το πάρω απόφαση και σηκώνομαι.Μισό λεπτάκι μόνο.Τώρα τώρα τώρα.Λίγο πρώτα να σκεφτώ από πού να ξεκινήσω.<br /><br />Εντάξει,αποφάσισα.Πρώτα θα πλύνω πιάτα.Άντε<br /><br />σηκώνομαι<br /><br />τον τίτλο να γράψω πρώτα<br /><br />και λίγο ζάπινγκ ακόμα<br /><br />I HATE FASINA!<br /><br />OYF<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-3540930856253642656?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-5623338498534839552009-04-03T22:42:00.011+03:002009-04-06T08:44:46.772+03:00<span style="font-size:130%;">ΠΡΟΣΟΧΗ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ Σ'ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ<strong> </strong>ΖΗΜΙΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛ</span><br /><br /><br />το ΖΗΜΙΑ δεν το έγραφε με μεγαλύτερα γράμματα απ'ότι τα υπόλοιπα,αλλά στο δικό μου το μυαλό απέκτησε λάμπες νέον και γλομπάκια γύρω γύρω σα πινακίδα στο Λας Βέγκας.Νομίζω πως κάλλιστα πια μπορώ να καταχωρηθώ στο βιβλίο Γκίνες για τον ταχύτερο συντονισμό οπτικής αντίληψης και κίνησης(το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στην ανάγνωση του μηνύματος και στο κλικ του ποντικιού για να σωθώ από το ναρκοπέδιο,ισούται με 0,0000000,195 του μινισεκόντ-μονάδα χρόνου μη αντιληπτή από το ανθρώπινο είδος).Αν δεν υπάρχει τέτοια κατηγορία ρεκόρ,να φτιάξουν κατεπειγόντως.<br /><br /><br />Τι έψαχνα κι έπεσα πάνω στο άνωθεν ελπιδοφόρο μήνυμα;Δεν κοιτούσα για τσόντες η κακομοίρα,ούτε τίποτα άλλα απαγορευμένα.Φωτογραφίες έψαχνα των <strong>Judas Priest</strong>.Έχει δυο μέρες που έχω πάθει μία παλινδρόμηση και επέστρεψα στα μικρά,γλυκόπικρα μεταλλικά μου(πολύ)νιάτα.Τη χρονομετρώ-αν ξεπεράσει το τετραήμερο,θα αρχίσω ν'ανησυχώ στα σοβαρά.Αλλά προς το παρόν το απολαμβάνω.Αφορμή για να γυρίσω πίσω...πίσω....πίσω ήταν το youtube.Τούτο το μαραφέτι του σατανά,μ'έριξε πάνω στο βίντεο κλιπ του <a href="http://www.youtube.com/watch?v=qZktrrqT1A0">Hear'n'aid</a>.Αυτό ήταν,κόλλησα.Είναι βλέπεις όλοι μαζεμένοι εκεί μέσα,οι ήρωες και τα μαλλιά του παρελθόντος μου. Αυτή η φάση όλοι μαζί αγαπημένοι να γελάνε,να παίζουν και να θαυμάζουν ο ένας τη δεξιοτεχνία του άλλου,μου έβγαζε μια τέτοια συντροφικότητα και αγάπη,που τους αισθανόμουν και δική μου οικογένεια...Μας θυμάμαι να σχολιάζουμε με τον αδερφό μου σαν τις κυρά κατίνες την κάθε λεπτομέρεια-φάτσες,χαμόγελα,τεχνική(τι ξέραμε τα πιτσιρδέλια,την τύφλα μας,οπότε λέγαμε μαλακίες του τύπου"τόσο λίγο δείχνουνε τους Iron maiden κι αυτό τον άγνωστο(όπου άγνωστος οποιοσδήποτε δεν τον έγραφε το γερμανικό Metal Hammer)που δεν ξέρει και να παίζει τον δείχνουν τόση ώρα!",και μετά προσκυνούσαμε τον Yngwie Malmsteen.Επίσης νομίζω πως η μαμά μου,δυστυχώς,ποτέ δεν εκτίμησε τη σπάνια-έως ανύπαρκτη-για μαμά ευκαιρία που της προσέφερα να γνωρίσει τον κιθαρίστα των Giuffria.Εξ'όψεως τουλάχιστον.Τη φώναζα να παρατήσει το φαί ή τις δουλειές,και την έστηνα στό ένα μέτρο απ'την οθόνη να τον βλέπει στο ριπίτ,ώστε να αποτυπώσει στο μυαλό της το μαλλί του και να μου τα κάνει ίδια(έπιανε το χέρι της).Βέβαια τότε τα άδολα νεανικά μου μάτια δεν έβλεπαν αυτό που τώρα κάνει μπαμ -ότι το μαλλί τούτο έχει πάνω τριακόσια κιλά λακ-,οπότε την κατηγορούσα που δεν το πετύχαινε και καταλήγαμε μαλωμένες πάντα.<br /><br /><br /><br /><p>Αυτά.Πρέπει να ξαναγυρίσω στην καταναγκαστικά επαναληπτική ακρόαση του Monster of rock,του Blood red skies και του The idol(WASP).Κι απο Δευτέρα γυμναστική(άσχετο)</p>Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι:Όχι shooting the law,γομάρια,αλλά <a href="http://www.youtube.com/watch?v=380C_nVJotY">Breaking the law-Judas Priest<br /><br /></a><p><br /></p><br />Υ.Γ.Η έρμη η μαμά μου,πρέπει να πέρασε πολύ δύσκολη εφηβεία(τη δικιά μου).Κάθε χρόνο περίμενε με λαχτάρα την παρέλαση.Για να με δει με φούστα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-562333849853483955?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-64902275363944763162009-03-29T16:55:00.007+03:002009-03-29T18:50:15.240+03:00Ξύπνησα σήμερα μετά βίας,έχοντας,για ακόμη μια φορά,χάσει μία ώρα ζωής στα καλά του καθουμένου(ναι,ναι θα την ξανακερδίσω μετά 6 μήνες,ποιός περιμένει μέχρι τότε;Και πώς ξυπνάνε αύριο;;;;γμτ)<br />Και φυσικά από όλα τα βράδια,χθες βρήκα να κοπροσκυλιάσω μέχρι το ξημέρωμα,οπότε το πράμα ήρθε κι έδεσε και κοιμήθηκα 5,δηλαδή 6 και εικοσπέντε.<br /><br />Ξυπνάω λοιπόν στις 12(δηλαδή 1),σκέφτομαι "αν κοιμηθείς κι άλλο,δεν υπάρχει περίπτωση αύριο να πας στη δουλειά",θαυμάζω την ωριμότητά μου και σηκώνομαι τραγουδώντας στο μυαλό μου το Wrong των Depeche mode που μού’χε σφηνωθεί από χθες.Πηγαίνοντας στην κουζίνα να φτιάξω καφέ αναπολούσα τη συναυλία τους το 2001 στην Αθήνα.Ό,τι μπορούσα να αναπολήσω δηλαδή,διότι:<br /><br /><span style="color:#000099;"><span style="color:#990000;"><span style="color:#660000;">Κατέβηκα στην Αθήνα από την προηγούμενη της συναυλίας,όπου θα φιλοξενούμουν στο σπίτι του καλού φίλου με τον οποίο είχαμε κανονίσει να πάμε μαζί.Το βράδυ λοιπόν μαζευτήκαμε διάφοροι γνωστοί και άγνωστοι και κάναμε αυτό που κάνουν οι Αθηναίοι όταν κατεβαίνουν φίλοι τους επαρχιώτες στην πρωτεύουσα:τουρ για να δούμε και να θαμάξουμε τη νυχτερινή ζωή της πόλης,δηλαδή του Ψυρρή(ήταν πολύ χοτ τότε).Είπαμε να συνδυάσουμε ποιότητα με ποικιλία,οπότε πήραμε σβάρνα ό,τι πετυχαίναμε στο δρόμο μας-μουσική σκηνή(νομίζω το <em>Αερικό</em>,όπου ένας τύπος έπαιζε κάτι φλογέρες και επειδή εμείς μιλούσαμε μας κάνανε σσσσσουτ και φύγαμε άρον άρον),ταβερνίδιο με ζωντανή ορχήστρα,μετά ροκ μπαρ κτλ.Τα αποτελέσματα ήταν σχετικά ολέθρια,και συνάμα συγκλονιστικά.Ένας από τους αγνώστους απεδείχθη ο έρωτας της ζωής μου(so far δεν έχει χάσει ακόμα τον τίτλο δυστυχώς),κατά τις 7 η ώρα απεδείχθη ότι το στομάχι μου δεν άντεξε τα 185 λίτρα αλκοόλ και ξερνούσα σε διάφορα καφέ και μπουγατσατζίδικα που επισκεπτόμασταν(στην αγκαλιά του έρωτα της ζωής μου),γύρω στις 5μ.μ. επιστρέψαμε στο σπίτι του φίλου μου και κοιμηθήκαμε μία ώρα(ο έρωτας της ζωής μου έπρεπε να φύγει γιατί είχε δουλειά),μετά πήγαμε στο στάδιο(όπου μου έλειπε φριχτά ο έρωτας της ζωής μου),και μετά πήγαμε μπροστά μπροστά στη σκηνή κι άρχισε η συναυλία.Εκεί δεν είχα χρόνο να σκέφτομαι τον έρωτα της ζωής μου γιατί είχα αρκετή δουλειά ως προς το να αγωνίζομαι να μη λιποθυμήσω από το συνδυασμό αϋπνίας,hangover και αφυδάτωσης(δεν ήπια νερό για να μην κατουριέμαι).Πάντως θυμάμαι αχνά τα τατουάζ του Ντέιβ Γκάχαν και κάτι άσπρα πούπουλα που φορούσε ο Μάρτιν.</span><br /></span><br /></span>Με αυτή την αναδρομή στις σκέψεις μου,έβαζα καφέ στην κούπα<br />Τραγουδώντας το wrong στο μυαλό μου<br />Γέμισα το μπρίκι νερό,τραγουδώντας είπαμε το Wrong στο μυαλό μου,<br />Πήγα στο σιντιπλέιερ<br />Τι τραγουδούσα στο μυαλό μου Γιαδικιάρογλου;Α να μπράβο,το Wrong<br />πάτησα το κουμπί που ανοίγει το ράδιο και<br /><br />Ω!<br /><br />Για φαντάσου<br /><br />Οι πρώτες νότες του Wrong ξεχύθηκαν από τα ηχεία.<br /><br />Είναι από τις στιγμές που νιιώθεις μικρός θεός,και συγχρόνως συνειδητοποιείς πόσο λίγα γνωρίζουμε για τον άνθρωπο,το χωροχρόνο,το συλλογικό ασυνείδητο και τις νεράιδες.Κάποτε προ αιώνων,νόμισα πως ψήγματα απάντησης βρίσκονται στο Ντέμιαν του Έσσε,και αρκετά αργότερα,στον Γιουνγκ.Αλλά και πάλι...<br /><br />Πώς γίνεται;Πώς είναι δυνατόν να σηκώνεις το ακουστικό να πάρεις τηλέφωνο την κολλητή και να το έχει σηκώσει το ίδιο δευτερόλεπτο κι εκείνη;Συντονιζόμαστε οι άνθρωποι που κάνουμε παρέα,λέει.Ναι,το πιστεύω.ΜΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ;Αυτή την απειροελάχιστη μονάδα χρόνου,τη <strong>στιγμή</strong>,πώς την καμακώσαμε κι οι δυο μαζί ταυτόχρονα;<br />Κι άντε με τους κολλητούς.Συντονίστηκα και με το D.J.;Συμπτώσεις,θα πει ο κάποιος.Καλάαααααα........<br /><br />Τέλος πάντων....<br /><br />Ιδού,και με γαμάτο βίντεο:<a href="http://www.youtube.com/watch?v=5bsXOcK9_Cw">WRONG-Depeche mode</a><br /><br /><br />(Love love love them!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6490227536394476316?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-67128744175917466342009-03-26T01:24:00.003+02:002009-03-26T03:02:06.644+02:00Δηλαδή θες ν'αγιάσεις και δεν μπορείς!Μόλις γύρισα από τον κινηματογράφο,όπου είδα το"άσε το κακό να μπει"(άσχετος ελληνικός τίτλος,αλλά βαριέμαι να ψάχνω τον σουηδικό.Πάντως η μετάφρασή του στα αγγλικά είναι "let the right one in").Το ήξερα από πριν ότι θα μου άρεσε,έχω feeling για τις ταινίες συνήθως-yeeeeeeears of experience,όταν πέφτω έξω πραγματικά εκπλήσσομαι(είπαμε,τελευταία περνάω φάση μεγαλείου).Πάρα πολύ ωραίο λοιπόν,ταυτίστηκα,λάτρεψα το γλυκύτατο παιδάκι που πρωταγωνιστούσε(μ'αυτό ταυτίστηκα-όλως περιέργως;όχι,ξέρω γιατί).Δεν πάω όμως να γράψω για την ταινία,αλλού θέλω να καταλήξω!<br /><br />Θέλω να καταλήξω στο πόσο <strong>γαμημένα μαλακισμένο</strong> είναι το κυρίως κοινό των πολυκινηματογράφων.Ποπκορν,κρακκρακρακ με τα μπουκάλια του νερού,χάχανα και ενασχόληση με το κινητό.Και ΧΕΣΤΗΚΑΝ ΠΑΤΟΚΟΡΦΑ για το αν ενοχλείται ο διπλανός ή όχι.Είναι το κοινό το εκπαιδευμένο με καναπέ,τηλεκοντρόλ και πλάσμα.Και στο σινεμά αισθάνονται ότι είναι σα στο σπίτι τους.Διπλανός;Τι είπες τώρα!<br /><br />Πριν τολμήσεις εσύ-ναι,εσύ με το κόκκινο μπουφάν,σε βλέπω που πας να φέρεις αντίρρηση!-να μου πεις:"ωωωωωχ μωρή μας τά'πρηξες σα γρια γεροντοκόρη τό'να σου ξυνίζει τόνα σου βρωμάει",να συμπληρώσω κάτι.ΔΕ μου ξυνίζουν και μου βρωμάνε όλα.Μου ξυνίζουν αυτά που υπερβαίνουν τα όρια της έσχατης ασέβειας του άλλου.Έξω απ'το σινεμά είχαμε αυτήν ακριβώς τη συζήτηση με την κατά τα άλλα αγαπημένη φίλη.Αυτή,όταν με βλέπει να εκνευρίζομαι,γελάει!Ο τρίτος της παρέας που είχε πάει για κατούρημα μας έκοψε στη φάση της συζήτησης που ήταν:εγώ:πλήρωσα και απαιτώ την ησυχία μου!αυτή:κι ο άλλος πλήρωσε και θα κάνει ότι θέλει!να το κατεβάσεις απ'το ινερνετ!Εγώ:Αυτός που ενοχλεί να το κατεβάσει απ'το ιντερνετ!<br /><br /><br />Τελειώνοντας γιατί πρέπει και να κοιμηθώ κάποτε,να διορθώσω την εντύπωση της σπαστικιάς που ίσως δημιουργήθηκε:κι εγώ παίρνω ποπκορν,κι εγώ χαχανίζω,κι εγώ ψιθυρίζω.Κρακρακ με το μπουκάλι δεν κάνω ούτε ανοίγω κινητο.Τα κάνω λοιπόν κι εγώ...στους X-men.Στο Τζέιμς Μποντ.Στη χι μαλακία περιπέτεια(και πάλι,σιγανά)Αλλά είμαστε τώρα στη φάση του θρίλερ,ορμάει το βαμπιράκι και σκοτώνει κιο άλλος γαμιέται στα γέλια πίσω απ'τ'αυτί μου;Ε ΟΧΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!Άσχετε,ηλίθιε κάφρε!<br /><br />Τι;Να μην ξαναπάω σε πολυκινηματογράφο;Κοίτα,ήδη τον ένα από τους δύο που συνήθιζα να επισκέπτομαι,αυτόν που είναι μέσα στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο έξω απ'την πόλη,τον έκοψα μαχαίρι.Η τελευταία τραυματική εμπειρία που έζησα εκεί μέσα ήταν με το"Ορφανοτροφείο".Πάλι θρίλερ.Κάτι έχουν τα θρίλερ,και μάλιστα τα ξενόγλωσσα,και μαζεύουν όλους τους μαλάκες.Το μισό σινεμά ήταν έτοιμο να σηκωθεί να δείρει το άλλο μισό,μέχρι που η ταξιθέτρια αναγκάστηκε να φωνάξει να κάνουν ησυχία.Και φυσικά,την έγραψαν.Αν με ρωτήσει κανείς αν μ'άρεσε αυτή η ταινία,δε θα ξέρω τι να πω.Διότι δε θυμάμαι...<br /><br />Δεν απάντησα στην ερώτηση γιατί πηγαίνω στα μούλτιπλεξ.Πηγαίνω γιατί βολεύουν.Η περιοχή,το πάρκιν και άλλα.Αλλά θρίλερ,ή οτιδήποτε χαρακτηρίζεται έτσι,δεν πρόκειται να ξαναδώ εκεί...<br /><br />(Πηγαίνω και στα άλλα τα σινεμά.Του κέντρου.Τα παλιά,τα κλασικά,τα φεστιβαλικά.Εκεί πάλι,έχεις άλλο βραχνά.ΤΟ ΒΗΧΑ.Θες γιατί το κοινό είναι κυρίως γέροι κουλτουριάρηδες του κέντρου με μόνιμο κρύωμα-ή και τσιγαρόβηχα;Δεν ξέρω.Πάντως εκεί δεν ακούς άλλο πράμα από:γκχουου γκχου χου.ΓΚΧΟΥΟΥΟΥ ΧΟΥ ΧΟΥ.ΓΚΧΟΥ....ΓΚΧΟΥ.Εσύ,η παρέα σου και τρεις γέροι να είναι μόνο,κάποιος θα βήχει,δε γίνεται αλλιώς.Κι επειδή η ακουστική τους είναι σαν ηχείο,ακούγεται το ΓΚΧΟΥ να αντιλαλεί κάνοντας γκελ στον τοίχο και επιστρέφοντας να σου τρυπήσει το τύμπανο.Δεν ξέρω τελικά τι προτιμώ απ'τα δυο...)<br /><br />Υ.Γ.Κάποτε προ αμνημονεύτων είχα πάει στο Blair witch project και προφανώς όλη η αίθουσα το βρήκε πατάτα-και η παρέα μου ακόμα!-εξ'ου και δε σταμάτησε να γελάει..Το ίδιο βράδυ λοιπόν,είδα όνειρο ότι ήμουν σε μια πριβέ αίθουσα και το έβλεπα μόνη μου!...:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6712874417591746634?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-32000751370927855962009-03-20T21:09:00.008+02:002009-03-24T08:55:38.062+02:00Γαμώτο....<br /><br /><br />δε σου τη δίνει όταν πράγματα που αγαπάς γίνονται ΣΟΥΠΕΣ;<br /><br /><p><br />Κοινώς,όταν εκεί που νόμιζες πως εσύ και λίγοι εκλεκτοί ήσασταν οι μόνοι που καταλαβαίνατε την αξία τους ενώ η πλέμπα ασχολούνταν με τις πλεμπιές της,έρχεται η στιγμή 0.Θα ήθελα να την ονομάσω κάπως αλλιώς αυτή τη στιγμή,αλλά δεν έχω έμπνευση και βιάζομαι να τελειώσω για να δω το Γκοτζίλλα.Μετά από τη στιγμή λοιπόν,βλέπεις κάθε καρυδιάς καρύδι να</p><p>]</p>βάζει ρινγκ τόουν στο κινητό το τραγούδι ΣΟΥ<br /><br />τιγκάρει το μπαράκι ΣΟΥ<br /><br />γεμίζει ξαπλώστρες κι αποτσίγαρα την παραλία ΣΟΥ<br /><br />(η ακόμα χειρότερα,το ξερονήσι ΣΟΥ)<br /><br />ανακαλύπτει την άγνωστη-νόμιζες-γαμάτη ροκ μάρκα ρούχων ΣΟΥ και τα κορδώνεται χωρίς να ακούει καν ροκ<br /><br /><br />...<br /><br /><br />Πουτάνα διαφημιση...<br /><br />(Την ίδια στιγμή βέβαια,βλέπεις κάτι καλό-φερειπείν τα βίντεο της κωλόγριας-και θέλεις να κάνει εκπομπή στην τηλεόραση για να τη δουν κι άλλοι!<br /><br />Σχι-ζο-φρένεια,να μην ξέρω που πατάω κλπ)<br /><br /><br /><br />Update:Μάπα το Γκοτζίλλα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-3200075137092785596?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-52617477507518642412009-03-16T21:21:00.008+02:002009-03-17T09:29:57.889+02:00Ο αγαπημένος των παιδιών,των λουλουδιών και των σουβλακιών,φίλτατος <a href="http://estarian.blogspot.com/">estarian,</a>με θυμήθηκε και με προσκάλεσε σε παιχνίδι.Τον ευχαριστώ πολύ.Άμα δεν ήταν κι αυτός να με καλεί,θα έπρεπε να αυτοπροσκαλούμαι ή να προσποιούμαι ότι προσκαλέστηκα από αυτό που γράφουν μερικοί «καλώ όποιον θέλει να παίξει»(που μην κοροϊδευόμαστε,δεν είναι πρόσκληση αλλά μια αηδία.Άμα βαριέσαι να ψάχνεις να προσκαλέσεις συγκεκριμένους ανθρώπους ή έχεις δίλημμα ποιούς να διαλέξεις,καλύτερα μη λες τίποτα.Δε χρειάζεται.Αν θέλει κανείς να παίξει ας παίξει από μόνος του)<br /><br />Πέντε λοιπόν πράγματα που μου τη σπάνε λέει να γράψω.Θα αποφύγω το κλισέ «καλέ πώς να διαλέξω μόνο 5» και θα ακολουθήσω την αλάνθαστη μέθοδο του ελεύθερου συνειρμού<br /><br /><br />Πιστόλι,έτοιμοι,μπαμ<br /><br /><br />Και μια που είπα «μπαμ»...<br /><br /><br />1.Ο θόρυβος<br />Έκανα μαγκιά τώρα με την επικεφαλίδα,διότι εδώ μπορώ να βάλω ΤΑ ΑΠΕΙΡΑ πράγματα που κάποια μέρα θα με φτάσουν στο φόνο.Το ΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ απ’τις κομμένες εξατμίσεις των αρχιδόμυαλων,τελειωμένοι με κωλάμαξα που περνάνε γκαζώνοντας και με τα σκυλάδικα στο τέρμα,γείτονες που ακούν μουσική στη διαπασών,γειτόνισσες που περπατάνε με τακούνια ΚΛΟΠΚΛΟΠΚΛΟΠ πάνω απ’το κεφάλι μου,γείτονες που κάνουν οτιδήποτε παράγει τους ήχους ΓΚΡΟΟΟΟΟΟΝ-ΣΚΟΥΙΚΚΚ-ΓΡΓΡΓΡΓΡ-ΒΒΒΒΒΒ-ΝΤΟΥΠΝΤΟΥΠ πάνω κάτω ή δίπλα απ'το κεφάλι μου,κυράτσες που τινάζουν με τιναχτήρι μεσημεριάτικα,όλους τους εύχομαι καλή βδομάδα και να πάνε να πέσουν πάνω σ’ένα ηλεκτροφόρο σύρμα και να γίνουν κάρβουνο.<br /><br />2.Το πρωινό ξύπνημα<br />Πότε ακριβώς και από ποιούς αποφασίστηκε πως είναι καλό πράμα οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη να ξεκινάνε τη μέρα τους με την αυγούλα,τρομάζοντας απο ένα διαπεραστικό ήχο;Δεν είμαι πρωινός τύπος,τά’παμε αυτά.Αν με βάλεις να ξυπνάω πρωί,χρειάζομαι ένα κουβά καφέ και τουλάχιστον μία ώρα για να συνέλθω από το σοκ και να φύγουν από το μάγουλό μου οι χαρακιές απ’το μαξιλάρι.Και μετά,θα διανύσω την πιο αντιπαραγωγική μου φάση μέχρι το μεσημέρι.Μετά θα με ξαναπιάσει νύστα εκεί κατά τη σιέστα.Και κατά το απόγευμα που αρχίζω να συνέρχομαι και που φτάνει η φίλη μου η νύχτα,θα σχολάσω και όλη αυτή η φαιά ουσία που αρχίζει να σιγοβράζει και είναι έτοιμη για μεγάλα πράγματα,θα πάει χαμένη.Εμ γίνεται δουλειά έτσι κύριοι;Δε γίνεται.Εξατομικευμένο ωράριο ΤΩΡΑ!(κοινώς,ότι ώρα θέλει ο καθένας να κάνει το 8ωρό του.Ε;)<br /><br />3.Αυτοί που με προσπερνάνε στο δρόμο με το αμάξι..Όλοι τους.Εγώ είμαι η αρχηγός και η πρώτη,και όλοι οι άλλοι ακολουθούν,αλλά κάποιοι δεν εννοούν να το καταλάβουν....<br />(θα μπορούσα να το γενικεύσω σε «όλοι οι οδηγοί»,αλλά δε θέλω να γίνω και υπερβολική...)<br /><br />4.Οι σπασαρχίδηδες που κάνουν την εξής σπασαρχιδιά:περιμένω όλο λαχτάρα να πάω να δω μια ταινία,και αυτοί,έχοντάς την ήδη δει,αρχίζουν και μου περιγράφουν με λεπτομέρειες την υπόθεση-και σα να μην έφτανε αυτό,μου λένε και τη γνώμη τους από πάνω,εμπλουτισμένη με επιχειρήματα.ΣταμάταααΛΑΛΑΛΑΛΑδε θέλω να ακούσω κύριοι!Δε θέλω να ξέρω!Άσε να το δω πρώτα και μετά το κουβεντιάζουμε όσο θελετε.Αναλόγως μου γυρίζουν τα μυαλά και οι τηλεκριτικοί ή κινηματογραφοκριτικοί που γράφουν όοοοοοολη την περίληψη του έργου με όοοοοοολα τα στοιχεία που ΔΕΝ πρέπει να ξέρεις από πριν,και άντε και γαμήσου ηλίθιε,τώρα δε γουστάρω να τη δω που μου κατέστρεψες την έκπληξη!Sadistic mothafuckas!<br /><br />5.Οι διαφημίσεις για τα Τζάμπο στο ραδιόφωνο.<strong>Όλες ανεξαιρέτως</strong>.Στο άκουσμα των πρώτων συλλαβών «τι θα βάλει η γριά στο καρναβάλι»,το κεφάλι μου φουσκώνει και αναβοσβήνει σα λαμπάκι σε έλατο,τα μάτια μου πετάγονται έξω και το χέρι μου φεύγει απ’το τιμόνι και πατάει στα τυφλά ότι κουμπιά βρει στο ραδιόφωνο για να τους κάνω να το ΒΟΥΛΩΣΟΥΝ.Το ότι ακόμη δεν έχω τρακάρει,είναι απορίας άξιον(διότι ράδιο ακούω κυρίως στο αυτοκίνητο).Υποψιάζομαι πως η Τζάμπο Α.Ε.είναι συμβεβλημένη με τις ασφαλιστικές εταιρείες αυτοκινήτων για να αυξάνονται τα ατυχήματα και να τα παίρνουν...<br /><br />5.Αυτοί που πετάνε σκουπίδια κάτω.Είτε πεζοί,είτε από αυτοκίνητα,είτε από μπαλκόνια είτε καθισμένοι σε παγκάκι και τρώνε σπόρια σχηματίζοντας δίπλα τους βουναλάκι τσόφλια.Έχω γίνει μάρτυρας απίστευτων-για το δικό μου το μυαλό-καταστάσεων,από το να ανοίγει παράθυρο αυτοκινήτου να βγαίνει χέρι με τίγκα τασάκι και να το αδειάζει καταμεσής της ασφάλτου,μέχρι να εκσφενδονίζεται όλοκληρο πλαστικό μπουκάλι νερού.Εδώ είναι που χρειάζεται ο ανάλογος του σπάιντερμαν για την καθαριότητα-π.χ.ο κάθαρμαν(όχι απ'το "κάθαρμα").Να προσγειώθεί πάνω στο καπό από την ταράτσα όπου βρισκόταν και επιτηρούσε,να ανοίξει την πόρτα και να πιάσει τον βρωμιάρη από τις τρίχες πίσω απ'το σβέρκο(ξέρετε,εκεί που πονάει)να τον βάλει να φάει τις γόπες,και μετά να γλείψει το πεζοδρόμιο.Το μπουκάλι θα αναλάβω να το βάλω εγώ εκεί που υποψιάζεστε.Τι να κάνω η ρημάδα-αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα από αυτά,καταφεύγω στον κόσμο της φαντασίας...<br /><br /><br />Και μια που είπα τσιγάρο....<br /><br />5.Αυτοί που καπνίζουν στο δρόμο περπατώντας και<br /><br /><br /><br />τι;τελείωσαν τα πέντε που είχα να γράψω;εδώ και ώρα;ε ρε γαμώτο...<br /><br /><br /><br /><br /><br />α,ναι να καλέσω και κάποιον...τη <a href="http://luccia81.blogspot.com/">luccia </a>,το <a href="http://cornflakegirlontheblink.wordpress.com/">cornflake girl</a>,τη<a href="http://lifewhispers.wordpress.com/"> lifewhispers</a>,το <a href="http://nixtolouloudo.pblogs.com/">νυχτολούλουδο</a> και ...το <a href="http://cavestudioz.blogspot.com/">master g</a>(γιατί πολύ γυναικομάνι έπεσε:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-5261747750751864241?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-17640402406002529472009-03-10T09:38:00.011+02:002009-03-11T01:46:39.709+02:00Δύο βδομάδες αρρώστειας και κλεισούρας,και ξεχνάς διάφορα.Πώς είναι να σε χτυπάει ο ήλιος,πώς είναι να ξυπνάς με ξυπνητήρι,πόσο εκνευριστικοί μπορούν να γίνουν οι συνάνθρωποί σου.Το τελευταίο μπορείς να το ξαναθυμηθείς στο πιτς φυτίλι με μια βόλτα,π.χ. στο σούπερ μάρκετ,όπου πήγες να πάρεις φρουτάκια και σαλατίτσες για να γιάνεις(και πατατάκια για τη γεύση).Το αποτέλεσμα είναι το παρακάτω μίνι ρεπορτάζ για τις γυναίκες-θαμώνες των Σ/Μ.Γιατί για τις γυναίκες;Διότι αυτές είναι που δημιουργούν προβλήματα συνήθως!Οι άντρες κάνουν ήσυχα ήσυχα τη δουλίτσα τους και φεύγουν.Ψέμματα να πω;<br /><br /><br />Θα πηδήξω γρήγορα γρήγορα τη διαδικασία των ψώνιων<br /><br />-η οποία είναι από μόνη της ένα ολόκληρο καινούριο ποστ-<br /><br />και θα φτάσω στο <strong>ταμείο</strong>.Εννοείται αφού σ'έχει χτυπήσει ο νόμος του Μέρφι και όλες οι άλλες ουρές τρέχουν δίπλα σου ενώ η δική σου ταμίας:<br /><br />-έφυγε για να φέρει ψιλά<br /><br />-έφυγε για να βρει μια τιμή στο ράφι<br /><br />-της τελείωσε το χαρτί στο μηχάνημα<br /><br />-αποφάσισε να κλείσει ταμείο και μετράει ένα σακκούλι κέρματα...<br /><br /><br /><br />...μπορεί να πέσεις σε κάποια από τις παρακάτω κυρίες και να αποτελειωθείς.<br /><br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Η"τα ζώα μου αργά"<br /></span></strong><br />Αν πετύχεις να είσαι από πίσω της στο ταμείο,την έβαψες.Τακτοποιεί κατά μέγεθος και κατά είδος τα αντικείμενά της στις σακκούλες σε οδυνηρό σλοου μόσιον κάνοντας ανά διαστήματα παύση για να ψάξει κάτι στην τσάντα της.Η ταμίας έχει τελειώσει με τα πράγματά της της κι έχει αρχίσει να χτυπάει τα δικά σου,και αυτή έχει γεμίσει μισή σακκούλα και δε θέλει και βοήθεια γιατί έχει το σύστημά της.Όταν <em>επιτέλους</em> αποφασίσει που θα βάλει και το τελευταίο γιαούρτι,θα βγάλει να πληρώσει με διακοσάευρο.Ή ακόμα χειρότερα,με <strong>κάρτα</strong>.Και για το τελειωτικό χτύπημα,θα μαζεύει και κουπόνια πασχαλίτσες για το σετ κατσαρολικών-δώρο...<br /><br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Η"θα καταστρέψω τον πλανήτη"</span></strong><br /><br />Οι λέξεις"πλαστικά-ανακύκλωση-λιώνουν σε 400 χρόνια"δεν της λένε απολύτως τίποτα.Κάθε αντικείμενο που έχει ψωνίσει,θα μπει σε διαφορετική σακκούλα.Οι δε ελιές,για να μην τρέξει ζουμί,θα μπουν σε τρεις σακκούλες και θα δεθούν σφιχτό κόμπο.Και πάλι δεν είναι σίγουρη..Στο τέλος θα ρίξει μέσα στο καρότσι και έξτρα καμμιά εικοσαριά ακόμη"για νά'χουμε για τα σκουπίδια".Και κάθεσαι εσύ η έρμη με την πάνινή σου τσάντα με το οικολογικό μήνυμα,να αναλογίζεσαι τη ματαιότητα της ύπαρξης...<br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Η αδιάκριτη<br /></span></strong><br />Εσύ κοιτάς απέναντι στο χάος κι αυτή κοιτάει το καρότσι σου.Σε τι θα της χρησιμέψει να ξέρει τι μάρκα σερβιετάκια χρησιμοποιείς δεν ξέρεις.Το ελεγκτικό της βλέμμα μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς άβολα,ιδίως αν είναι η μέρα που αποφάσισες να πάρεις 10 σακκούλια ποπκορν με γεύση μπάρμπεκιου(μπορεί να γίνει πόλεμος,πού ξέρεις).Καμμιά φορά εμπνέεται από τα ψώνια σου και σε ρωτάει"από πού το πήρατε αυτό;"και μετά στέλνει τον άντρα της να το βρει και να της το φέρει(ο οποίος στήνει καυγά"δεν πάω πουθενά,να πας εσύ,που ξέρω γω τι θέλεις"και τελικά πηγαίνει σιχτηρίζοντας)<br /><br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Η βιαστική<br /></span></strong><br />Έχεις απλώσει τα πραγματάκια σου όμορφα όμορφα στον κυλιόμενο διάδρομο,έχεις βάλει και το "επόμενος πελάτης"μετά τα φρούτα σου και έχει μείνει ένα κομματάκι 5 εκατοστών για την επόμενη.Όοοχι,δεν θα περιμένει να προχωρήσει λίγο η λωρίδα.Θα αρχίσει να στοιβιάζει εκεί την πραμάτεια της η οποία θα πέφτει πάνω στη δική σου και θα μπερδεύονται,και μετά θα σπρώχνει το καρότσι της στον κώλο σου.Επειδή το άγχος της μεταδίδεται,πιάνεις τον εαυτό σου να πετάει τα ψώνια σου όπως όπως μέσα στο καρότσι και να βάζει μαζί στη σακκούλα το απορρυπαντικό με το ψωμί-ό,τι όμως και να κάνεις δε γλιτώνεις.Ακόμα κι αν καταφέρεις να έχεις τελειώσει με το πακετάρισμα και να είσαι με το πενηντόευρο στο χέρι όσο εκδίδεται ο λογαριασμός σου,αυτή θα σε έχει ΗΔΗ προσπεράσει,θα έχει ΗΔΗ ανοίξει σακκούλα και θα σε αγριοκοιτάζει γιατί την καθυστερείς...<br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Η κοινωνική</span></strong><br /><br />Συνήθως είναι μιας κάποιας ηλικίας,κι έχει όρεξη για κουβέντα.Ή μάλλον,για <strong>γκρίνια</strong>.Και αποφάσισε πως εσύ θα είσαι κατάλληλη παρτενέρ.Εναρκτήριες ατάκες:<br /><br />-πω πω πω βρε παιδί μου,πως αργούν έτσι,έχω και δουλειά...<br />-πόσο το πήρες το κουνουπίδι;τιι;απαπα!πού θα φτάσουν πια οι τιμές...<br />-διάβασέ μου βρε κορίτσι μου την ημερομηνία λήξεως που ξέχασα τα γυαλιά μου-αχ γεράματα...<br /><br />Εσύ κουνάς το κεφάλι στωικά πετώντας που και που κανένα"ναι ναι έτσι είναι,τι να πεις",και προσπαθείς να μη σκέφτεσαι άσχημα πράγματα για την κυριούλα,γιατί ποτέ δεν ξέρεις:εκεί που είσαι ήτανε,κι εκεί που είναι,μπορεί να πας...<br /><br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Η σκρόφα<br /></span></strong><br />Εϊσαι στο ταμείο των 10 τεμαχίων,με καρότσι.Τα έχεις μετρήσει τα τεμάχιά σου και είναι 10,αυτή όμως,και μόνο που βλέπει πως έχεις καρότσι κι όχι καλάθι,μυρίζεται πως έχεις 11 και πας να την αδικήσεις.Καθόλου τυχαία βέβαια,είναι από πίσω σου στην ουρά...Θα σου επισημάνει την παρανομία σου φωναχτά να την ακούσουν όλοι,ή,αν είναι πιο τολμηρή,θα σε καταγγείλει στην ταμία.Όχι,δεν αισθάνεσαι δικαιωμένη που η ταμίας τα μετράει,τα βρίσκει σωστά και το λέει στη σκρόφα,ούτε και συγκινείσαι που σε υποστηρίζουν και τα κοριτσάκια που είναι μπροστά σου.Θές να πάρεις ένα μπαλτά και να κόψεις τη σκρόφα σε 10 κομματάκια.Ή και σε 11...<br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Η"μάνα κουράγιο"</span></strong><br /><br />Περιστοιχίζεται από παιδιά διαφόρων ηλικιών,φύλων και τσιρίδων.Είναι μόνη της γιατί το γομάρι ποτέ δεν έρχεται να τη βοηθήσει,είναι άλουστη,άβαφτη και αλλοπαρμένη.Προσπαθεί συγχρόνως να βάζει τα πράγματα που ψώνισε στις σακκούλες και να βγάζει από τα χέρια του Δημητράκη τα διάφορα που βουτάει από τα σταντς παρά τω ταμείω(καραμέλες,σοκολάτες,μπαταρίες).Αποτελεί τη ζωντανή διαφήμιση για τα κακά της οικογένειας.Φεύγοντας από το ταμείο,αισθάνεσαι ευγνώμων που τα αυγουλάκια κίντερ και το πατατάκι στη σακκούλα σου είναι αποκλειστικά και μόνο για δική σου κατανάλωση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1764040240600252947?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-26569256754287284362009-03-09T08:30:00.004+02:002009-03-09T09:02:08.724+02:00Ως ελληνίδα φορολογούμενη πολίτης,ΑΡΝΟΥΜΑΙ να πληρώνω υπαλλήλους της δημόσιας τηλεόρασης που προσβάλλουν την αισθητική μου και τη νοημοσύνη μου.Πέτυχα στη ΝΕΤ ένα μίνι ρεπορτάζ για τη συναυλία στην Αθήνα του James Blunt και κόντεψα να ξανανεβάσω πυρετό.Εκτός του ότι τον ανέφεραν μονίμως ως «Τζέιμις»(ούτε η γιαγιά μου η συχωρεμένη δε θα τον έλεγε έτσι),την είχαν την υποτιθέμενη δημοσιογράφο τους που ποιός ξέρει ποιανού υπουργού ανηψιά είναι για να την προσλάβουν να κάνει συνεντεύξεις με ξένους χωρίς να έχει ούτε ένα λόουερ για ξεκάρφωμα,να τον ρωτάει για το νέο του άλμπουμ «all the lost souls»,προφέροντας το...<strong>σάουλς</strong>!Την τρίτη φορά που το άκουσα,άλλαξα κανάλι,χωρίς να προλάβω να δω την απάντησή του στην όποια ερώτηση.Αν κατάλαβε ο άνθρωπος τι του έλεγε δηλαδή....<br /><br /><span style="font-size:130%;"><br />Τα λεφτά μας πίσω!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2656925675428728436?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-88449763387382008962009-03-07T13:38:00.008+02:002009-03-07T14:27:39.635+02:00Έβρασα από τον πυρετό.Έβηξα τόσο πολύ που ένιωθα σαν κακός σε πλειστέισον που έχει φάει στο στέρνο τις μπουνιές της ζωής του.Έκανα τόσο εμετό που περίμενα πως θα δω το στομάχι μου σούσι στη λεκάνη μπροστά μου.Έφτασα μέχρι τα επείγοντα,ανήμπορη σ'ένα πράσινο φορείο δίπλα σε θύματα εγκαυμάτων και παππούδες με εγκεφαλικά.Κοιμήθηκα τρεις μέρες στη σειρά,νηστική και στεγνή από υγρά,να ονειρεύομαι πως τρώω καρότα και φτιάχνω τεράστιες τάρτες με πράσο(;!).Πήρα με το τσουβάλι αντιπυρετικά,αντιεμετικά,σιρόπια για το βήχα,ορούς και ενέσεις.<br /><br />Ξαναθυμήθηκα μετά από χρόνια πως είναι να έχεις τη μαμά να σου φέρνει ταπεράκια χειροποίητη σουπίτσα και να σου χαϊδεύει τρυφερά και με κρυμμένη ανησυχία το ιδρωμένο μέτωπο.Διάβασα εφημερίδες στοιβιασμένες από μήνες,έλυσα σουντόκου(δε βοηθάει στη ναυτία,το αντίθετο μάλιστα)και χάζεψα μαλακίες στην τηλεόραση(ούτε αυτό βοηθάει στη ναυτία...).Είδα στον ύπνο μου και στον ξύπνιο μου πως άλλαξα τη ζωή μου ριζικά,παράτησα τη δουλειά που μου τρώει τη ζωή και τα σωθικά και έγινα αυτό που πάντα επιθυμούσα.<br /><br /><br />Οκ,τα έκανα όλα αυτά.2 βδομάδες τώρα δεν κάνω και τίποτ'άλλο.Βαρέθηκα.<br /><br />ΜΠΟΡΩ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΩ ΥΓΙΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ;;;;;(αυτό δε φανταζόμουν ότι θα το πω ποτέ!...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8844976338738200896?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-40650163136205520702009-02-25T01:07:00.004+02:002009-02-25T01:42:15.443+02:00Όπως όλοι γνωρίζουμε,ο ΚΟΜΠΟΣ είναι μια συγκεκριμένη κατάσταση που συμβαίνει σε κάποιο μακρουλό αντικείμενο όπως π.χ. σκοινί,αν κάνουμε τις εξής κινήσεις:πιάνουμε τη μια άκρη του σκοινιού και το καμπυλώνουμε.Τοποθετούμε σταυρωτά τη μια μεριά του σκοινιού πάνω στην άλλη.Σχηματίζεται έτσι μια θηλιά.Μετά,γυρνάμε την άκρη του σκοινιού κατά 140 μοίρες,την περνάμε ΜΕΣΑ από τη θηλιά,και τραβάμε δυνατά.Αυτό ήταν.Φτιάξαμε τον πρώτο μας κόμπο.<br /><br />Έχουμε εμπεδώσει όλοι τι σημαίνει κόμπος και πόσες κινήσεις χρειάζονται για να επιτευχθεί;Ωραία!<br /><br />Πώς γίνεται λοιπόν να δένεται κόμπος το.....<strong>καλώδιο του φορτιστή μου</strong>;Το καλώδιο από το <strong>πιστολάκι</strong>;Για να μην πιάσω στο αισθησιακό μου στόμα...ΤΟ ΚΑΛΩΔΙΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣΤΙΚΆ ΤΟΥ ΚΙΝΗΤΟΥ!<br /><br /><br />Ποιά μυστική δύναμη,ποιό πόλτεργκάιστ που ζει μέσα στο ηλεκτρονικό ξυπνητήρι σηκώνεται τη νύχτα που εγώ ροχαλίζω,και πιάνει τη μία άκρη από το καλώδιο του φορτιστή,το καμπυλώνει,μετά περνάει την άκρη ΜΕΣΑ από τη θηλιά και μετά τραβάει δυνατά;Γιατί σίγουρα,ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!<br /><br />Πώς γίνεται να βάζω το κινητό μέσα στην τσάντα μου με το χαντς φρι του όμορφα όμορφα τακτοποιημένο κι όταν το βγάζω να είναι φιδές;Έχουν τα καλώδια ζωή;Σέρνονται σαν σκουληκάκια και κάνουν τα δικά τους μέσα στο συρτάρι ενώ εμείς βλέπουμε σεξ εντ δε σίτι;<br /><br />Απαντήστε μου κάποιος!<br /><br />(ποιός δεν ξέρω,ίσως κάποιος με το νικ"καλώδιος"...;)<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">Υ.Γ.Πριν από λίγο επέστρεψα από το δωμάτιο όπου κρατάω τη σιδερώστρα,μια βιβλιοθήκη,ένα πιάνο,την απλώστρα και μια βαλίτσα.Πήγα να σιδερώσω ένα παντελόνι γιατί δεν έχω τι να φορέσω αύριο.Και μαντέψτε σε τι κατάσταση βρήκα το καλώδιο του ατμοσίδερου....</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:180%;">;;;!!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4065016313620552070?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-42929413967504020292009-02-17T11:31:00.001+02:002009-02-17T11:33:48.556+02:00Όλοι εσείς που καπνίζετε στα ασανσέρ,είστε<span style="font-size:130%;"> ΠΑΛΙΟΒΡΩΜΙΑΡΗΔΕΣ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4292941396750402029?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-29257693783359683192009-02-15T15:07:00.006+02:002009-02-15T15:17:37.008+02:00<span style="font-size:85%;">*κοινώς,"πω ρε πούστη μου,έχω και να..."</span><br /><br /><br />Η ζωή θα ήταν πιο εύκολη αν δεν είχαμε κάθε τρεις και δύο να ασχοληθούμε με τα παρακάτω:<br /><br /><strong>Κατηγορία"σωματική υγιεινή-καλλωπισμός"</strong><br /><strong></strong><br />-Βγάλσιμο τριχών<br />-Κόψιμο νυχιών<br />-Κόψιμο μαλλιών(ειδικά όταν έχει πετύχει το τελευταίο κούρεμα-γιατί να μην μπορούν να μείνουν για πάντα έτσι;)<br />-Πλύσιμο δοντιών το βράδυ(ειδικά όταν το θυμάσαι ενώ έχεις ήδη ξαπλώσει)<br />-Ντεμακιγιάζ(ειδικά όταν το θυμάσαι το πρωί που βλέπεις τη μούρη σου ζωγραφισμένη στο μαξιλάρι με τεχνοτροπία κυβισμού-δεξιά μάσκαρα,πιο κάτω και αριστερά κραγιόν και λίγο σάλιο)<br /><br /><strong>Κατηγορία"οικιακές εργασίες"</strong><br /><br />-Σιδέρωμα(φτου κακά!)<br />-Καθάρισμα εσωτερικού ντουλαπιών-φούρνου-συρταριών-ντουλαπακιού μπάνιου-παταριού με αράχνες(φτου,τι έχω μαζέψει εδώ πάνω ρε γμτ)<br />-Τζάμια(wax on,wax off-και δεν έχεις να πάρεις μέρος σε πρωτάθλημα καράτε μετά,να πιάσει τόπο ο κόπος)<br />-Ξεσκόνισμα γιγάντιας βιβλιοθήκης-σιντιέρας-πάνω μέρους τρίμετρης ντουλάπας-ραφιού με μπαρμπαδάκια κίντερ-πολύφωτου(συνήθως ανεβασμένη σε σκάλα αμφιβόλου σταθερότητας,αγωνιώντας σε πόσες μέρες θα βρουν το τουμπανιασμένο κουφάρι σου)<br /><br /><strong>Κατηγορία"εξωτερικές δουλειές"</strong><br /><strong></strong><br />-Σέρβις,ΚΤΕΟ,συνεργεία και λοιπά με μηχανολογικό ενδιαφέρον<br />-Τράπεζες,εφορίες,ταχυδρομεία και λοιπά με ουρές<br />-Γιατροί(ΠΑΠ,ΜΑΠ κτλ)<br />-Κουβάλημα εξάδας νερού και δεκαοχτάδας χαρτιών υγείας από το σούπερ μάρκετ(προσπαθώντας συγχρόνως να ξεκλειδώσεις την εξώπορτα και να κρύβεις τα κωλόχαρτα κάτω απ'το μπουφάν να μη φαίνονται)<br /><br /><br /><br />Είναι κι άλλα,αλλά βαριέμαι τώρα να σκεφτώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2925769378335968319?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-41565969012087879902009-02-03T22:27:00.007+02:002009-02-04T22:40:07.800+02:00Γιατί καλή μου κυρία;Γιατί;Δεν είμαστε στριμωγμένοι μέσα σε λεωφορείο-σε μαγαζί 1000 τετραγωνικών είμαστε,στην ουρά για το ταμείο.Έχει χώρο για όλους.Και για μένα,και για σένα,και για τις 18 σακκούλες σου που επιμένεις να τις ζουπάς στον κώλο μου.Ξέρω ότι βιάζεσαι να πάς στον άντρα σου που τον έστειλες προ ολίγου στην καφετέρια με τις κόρες σου,αλλά δε θα πάει πιο γρήγορα η ουρά όσο και να με σπρώχνεις.Σταμάτα λοιπόν και πάρε το καλό παράδειγμα από μένα-όχι μόνο δεν κολλάω στις μπροστινές,αλλά αφήνω και έξτρα χώρο για να μπορεί να περνάει η ταλαίπωρη πωλήτρια.<br /><br />Πολύ τις λυπάμαι τις πωλήτριες.Δεν ίσχυε ανέκαθεν αυτό-ίσα ίσα,ενίοτε δεν τις χώνευα.Γιατί είχαν ύφος,γιατί ήταν αγενείς,γιατί με ακολουθούσαν σα λαγωνικά μήπως και σουφρώσω κανά καλτσόν.Τα τελευταία χρόνια όμως τις συμπονώ απίστευτα.Στο μαγαζί που είναι το στέκι μου,ότι ώρα και να πάω,τις ίδιες φάτσες βλέπω.Πρωί μεσημέρι και βράδυ.Χαίρετιόμαστε πλέον.Μια μέρα πήρα το θάρρος και ρώτησα:μα τι ωράριο έχετε και είστε συνέχεια εδώ;Η απάντηση που πήρα με έκανε να θέλω να μπω πίσω απ’τον πάγκο και να διπλώνω μπλούζες.<br /><br />Έκανα κι εγώ πωλήτρια κάποτε.Δε θα έλεγα όμως πως η εμπειρία με έκανε να καταλάβω και πολλά για το επάγγελμα-ήταν άλλωστε μόνο για δυο βδομάδες,σε παπουτσάδικο οικογενειακής γνωστής,για να βγάλω ένα χαρτζιλίκι για το Πάσχα.Η γνωστή αυτή,η κυρία Ευτυχία,με συμπαθούσε-μέχρι που έγινα υπάλληλός της.Με χαιρετούσε βέβαια και μετά,αλλά με εκείνο το χαμόγελο on the rocks,το λίγο κοκκαλωμένο.Με το δίκιο της...<br /><br />Και τι δεν έκανα κατά τη θητεία μου.Νομίζω πως το αποκορύφωμα ήταν μια μέρα που πήγε να μπει μια μαμά με το κοριτσάκι της.Μόλις είχα τελειώσει το σφουγγάρισμα,και εκεί που σκούπιζα το ιδρωμένο μου μέτωπο,ΤΗΝ είδα.Μια <span style="color:#000000;"><strong>τυρόπιτα</strong></span>,που κουνιόταν απειλητικά στο χέρι της μικρής,διασπέρνοντας μικρά μικρά κομματάκια φύλλου στο πεζοδρόμιο.<br /><br />Διακτινίστηκα στην πόρτα πριν το χέρι με την τυρόπιτα μπεί στον εναέριο χώρο του μαγαζιού,και δήλωσα όλο ύφος στη μαμά: «σας παρακαλώ,δε γίνεται να μπει με την τυρόπιτα μέσα γιατί θα γεμίσει τον τόπο.Ας τη φάει και ελάτε μετά»<br /><br />Άκουσα κάτι πνιχτούς ήχους από πίσω μου.Γύρισα και είδα την ιδιοκτήτρια στα πρόθυρα του εγκεφαλικού.Κατάφερε να ανακτήσει τις αισθήσεις της και να πεταχτεί στην πόρτα παρακαλώντας τη χαμένη πελάτισσα να επιστρέψει κι ότι δεν πειράζει να τρώει το παιδί,μα ήταν αργά-η κυρία ήταν ήδη 50 μέτρα μακρυά και φώναζε ότι όχι δεν υπήρχε πρόβλημα θα περνούσε μετά.Η κυρία Ευτυχία ήξερε πως δε θα την ξανάβλεπε ούτε στο απέναντι πεζοδρόμιο...Υποπτεύομαι πως ενώ εγώ προσπαθούσα να διώξω με το παπούτσι κάτι ψίχουλα που είχαν ξεφύγει στα σκαλάκια,εκείνη φαντασιωνόταν ότι μου έστριβε το λαρύγγι,με έγδερνε κι έφτιαχνε παιδικά παπουτσάκια με το τομάρι μου-πάντως εκείνη την ώρα περιορίστηκε σε ένα μίνι κήρυγμα ως προς το νόμο «ποτέ δε διώχνουμε πελάτη».<br /><br />Μιαν άλλη μέρα έκανε το λάθος να έχει εξωτερική δουλειά,και μας άφησε στο μαγαζί με το γιο της.Ήταν συμμαθητής μου στο σχολείο και τον ήξερα.Εκείνο τον καιρό σπούδαζε στο εξωτερικό,και είχε επιστρέψει για το Πάσχα.<br />Εκεί που καθόμασταν χαλαροί πάνω στους καναπέδες και τα λέγαμε,μπήκε πελάτης.Και δη,άντρας.Από γυναικεία παπούτσια κάτι είχα μάθει,από αντρικά ήξερα μόνο ότι βρίσκονταν στην αριστερή γωνία του μαγαζιού.<br /><br />Ο άνθρωπος ζήτησε ένα συγκεκριμένο ζευγάρι που είδε στη βιτρίνα.Μετά από μισή ώρα που μας παρακολουθούσε εμένα και το γιο να ψάχνουμε το μαύρο λουστρίνι νούμερο 43 λες και ήταν το Άγιο δισκοπότηρο(μέχρι σκάλα κουβαλήσαμε από την αποθήκη για να φτάσουμε στα ψηλά ράφια),τι να κάνει ο έρμος,βαρέθηκε κι έφυγε.Από κείνη την ημέρα η κυρία Ευτυχία μετρούσε τις μέρες να τελειώσει το Πάσχα και το συνεχόμενο ωράριο και εγώ,μπας και σταυρώσει κανέναν πελάτη...<br /><br /><br />Επιστροφή στο παρόν...Ήρθαν οι εκπτώσεις-τι ήρθαν δηλαδή,που κοντεύουν να φύγουν...Επειδή τον τελευταίο μήνα σκοτώνομαι στη δουλειά,βρήκα ευκαιρία σήμερα που ήταν χαλαρή μέρα να πάρω ένα δονητή και να γαμήσω τη μάνα του πορτοφολιού μου.Πήγα παντού,δε μ’άρεσε τίποτα,αλλά ψώνιζα,έτσι για το γαμώτο.Τώρα τα έχω απλωμένα πάνω στις πολυθρόνες και τους καναπέδες,και παρατηρώ πως τα μισά είναι καλοκαιρινά.Πάλι μαλακίες έκανα...<br />Αλλά έτσι είναι,καλή μου ενοχλητική κυρία με τις σακκούλες.Όλοι παίζουμε σ’αυτό το παιχνίδι:με το που αρχίσαν οι εκπτώσεις,ξεχυθήκαμε να προλάβουμε να πάρουμε μπλούζες με 9 ευρώ,διότι σήμερα ακόμα θα έχει στο νούμερό μας.Αύριο,μόνο έξτρα λαρτζ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4156596901208787990?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-78330232279914110792009-01-26T17:39:00.005+02:002009-01-26T18:55:56.510+02:00Άκου τώρα τι γίνεται:<br />Είναι ένας παλιός συνάδελφος,που τώρα άνοιξε δική του δουλειά.Νομίζω πως τον ψιλογούσταρα όταν τον πρωτογνώρισα,δεν έκατσε όμως ποτέ φάση γιατί δεν ήταν για να κάτσει.Ελαφρώς μαλάκας ο τύπος,αλλά τον συμπαθουσα-και συνεχίζω να τον συμπαθώ.<br /><br />Πλέον δεν ξέρω αν με συμπαθεί αυτός...<br /><br />Χαθήκαμε από τότε που έφυγε,μέχρι πριν κανάδυο χρόνια.Ενεφανίσθη από το πουθενά ζητώντας τη βοήθειά μου σε επαγγελματικό ζήτημα.Κάτι που θα απαιτούσε από μένα τρεις μέρες δουλειάς.Εννοείται,μου το ζήτησε σαν χάρη.Ήτοι,άνευ πληρωμής.<br /><br />Είμαι φιλότιμος άνθρωπος,ήτοι μαλάκας,και είπα ναι.Πάει αυτό.<br /><br />Μετά άπο λίγους μήνες,νάτον ξανά με παρόμοιο αίτημα.Ξανά μαλάκας εγώ,τον ξαναβοηθάω αλλά φροντίζοντας να του πω απ'έξω απ'έξω πως δεν έχω χρόνο για να το ξανακάνω και μου είναι πολύ δύσκολο κτλ. Έχω δε τέτοια σιγουριά πως το έκανα πολύ λιανά,που δεν περιμένω να ξανακούσω νέα του.<br /><br />Η σιγουριά μου κράτησε μέχρι την προηγούμενη βδομάδα.Που-ω ναι-πήρε τηλέφωνο-ω ναι ναι- για την ίδια ιστορία,χωρίς κανένα σημάδι πως θυμάται το λιανά που λέγαμε.Τόσο απόρησα με το θράσος του,που έμεινα άφωνη στο τηλέφωνο για κανά δίλεπτο.<br /><br />Τι έκανα;.................Δε θα σας κρατήσω σε αγωνία κυρίες και κύριοι.Τον ξαναβοήθησα!<br />(πριν προλάβει κανείς να πει"μωρ τι μαλάκω είναι τούτη",να πω πως το είχα πάρει απόφαση πως <strong>αυτή θα ήταν η τελευταία φορά</strong>)<br /><br />Και όντως ήταν.Έχω μια συγκεχυμένη ανάμνηση του ΤΙ του είπα (μάλιστα νομίζω πως στιγμές στιγμές ήμουν ασυνάρτητη),πάντως η ουσία είναι πως έφυγε πειραγμένος και ψυχραμένος.Άρα,ήμουν εντός θέματος.<br /><br />Ωραία!Μπράβο μου και ζήτω και τέτοια.<br /><br /><span style="font-size:130%;">Τότε λοιπόν γιατί κάθομαι και καπνίζω όλο σκασίλα κάτω από τον απορροφητήρα;;</span><br /><br /><br />Δύσκολο πράμα το ΟΧΙ ρε γαμώτο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7833023227991411079?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-75323472748523642892009-01-22T08:50:00.006+02:002009-01-22T10:25:04.997+02:00Και τώρα που ξεμπερδέψαμε με τη γρουσουζιά,βοηθείστε με ρε παιδιά διότι πρέπει να το διευκρινίσω αν ήταν αλήθεια αυτό που έζησα ή οφθαλμαπάτη.<strong>Είδε κανείς το δελτίο καιρού του Star</strong>;Κι αν το είδε,ήταν μια ξανθιά εκεί που φορούσε μια σατέν μπλούζα,ένα καλτσόν,μετά έβγαλε κάτι που φορούσε πάνω από τη μπλούζα κι έμεινε με την τιράντα και το καλτσόν,και μετά άρχισε να λέει "στη Θεσσαλονίκηηη μας,θα έχειειει βροχούουουλα αύριοοοοο" κάνοντας ματάκια;Διότι αν το ονειρεύτηκα,πρέπει να πάω αύριο να κοιταχτώ.<br /><br />(Βέβαια αν το ονειρεύτηκα,πιο λογικό θα ήταν να δω έναν παιδαρά με μπράτσα και σώβρακο να λέει "στη Θεσσαλονίκη θα ρίχνει καρέκλες αύριο,γι'αυτό λέω να κάτσουμε μέσα"με λάγνο βλέμμα,παρά την ξανθιά.Μυστήριο)<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">Αν πάλι δεν το ονειρεύτηκα και ήταν αλήθεια,τότε,fuck them...(κοινώς,γάμησέ τα)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7532347274852364289?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-13565396052961987332009-01-22T08:49:00.005+02:002009-01-22T09:20:32.933+02:00Βασικά μπήκα να γράψω το ποστ που ακολουθεί,αλλά μετά κατάλαβα πως θα είναι το πρώτο του χρόνου και δε θέλω να αυτογκαντεμιαστώ γράφοντας μαλακίες.Οπότε,θα μου κάνω ποδαρικό με τούτο δω.<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">Χαρά,ευτυχία,έρωτας,λεφτά,ταξίδια,γέλια,να πέσω πάνω σε όσο λιγότερους μαλάκες γίνεται,</span></strong><br /><br />και φυσικά,<strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">υγεία</span></strong> πάνω απ'όλα!<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">Μήπως ξέχασα τίποτα;Δεν πειράζει,ότι θυμηθώ θα το προσθέσω με update:)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1356539605296198733?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-42223504405996085972008-12-31T10:40:00.003+02:002008-12-31T18:25:52.904+02:00<em><span style="font-size:130%;">Μμμ.....Γιορτές...Χουχούλιασμα κοντά στο τζάκι ενώ έξω χορεύουν οι νιφάδες...Το σπίτι μοσχοβολάει μελομακάρονα και βασιλόπιτα,κάλαντα ψάλλονται από αγγελικές φωνούλες και όλη η οικογένεια γύρω απ'το δέντρο περιμένει τον Αη Βασίλη με τα δώρα...</span></em><br /><br /><br />Το σπίτι μοσχοβολάει διότι ψήνει τσουρέκι η από κάτω(νά'ναι καλά),έχει ψοφόκρυο γιατί τα κουφώματα μπάζουν,δε χιονίζει,η οικογένειά μου είναι διάσπαρτη στα τέσσερα σημεία της πόλης,κάλαντα ακούγονται από ξεχαρβαλωμένο μεγάφωνο γύφτων με ντάτσουν και Αη Βασίλης δεν υπάρχει.Τέλος.<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">(είμαι συναχωμένη γι αυτό έχω νεύρα.Το βράδυ όμως,θα μαζευτούμε-σχεδόν-όλοι μαζί για το ρεβεγιόν,θα βάλω ξεβουλωτικό μύτης και κόκκινο βρακί για το καλό,και θα είμαι γεμάτη αγάπη κι αισιοδοξία.......:)</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">Καλή χρονιά!</span><br /><span style="font-size:180%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4222350440599608597?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-26052719606071850682008-12-24T11:26:00.009+02:002008-12-25T03:27:02.574+02:00Τι ανωμαλία κι αυτή...Ακόμα κι αν δεν έχω τον σούπερ τέλειο γκόμενο ή σχέδια για εκδρομή στο Άσπεν ή πρόσκληση για ρεβεγιόν στο Χίλτον,τα Χριστούγεννα πάντα μου αρέσουν!Ανεξήγητο;Ίσως και να υπάρχει εξήγηση αλλά δεν σκοπεύω να την ψάξω τώρα,διότι πρέπει να τρέξω να βρω ένα παιχνίδι με ένα γουρούνι λέει που κάτι τρώει,και επίσης ένα αρμόνιο γουινξ.Δε θα πάω στα Μάμπο Τζάμπο-μετά την α-πα-ρά-δε-κτη διαφήμιση με τη "Μπάρμπι,λαϊκή επανάσταση-δώστε τη Μπάρμπι στο λαό",η συγκεκριμένη αλυσίδα καταστημάτων διεγράφη από το χάρτη μου.Είναι όπως μετά από τις πυρκαγιές στα δάση-ξέρετε,που στα καμμένα φυτώνουν μανιτάρια;Ε,εδώ,μετά τα καψίματα,ξεφύτρωσαν οι μαλάκες.Για τους οποίους όλα,μα ΟΛΑ,μπορούν να γίνουν σλόγκαν.Καταστροφείς και ισοπεδωτές των πάντων.Να μην το πολυσκεφτώ γιατί θα με πιάσει κατάθλιψη.<br /><br /><br />Δε θα πάω στο πολυκατάστημα λοιπόν,κι ας είναι δίπλα στο σπίτι μου.Θα κατέβω στο κέντρο.Που δεν θα ξαναείναι ποτέ το ίδιο στην ψυχή μου μετά τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου,αλλά και πάλι,είναι η πόλη μου αυτή και την πονάω...<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#ff0000;">Κ</span><span style="color:#000099;">Α</span><span style="color:#cc6600;">Λ</span><span style="color:#006600;">Α</span> <span style="color:#993399;">Χ</span><span style="color:#006600;">Ρ</span><span style="color:#990000;">Ι</span><span style="color:#ffcc00;">Σ</span><span style="color:#33cc00;">Τ</span><span style="color:#ff6666;">Ο</span><span style="color:#00cccc;">Υ</span><span style="color:#ff0000;">Γ</span><span style="color:#006600;">Ε</span><span style="color:#000099;">Ν</span><span style="color:#990000;">Ν</span><span style="color:#999900;">Α</span></strong></span> :))) </span><br /><br /><br /><br />(εφόσον φέτος αποφάσισα να μη βάλω στο σπίτι λαμπάκια και δέντρο,είπα να στολίσω εδώ:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2605271960607185068?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-60892613358775844842008-12-21T11:36:00.008+02:002008-12-21T23:06:50.019+02:00Ένθετο περιοδικό λάιφ στάιλ σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφoρίας,προτείνει δώρα για τις γιορτές.Η πρώτη παράγραφος απευθύνεται σε ανθρώπους με κλασικά γούστα.Η επόμενη,στους κουλτουριάρηδες:<br /><br />«Δεν είναι μόνο το κλίμα των ημερών,είναι γενικότερη<span style="font-size:130%;"> <strong><span style="color:#000000;">τάση</span></strong></span> να πηγαίνει κανείς κόντρα στο ρεύμα..(συνεχίζει προτείνοντας ταινίες και βιβλία)...το τάδε λεύκωμα μπορεί να<span style="color:#000000;"> <strong>στολίσει το κομοδίνο κάθε αναρχικής</strong></span>......το <strong><span style="color:#000000;">αναρχοαυτόνομο ντεκόρ</span></strong> εμπλουτίζεται από την τάδε ταινία....»<br /><br />Ένα σχολιάκι μόνο έχω να κάνω:<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#000000;">ΟΥΣΤ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6089261335877584484?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-39821991611295235132008-12-16T00:05:00.007+02:002008-12-16T21:52:44.346+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Q5yNXgiBlGw/SUbvWeTM-_I/AAAAAAAAAAs/tZUsDfhHOrY/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1083.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280170782508252146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Q5yNXgiBlGw/SUbvWeTM-_I/AAAAAAAAAAs/tZUsDfhHOrY/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1083.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Q5yNXgiBlGw/SUbV7ftLxPI/AAAAAAAAAAk/8NKMlui-IoQ/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1092.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280142831238497522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q5yNXgiBlGw/SUbV7ftLxPI/AAAAAAAAAAk/8NKMlui-IoQ/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1092.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><em>Mπαρμπαδάκι-χάρος με δρεπάνι;Niiiiice...</em></div><br /><br /><br /><div>Αύριο το πρωί θα εκδοθεί η απόφαση του εφετείου για την υπόθεση "ζαρντινιέρα".Αυτοί είναι ικανοί να εκδώσουν καταδικαστική απόφαση.Τρις φορές ισόβια χωρίς δικαίωμα έφεσης.Όχι για τους μπάτσους.Για τη ζαρντινιέρα.Γι'αυτό εμπρός καλά μου παιδιά,αύριο το πρωί στις 9 έξω από τα δικαστήρια...<br /></div><br /><div></div><br /><br /><div></div><div>(Όλη η ανακοίνωση,<a href="http://athens.indymedia.org/calendar/event.php?id=12783">εδώ</a>)</div><div></div><div><br /><br /><br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Update...</div><div> </div><div></div><div>Τρία χρόνια.<strong>Μετατρέψιμη σε χρηματική ποινή</strong>....Άντε γαμηθείτε...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-3982199161129523513?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-82096811771462270212008-12-15T00:52:00.004+02:002008-12-15T01:13:05.585+02:00Σήμερα επί 8 ώρες καθάριζα το σπίτι μου και στο διάλειμμα έφτιαξα μακαρόνια με κιμά για πρώτη φορά στη ζωή μου.Είμαι πολύ περήφανη,διότι τρώγονται.Και διότι απέκτησα άλλη μια χρήσιμη γνώση για το μέλλον.Και διότι έστρωσα μια βελέντζα στο καθαρό μου πάτωμα και το σπίτι απέκτησε μια κάποια θαλπωρή.Καιρός να βγάλω και τον μουσικό τάρανδο από το κουτί πάνω στη ντουλάπα...<br /><br />(Πάντως αν σκεφτεί κανείς πως άλλες στην ηλικία μου έχουν κάνει τρία παιδιά και ξέρουν να μαγειρεύουν από κολοκυθοκορφάδες μέχρι στιφάδο,ενώ καθαρίζουν το σπίτι τους μέρα παρά μέρα και όχι δίμηνο παρά δίμηνο,είναι ν'αναρωτιέσαι γιατί στον κόρακα αισθάνομαι περήφανη...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8209681177146227021?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-7270572438306585982008-12-09T01:49:00.008+02:002008-12-09T09:19:30.082+02:00Ρούφηξα πολύ καπνογόνο σήμερα που έκανα το λάθος να έχω δουλειά στην Εγνατία την ώρα της πορείας-και μετά.Η γλώσσα μου μούδιασε,αλλά κατά περίεργο τρόπο το μυαλό μου ξελαμπικάρισε.Σκέφτηκα και τη μια άποψη<br />«το ποτήρι ξεχείλισε,δεν υπάρχει άλλη απάντηση.Είναι η συσσωρευμένη οργή»<br />και την άλλη<br />«είναι οι γνωστοί άγνωστοι ταραξίες που για άλλη μια φορά καίνε και καταστρέφουν τις ξένες περιουσίες»<br />και την παράλλη<br />«η αστυνομία μετά τη χοντρομαλακία με τη δολοφονία,λούφαξε στη γωνιά της και άφησε την κατάσταση ανεξέλεγκτη»<br /><br />Και κατέληξα.<br /><br />Αυτό που βλέπουμε στις ειδήσεις,αυτό που είδα με τα μάτια μου σήμερα,αυτό είναι <strong>η</strong> <strong>αλήθεια</strong>.Το άλλο,που ζούσαμε τόσο καιρό ήταν μια φαντασίωση.Τώρα επιτέλους,<span style="color:#660000;">το μέσα αυτής της χώρας είναι ίδιο με το έξω</span>.<br /><br /><span style="font-size:85%;">«Ουγκάντα είμαστε,Ουγκάντα!»άκουγα κάποτε να λένε οι ταξιτζήδες.Οι ταξιτζήδες ήξεραν.<br /></span><br />Αυτό-<strong>το <em>χάος</em></strong>,είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτής της χώρας-μη χώρας.Αυτού του χωρίς συνοχή και σκληρό πυρήνα έθνους,που νιώθει ότι αποκτά ταυτότητα μόνο άμα κερδίσει το γιούρο.Ή όταν ουρλιάζει μην τυχόν και του σηκώσει τη γαλανόλευκη αλλοεθνής μαθητής στην παρέλαση.Που πιάνεται από τα μαλλιά της υποτιθέμενης αρχαίας του κληρονομιάς ενώ δεν ξέρει πώς είναι η Ακρόπολη από κοντά.Που δεν σκαμπάζει γρι από ιστορία.Κράτος κατ’όνομα αλλά όχι κατ’ουσία.Με άξιους αρχηγούς του διαφθαρμένους κι ανίκανους πολιτικούς που βλέπουν τον ορίζοντα της εξουσίας τους τόσο όσο να βολευτούν,να βολέψουν τους δικούς τους και να φάνε μέχρι να αποκαλυφθούν και να τους διαδεχθούν οι άλλοι φαταούλες.<br /><br />Ένα κράτος για να λέγεται κράτος πρέπει να έχει μια <span style="color:#003300;">στοιχειώδη οργάνωση</span>.Που εδώ,<strong>ουδεπόποτε</strong> υπήρχε. Κάποιοι θα αναρωτηθούν «και πώς λειτουργούσαν τα πράγματα μέχρι τώρα ρε έξυπνη;».Για σκεφτείτε καλύτερα,αγαπητοί μου.Τι λειτουργούσε στ’αλήθεια;Τιμωρούνταν οι εγκληματίες και οι καταχραστές μετά που έπαυαν να γεμίζουν τις ειδήσεις και τα πρωτοσέλιδα;Πέρασε ποτέ χρονιά που δεν πήγαν τελευταία μέρα οι οδηγοί να προμηθευτούν το σήμα;Γκρεμίστηκε ποτέ αυθαίρετο;Πιάστηκε ποτέ κανείς που πέρασε με κόκκινο;Πλήρωσε ποτέ ο μεγαλοβιομήχανος τους φόρους που του αναλογούν;<br /><br />Όταν πάλι κάτι φαινόταν πως γίνεται(βλέπε:ολυμπιακοί αγώνες)ήταν πρόσοψη.Χαλί κάτω από το οποίο μαζεύονται τα σκουπίδια όσο έρχονται οι καλεσμένοι,και μετά που φεύγουν το τραβάς και γεμίζεις σκόνη και τρίχες.Πασαλείματα κακονοικοκυράς.Την κατάσταση "έσωζε" η μέθοδος της τελευταίας στιγμής.Ο επαγγελματισμός του ενός δημοσίου υπαλλήλου που έβγαζε και τη δουλειά των 10 που τα ξύνουν.Το φιλότιμο των λίγων.Η καλή διάθεση.Το κουκούλωμα.Η παράταση της προθεσμίας.Το φασματικό οικοδόμημα παλατζάριζε,σαν πύργος Τζένγκα.Έτριζε,ξανάτριζε,αλλά έστεκε.Στηριγμένο πάνω στο αγαπημένο μότο του Έλληνος μπροστά στο όποιο πρόβλημα: «έλα μωρε,κάτι θα γίνει,δε θα χαθούμε»<br /><br />Πόσο όμως να κρατήσει ένα κτίριο χωρίς θεμέλια;Ήρθε η ώρα του να γκρεμιστεί.<br /><br /><br /><br />Κανονικά,από τα συντρίμμια χτίζεται κάτι καινούριο.Εδώ όμως,είναι Ελλάδα,δεν είναι παίξε γέλασε.Θα ξεπλύνουν τις στάχτες,θα φτιάξουν τα τζάμια,θα δώσουν κάποιες αποζημιώσεις όπως το τριχίλιαρο στους καμμένους του πρόπερσι,και θα ανάψουν τα λαμπάκια.Ο γλεντζές,έξω καρδιά Έλληνας,ο μαθημένος να τον καβαλάνε και να καβαλάει,θα επιβιώσει και πάλι.Έστω και με σπασμένη βιτρίνα.Καλά Χριστούγεννα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#000099;">Πρωινό απντέιτ:</span><br />πω πω ρε πούστη μου,άνοιξα τρία δευτερόλεπτα την τηλεόραση να μάθω για την κατάσταση σήμερα,και αναγούλιασα.Πάλι τα ίδια,λόγια λόγια λόγια για να γεμίζει ο κενός χρόνος,"έφυγε το γελαστό παιδί"η γαμωμελέτη στο σταρ,"κάψαν τη σημαία της πατρίδας μας"(αχαχαχα!)στη γαμωνετ,κοινωνιολόγοι αναλύουν στο γαμωάλτερ,στο γαμωμέγκα και το γαμωαντέννα δε θυμάμαι,νομίζω μιλούσαν όλοι μαζί και δε συγκράτησα τι έλεγαν...απελπισία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-727057243830658598?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-72114372568412687522008-12-08T17:33:00.003+02:002008-12-08T19:04:51.234+02:00...και μια μέρα συνειδητοποιείς<br />πως είσαι μόνο ο άνθρωπος που είσαι<br />κι όχι ο άνθρωπος που ήθελες να γίνεις<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">(γι'αυτό ξεκίνα να γίνεσαι-ίσα που προλαβαίνεις)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7211437256841268752?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-83688409954390764352008-12-02T23:38:00.003+02:002008-12-03T09:26:39.500+02:00Θέλω να ανεβάσω ένα ποστ που προς το παρόν είναι ακόμα γραμμένο στο χαρτί με στυλό(χόμο νεαντερντάλις κατάσταση).Αλλά ψοφάω να ουρλιάξω για διάφορα και θα τα βάλω όλα μαζί εδώ στο άσχετο.<br /><br />3,2,1,φώτα,κάμερα πάμε:<br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>1.</strong><span style="color:#000099;"><strong>Aegean Καϊμακτσαλάν</strong>;</span><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">;;;;<br /><br />!!!!!<br /></span><br />Πριν μερικούς μήνες είχα φάει παρόμοια φρίκη,όταν είχα δει να διαφημίζεται το "<span style="color:#990000;"><span style="color:#660000;">Κύπελλο</span> </span><span style="color:#660000;">Ελλάδας Hellas on Line</span>"...<br /><br />Βλέπω το μέλλον νάρχεται:"Πού θα πάτε τις γιορτές;'"Έχουμε κλείσει στα Vodafone Ζαχοροχώρια,εσείς;""Α,εμείς φέτος εδώ θα τη βγάλουμε,μόνοι μας μάλιστα γιατί τα παιδιά θα αλλάξουν τη χρονιά στην Carrefour Αράχωβα...Αλήθεια,η Σκλαβενίτης Αννούλα σας τι κάνει;Γέννησε;""Σε λίγες μέρες την περιμένουμε.Αγόρι είναι,και ψάχνουν από τώρα όνομα.Μεγάλο δίλημμα.Η εφημερίδα"το Καρφί"δίνει πολλά λεφτά,αλλά ανησυχούν μήπως του δημιουργήσει ψυχικό τραύμα...<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">2.</span></strong>Ταινία"Ηλίας 16ου".Φυσικά και δεν την είδα.Αλλά έχω μήνυμα προς τον Πέτρο Φιλιππίδη,τον οποίο απεχθάνομαι και ως φάτσα και ως ηθοποιό:<br />ΑΣΕ ΗΣΥΧΟ ΤΟΝ ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ!Το βρήκαμε τώρα και πήραμε εργολαβία τις επιτυχίες του!Θα μου πεις,ο κόσμος έρχεται και σε βλέπει,γι'αυτό πήρες αέρα.Εγώ θα σου σύστηνα να αφιερωθείς σε πρωτότυπους και απαιτητικούς ρόλους όπως του"Λάκη του γλυκούλη"και ν'αφήσεις τους μύθους στην ησυχία τους.Διότι έτσι και δω καμμιά μέρα ότι άπλωσες χέρι στους"Μακρυκωσταίους και Κοντογιώργηδες",θα νοικιάσω φορτηγό,θα το γεμίσω καφάσια με σαπισμένες ντομάτες και θά'ρθω στην πρεμιέρα.Άκούς;<br /><br />Α,και πού'σαι,μακρυά από τα καλά σενάρια,για να μείνει και τίποτα να δούμε στο χαζοκούτι<br />(διότι κάπου διάβασα πως ο ρόλος του Μάινα στα"Μαύρα μεσάνυχτα"είχε προταθεί σ'αυτόν αλλά δεν μπόρεσε γιατί είχε κλείσει κάτι άλλο.ΕΥΤΥΧΩΣ!ΕΥΤΥΧΩΣ!)<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">3.</span></strong>Πότε θα βγει νόμος απαγόρευσης μουσικής υπόκρουσης στις ειδήσεις;(ποτέ υποθέτω).Ήμαρτον!Να δείχνει τη Βομβάη να φλέγεται και να ακούγεται από πίσω σάουντρακ λες και παρακολουθείς ταινία δράσης με τον Στίβεν Σιγκάλ!Σκατοτηλεόραση και σκατάνθρωποί της!Μεγαλώνουν τα παιδιά με τέτοιες μαλακίες(διότι διαβάζω πως το fucking STAR channel κάνει θραύση στις ηλικίες από 15-24 ετών)και εκπαιδεύονται στο να βλέπουν τις καταστροφές ανά τον κόσμο τρώγοντας ποπ κορν.Άσε που πάω και στοίχημα πως βαριούνται πριν τελειώσει και το γυρίζουν στο playstation όπου δεν είναι μόνο θεατές,αλλά παίρνουν τα όπλα στα χέρια τους και γαζώνουν τον εχθρό και το φχαριστιούνται.Και μετά περιμένεις να μεγαλώσουν και να έχουν αξίες,σεβασμό προς τον ανθρώπινο πόνο,οικολογική συνείδηση και ήθος.Χα!<br /><br />(ναι ναι,ξέρω,βέβαια,μερικοί θα πουν"τι φταίει η τηλεόραση,οι γονείς τους φταίνε".Σαφώς υπάρχει ευθύνη,αλλά δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι τη σήμερον ημέρα να προφυλάξεις το βλαστάρι σου από το βομβαρδισμό βλακείας,όσο και να το προσπαθείς.ΑΝ το προσπαθείς...)<br /><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">4.</span></strong>Για το παρακάτω δε θα βρίσω,αντιθέτως,θα γελάσω με χαιρεκακία:ΚΡΙΣΗ σην ΙΜΑΚΟ(κοινώς,περιοδικά Κωστόπουλου).Ααααααχ!Το φχαριστήθηκα!Φαίνεται παρήλθον οι καιροί που το κοινό μασούσε από αφιερώματα σε βυζιά,πέη και κώλους και στα 50 πράγματα που πρέπει να κάνει ένας άντρας πριν τα 30...(ή απλά,τους γάμησε το Internet)<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">5.</span></strong>Όταν πρωτοείδα"το κρασάκι του τσου",γέλασα.Τώρα πια,έτσι και πετύχω ινδικό βιντεάκι με ελληνική μετάφραση,βγάζω καντήλες.Enough!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8368840995439076435?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-74466882579808986462008-12-02T09:14:00.005+02:002008-12-02T09:36:36.788+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Q5yNXgiBlGw/STTgnl3wcwI/AAAAAAAAAAc/xnHLxQfZUgE/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1054.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275088034343187202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Q5yNXgiBlGw/STTgnl3wcwI/AAAAAAAAAAc/xnHLxQfZUgE/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1054.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>...το κινητό μου το κονσερβοκούτι που βγάζει αίσχος φωτογραφίες και δεν μπόρεσα να τραβήξω μια της προκοπής από το αγαπημένο μου συγκρότημα(που απήλαυσα για τρίτη φορά αισίως προχθές)</div><div> </div><div></div><div><span style="font-size:85%;"><br />(Το περί ου ο λόγος αγαπημένο συγκρότημα,για όσους δεν ακολουθούν τη black metal σκηνή,είναι οι Anathema.Όχι δεν είναι θρασάδες,είναι γλυκύτατοι,μελωδικώτατοι,υπέροχοι,και κουκλί-ο τραγουδιστής:)<br /><br /></span></div><div> </div><div></div><div></div><div><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=TYzZpDw9yjM">Angels walk among us</a></span></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7446688257980898646?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-89728194049938725572008-11-27T19:52:00.006+02:002008-11-28T08:33:07.538+02:00Σε λίγο πρέπει να φύγω απ'το σπίτι,και μέχρι να έρθει η ώρα διαβάζω περιοδικά χαζεύοντας παράλληλα ένα ημιαποτυχημένο τηλεπαιχνίδι"γνώσεων".Η γνώση που πρέπει να διαθέτει ο νεαρός παίκτης στην προκειμένη ερώτηση είναι πόσες πλευρές έχει ο ρόμβος.Το κενό του βλέμμα μαρτυρά άγνοια απάντησης.Ο παρουσιαστής,αγωνιώντας να σώσει την υπόληψη του παιχνιδιού του τον προλαβαίνει στο τσαφ πριν απαντήσει"τρεις",και υποχρεώνει δυο γνωστές ηθοποιούς(που τις έβαλαν και καλά στο κοινό σαν παίκτριες)να τον βοηθήσουν.Του είπαν οι γυναίκες πως ο ρόμβος μοιάζει με κομμάτι μπακλαβά και βρήκε τη σωστή απάντηση.Ενώ η προηγούμενη-επίσης νεαρή-παίκτρια την πάτησε.Στην αρχή κόλλησε στο"με ποιό πουλί μοιάζει ο μπούφος".Λίγο πριν απαντήσει"με περιστέρι",τη σώσανε και πάλι οι γνωστές ηθοποιοί-τάχαμου παίκτριες γουρλώνοντας τα μάτια σαν τις κουκουβάγιες.Μια δυο τρεις,κι όταν πια αποδείχθηκε ότι και εκείνη περί μπούφου επρόκειτο και το παιχνίδι θα πήγαινε άπατο από τηλεθέαση,ο παρουσιαστής κατέθεσε τα όπλα και την άφησε να απαντήσει ότι το"φοντί" είναι κόσμημα.Τέλος πάντων.Όμορφο κορίτσι ήταν,με εξαντρίκ χτένισμα,χαμένο στη ζωή δεν θα πάει.<br /><br /><br /><br />Ντύνομαι να φύγω.Ο νεαρός εξάντλησε όλες τις βοήθειες και πήγε αδιάβαστος ως ήτο αναμενόμενο.Τέλος πάντων,χαμένος στη ζωή δε θα πάει.Την απάντηση στην ερώτηση"τι χρώμα έχει το σήμα του NBA"τουλάχιστον την ήξερε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8972819404993872557?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-81107137070499766842008-11-17T18:50:00.006+02:002008-11-18T09:47:10.836+02:00Το ξέρει η Κατερίνα Παπουτσάκη πως παίζει τη Βουγιουκλάκη σα να προσπαθεί να μιμηθεί(και δε το καταφέρνει κι όλας)το παίξιμο της Βουγιουκλάκη στις ταινίες της;Δηλαδή σαν να φαντάστηκαν πως η Βουγιουκλάκη ως προσωπικότητα έμοιαζε με τη Λίζα Παπασταύρου αλλά με μπάσα φωνή και παλιμπαιδισμό.Και βάλαν μια κακή ηθοποιό να την υποδυθεί.Ένα τρέιλερ πέτυχα η έρμη κι έφριξα!Φαντάσου τι χάλι έχει το σήριαλ...(Κρίμα το μύθο της,κρίμα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8110713707049976684?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-55624716021064348612008-10-29T14:02:00.005+02:002008-10-29T16:49:58.533+02:00<em>Προς εμπνευστές και δημιουργούς του ελληνικού MTV</em><br /><br /><br />Από πού κι ως πού παρακαλώ ονομάσατε το φραντσάιζ του MTV που δημιούργήσατε,<span style="color:#990000;">MTV Greece</span>;Αφού δεν εκπέμπει πουθενά αλλού εκτός από το νομό Αττικής και οι υπόλοιποι"Greeks"οι οποίοι προφανώς κατουρήσαμε στο πηγάδι,πρέπει να πληρώνουμε γαμησιάτικα σε συνδρομητικά κανάλια για να το βλέπουμε.<strong>Καταγγέλω</strong> λοιπόν την <span style="color:#006600;"><strong>παράνομη</strong></span> χρήση του γεωγραφικού προσδιορισμού Greece και προτείνω να ονομαστεί MTV Athens ή MTV Attiki,μη σας πάρει ο διάολος Τεταρτιάτικα(και είμαι και με πυρετό,σημειωτέον).<br /><br /><br />Ειλικρινά δική σας,<br /><br />Κάτοικος μεγάλης πόλης της Βορείου Ελλάδος,με ωραίο τσουρέκι και χωρίς ούτε μισό μουσικό κανάλι:/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-5562471602106434861?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-39020515806784459202008-10-14T21:00:00.003+03:002008-10-14T21:10:13.994+03:00Για μεγάλο διάστημα της ζωής μου,το 70% του χρόνου μου ένιωθα πως είμαι εντελώς χαζή,και όλοι οι άλλοι έξυπνοι.Και το έδειχνα.Το 30% πάλι,ένιωθα πως είμαι η εξυπνότερη απ'όλους.Αλλά το κρατούσα για τον εαυτό μου.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια,το ποσοστό σιγά σιγά αλλάζει.Πλέον το 70%του χρόνου νιώθω η εξυπνότερη από όλους.Και το δείχνω.Μόλις ένα 30% νιώθω η πιο χαζή.Και το κρατάω για τον εαυτό μου.<br /><br />Ένα είναι σίγουρο σ'αυτή την εξίσωση:όποιο ποσοστό και να υπερισχύει,ισούται με 100% μοναξιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-3902051580678445920?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-47425396297568777152008-09-22T16:06:00.012+03:002008-09-24T00:06:20.857+03:00Μου φτάνει που έχω να βλέπω τον new found καταθλιπτικό εαυτό μου στον καθρέφτη κάθε μέρα...δε χρειάζεται να τον διαβάζω κι όλας!<br /><br /><br /><p>Πήρα λοιπόν την απόφαση να μη γράψω άλλο ποστ <strong>μέχρι να πάρω τα πάνω μου</strong>.</p><br /><p>Ωραία.</p><p>Άρα,</p><br /><p><span style="font-size:130%;">τα λέμε σε κανα χρόνο!</span><span style="font-size:100%;">(αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο...)</span></p><p></p><p></p><p><span style="font-size:85%;color:#660000;">Soundtrack αποχαιρετισμού:</span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=gCm6YHU76q0">The Hoosiers-Worried about Ray</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4742539629756877715?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-32193260005865701652008-09-22T14:18:00.004+03:002008-09-22T14:26:23.040+03:00Μερικές μέρες είναι χειρότερες κι από ντοπέ αρσιβαρίστες.<br />Να,σαν αυτή που μου ξημέρωσε σήμερα.<br /><br />Σήκωσε μέχρι και τσιγάρο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-3219326000586570165?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-3679398768346651142008-08-08T23:26:00.001+03:002008-08-08T23:28:38.032+03:00Ευχηθείτε μου να φτάσω-και μετά από κανα δεκαήμερο,ευχηθείτε μου να ξαναγυρίσω(σώα).<br /><br />Τα λέμεεεεεεεεεεεεεεεεεε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-367939876834665114?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-34839384915232449552008-08-06T01:15:00.005+03:002008-08-06T08:53:47.491+03:00Γιατί συνεχίζουν να αναφέρονται στον"<strong>άγριο ξυλοδαρμό</strong> του αυστραλού τουρίστα";Φοβούνται να το πουν με τ'όνομά του;<br /><br /><strong><span style="font-size:180%;">Φόνος;</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-3483938491523244955?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-29991689846585649712008-07-31T17:44:00.005+03:002008-07-31T18:01:16.872+03:00Παρακαλώ όποιος δεν έχει δει την <strong><span style="color:#cc0000;">υπέροχη</span></strong> ταινία"<strong>Rabbit proof fence</strong>"(στα ελληνικά νομίζω το έκαναν κάτι σαν"ο μακρύς δρόμος του γυρισμού"),να τη δει πάραυτα.Θα τη βάλει ο ΑΝΤ1 την Κυριακή που μας έρχεται,το βράδυ κατά τις 11 νομίζω.Επίσης να καταγγείλω πως ενώ τη διαφημίζει "ΠΡΩΤΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ",είναι ψεύτες του κερατά διότι εγώ την είδα πέρσι στο Mega.Οι του Mega πάντως είχαν κάνει μαλακία και την είχαν βάλει σε κάποια απαράδεκτη ώρα μετά τα μεσάνυχτα,ενώ οι ψεύτες την προγραμμάτισαν σε πιο λογική στιγμή,και γι αυτό τους συγχωρώ λίγο για την ψευτιά τους.<br />Αυτά προς το παρόν,πολύ φοβάμαι πως το επόμενο ποστ αν υπάρξει θα είναι άσχημο και θα βρίζω πολύ και πολλούς.Το παλεύω να το αποφύγω,αλλά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2999168984658564971?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-42929909333049843542008-07-20T11:46:00.007+03:002008-07-20T15:33:31.044+03:00Χθες τη νύχτα στις 3.30 η ώρα,σηκώθηκα απ'το κρεβάτι και πήγα στο μπάνιο όπου μπήκα στη μπανιέρα και ξύρισα τα πόδια μου.<br /><br />Τίποτα το ανησυχητικό.<br /><br />Αρχίσαν οι εκδηλώσεις άγχους με αϋπνία και μαλακίες,εν όψει της επιστροφής μου στη δουλειά αύριο Δευτέρα,μετά από διβδόμαδη άδεια.<br /><br />Αναρωτιέμαι ΣΗΜΕΡΑ το βράδυ τι σκατά θα κάνω...<br /><br /><br />(επιλαχούσες δραστηριότητες:σιδέρωμα,πλύσιμο μπαλκονιού,διάβασμα επιστημονικών και πολιτικών άρθρων κομμένων από εφημερίδες του 2003 κτλ)<br /><br /><br /><br />Υ.Γ.WORK SUCKS<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4292990933304984354?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-75052144723959800522008-06-21T23:20:00.001+03:002008-06-21T23:21:36.628+03:00<strong>Η ένωση είναι η αποκόλληση<br /></strong><br />είπε η Κική Δημουλά.Δεν ξέρω σε τι αναφερόταν-έπεσα πάνω στη φράση της κάνοντας ζάπινγκ-αλλά μ’έβαλε σε πολλές σκέψεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7505214472395980052?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-47730394257841003852008-06-19T14:35:00.013+03:002008-06-20T09:19:10.966+03:00Χθες πήγα να βάλω βενζίνη στο βενζινάδικο που δουλεύει το καμάκι μου,η βενζινού.Δεν την είχα ξαναπετύχει από <a href="http://aureliaaurita.blogspot.com/2007/10/communication-breakdown_08.html">κείνη την πρώτη μέρα</a>(ίσως επειδή φρόντιζα να βάζω βενζίνη από αλλού).<br /><br /><br />"Καλώστην"μου είπε με νόημα."Γειά σας",απήντησα σεμνά,"για 20 ευρώ παρακαλώ",και μετά γρήγορα γρήγορα βρήκα απασχόληση να σβήνω αναφορές και μηνύματα στο κινητό μου.<br />Η μέθοδος της στρουθοκαμήλου δεν έπιασε-για άλλη μια φορά.Εγώ δεν την έβλεπα,αλλά με έβλεπε αυτή.<br />"Μη μου πεις ότι παίζεις με το κινητό!Κλείστο γρήγορα"είπε με παιχνιδιάρικα μαλωσιάρικο ύφος.<br /><br />Προσπάθησα να είμαι άνετη"δεν κάνει κινητό στα βενζινάδικα ε;Τό'χω ακούσει"<br /><br />"Άν είναι να παίζεις παιχνίδια δεν πειράζει,τα μηνύματα όμως...απαγορεύονται"(ηδυπαθές χαμόγελο)<br /><br /><br />Είναι γεγονός πως ως αποδέκτης καμακιού,είμαι για τα μπάζα.Ό,τι αντενδείκνυται ως αντίδραση σε φλερτ,τό'χω κάνει.Απ'όλα τα καλά έχει ο μπαχτσές:ακατάληπτη ομιλία,μούγκα,να φύγω,βρίσιμο στους πιο επιθετικούς και απότομους,πάρε κόσμε λάθος συμπεριφορές.Κομπλάρω τρελλά μιλάμε(ένας θεός γνωρίζει πώς κατάφερα και έκανα κι έναν ικανό αριθμό σχέσεων στη ζωή μου,νά'ναι καλά που ήταν επίμονοι οι άνθρωποι).Όλες δε οι ωραίες και έξυπνες ατάκες μου έρχονται μετά την καταστροφή.<br /><br />Αλλά με γυναίκα στο ρόλο του κυνηγού,πραγματικά αποδιοργανώθηκα.<br /><br />Ξεστόμισα κάτι λέξεις που υποπτεύομαι πως δεν ήταν στα ελληνικά,και μετά,<br />ασυναίσθητα πήγα να βάλω το κλειδί στη μηχανή.Στο μυαλό μου σχηματίστηκε η σκηνή να φεύγω μαζί με τη μάνικα,να ξηλώνεται όλο το κουβούκλιο με τρομακτικό θόρυβο,το πετρέλαιο να πετιέται σε τεράστιους πίδακες και μια σπίθα να κάνει την πόλη τη χαρά του Ευαγγελάτου.Έβγαλα άρον άρον το κλειδί και έστριψα λίγο το σώμα μου προς τα αριστερά-πού πήγαινα η ρημάδα;έλα μου ντε<br />"Καλά...γυρνάς από την άλλη για να ανοίξεις το κινητό στα κρυφά ε;"μου πέταξε πηγαίνοντας να βγάλει<em><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:100%;">επιτέλους</span></em> τη μάνικα<br /><br />Μόλις άρχισε να απομακρύνεται,ξαναβρήκα τη φωνή μου ως δια μαγείας.<br />"Ε όχι,δε θέλω να σας ανατινάξω κι όλας"ψέλλισα<br /><br />Ξαναγύρισε<br />"Δε θα ανατιναχτούμε,αλλά μπορεί να κλειδώσει το σύστημα,και θα αναγκαστώ να μείνω εδώ πέρα <strong>όλο το βράδυ..</strong>".Κάρφωμα ματιών στο"βράδυ"<br /><br />Είχα ήδη βάλει μπρος<br /><br />"Άντε καλό βράδυ",είπα σπινιάροντας.Ήταν 3 η ώρα το μεσημέρι.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">*Κανονικά θα έγραφα lesbian chic,αλλά διάβασα στην εφημερίδα πως οι κάτοικοι της Λέσβου έχουν κινήσει δικαστικά το ζήτημα της ταύτισης του ονόματος του νησιού με τη γυναικεία ομοφυλοφιλία και διεκδικούν να χρησιμοποιείται μόνο ως γεωγραφικός προσδιορισμός.Και νομίζω κέρδισαν κι όλας.Άσε μη μας τρέχουνε τώρα...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4773039425784100385?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-47747905129735139582008-06-09T14:34:00.003+03:002008-06-09T18:59:09.162+03:00Ερώτηση Βίκυς Καγιά προς υποψήφιο προτεινόμενο χορευτή,κάθιδρο απ'το άγχος:<br /><br />-<em>Πιστεύεις πως φτάνει που έφτασες μέχρι εδώ</em>(στο φάιναλ φορ)<em>ή θες να πας παρακάτω</em>;<br /><br />Πιθανές απαντήσεις παίκτη(υπό τον παραλογισμό της Βίκυς):<br /><br />"Εγώ για την εμπειρία ήρθα,δε με νοιάζουν τα λεφτά"<br />"Μου φτάνει που σε γνώρισα από κοντά,δε θέλω τίποτ'άλλο"<br />"Η τέταρτη θέση είναι όνειρο ζωής για μένα"<br /><br /><br /><br /><p>Ααααχ...<br />Κάποια βούτηξαν με το που γεννήθηκε στη μαρμίτα με την ηλιθιότητα...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4774790512973513958?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-48187383170299774362008-05-07T09:28:00.003+03:002008-09-28T16:30:19.842+03:00Το βραβείο μου του μήνα για την πιο αστεία διαφήμιση πάει πανηγυρικά σ'αυτή με τη μαμά που περιγράφει τον αγώνα στο τέκνο της που έχει μάτια μόνο για το κακάο.Άπαιχτη!:)))<br /><br />Κι επειδή έχω πολλή ανάγκη σήμερα(από χθες δηλαδή)για ευχάριστα πράγματα(ειδάλλως θα πάρω ένα αεροπλάνο για το Βόρειο πόλο),θα βάλω κι ένα επεισόδιο με τον καινούριο μου φίλο,το....Μπομπ Σφουγγαράκη!<br /><br />Υ.Γ.Η προσωπική μου αδυναμία πάντως,είναι ο Καλαμάρης..:)))))))))))<br /><br />Enjoy!<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=oMC3yKtF1wg">"Ο υπάλληλος του μήνα"</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4818738317029977436?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-57252413251038409672008-05-04T00:47:00.008+03:002008-05-04T11:41:00.513+03:00Έχει λίγο διάστημα τώρα που με έχει ανακαλύψει το πρωινό ξύπνημα.Μετά από 30 τόσα χρόνια ψάξιμο,τελικά με βρήκε-το γαμημένο.Κι άλλαξε η ζωή μου.Εκεί που χτυπούσα δωδεκάωρα τα Σαββατοκύριακα,και τις καθημερινές χρειαζόταν γερανός για να με σηκώσει,τώρα μαζί με το άνοιγμα της βλεφαρίδας το πρωί,έρχεται η απορημένη σκέψη:<em>γιατί δε χτύπησε το ξυπνητήρι</em>;και μετά η συνειδητοποίηση:δε χτύπησε,γιατί έχει ακόμα μισή ώρα για να χτυπήσει.Και το χειρότερο;Πάει το"αχ,τι ωραία,έχω ακόμα 25 λεπτά ύπνου",εκείνο το υπεραγαπημένο χουζουράκι του"λίγο ακόμαααα"...Άπαξ κι ανοίξει το μάτι,γίνεται γαρίδα και πλέει σε μια θάλασσα σκέψεων μαζί με χταπόδια,καλαμάρια και άλλα θαλασσινά.<br /><br />Συνήθως η πρώτη μου αντίδραση όταν αλλάζει κάτι,δεν είναι να εξετάσω τι συμβαίνει ή κάτι αναλόγως ψύχραιμο και ώριμο,αλλά να προσπαθήσω να επαναφέρω τα πράγματα στην προηγούμενη κατάσταση.Τις πρώτες φορές που συνέβη αυτό λοιπόν,καθόμουν πεισμωμένη στο κρεβάτι δοκιμάζοντας την τεχνική"αδειάζω το μυαλό","χαλάρωση"και λοιπές γνωστές άκυρες(όσον αφορά εμένα)μεθόδους.Το αποτέλεσμα ήταν:Ξυπνάω αυθορμήτως στις 8.30(Σαββατιάτικα!),προσπαθώ να αδειάσω το μυαλό μου για να ξανακοιμηθώ αλλά λες και είμαι ο Τάνταλος,απ'τη μια μεριά αδειάζω και κάποιος απ'την άλλη κρυφά μου το γεμίζει,τελικά απ'την κούραση της υπερπροσπάθειας με ξαναπαίρνει ο ύπνος στις 11,ξαναξυπνάω στη μία με ένα κεφάλι 8 κιλά.Δώρον άδωρον.<br /><br />Μετά προχώρησα στην έρευνα:<em>γιατί μου συμβαίνει αυτό;Είναι ενδεικτικό πως κάτι με απασχολεί μάλλον.Είναι από άγχος;Και τι είναι αυτό που με αγχώνει;Τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλύτερα από το χειμώνα,που όλα ήταν σκατά και παρ'όλα αυτά κοιμόμουν σα μοσχάρι.Μήπως έχω κατάθλιψη;Ή ακόμα χειρότερα,μανιοκατάθλιψη;Ή μήπως είναι πιο απλά τα πράγματα,και είναι σημάδι της ηλικίας-οι γέροι δε λένε πως χρειάζονται μόνο τέσσερις ώρες ύπνου;Μπορεί η μείωση να ξεκινάει απ'τα 30+.Να δεις που αυτό είναι....ΜΑΜΑ,ΓΕΡΝΑΩΩΩ;;;</em><br /><br />Επειδή δεν ήταν γόνιμη διαδικασία σκέψης αλλά ότι νά'ναι,δεν κατέληξα πουθενά.Ούτε βρήκα ακόμα τι συμβαίνει,ούτε το έλυσα.Υποψιάζομαι όμως πως μου λείπει μια αγκαλιά-αληθινή ή εσωτερική-που θα με νανουρίσει...<br /><br /><br />Σήμερα ξύπνησα πάλι στις 9.Σηκώθηκα αφού το βασάνισα για λίγο.Τελικά έχει και τα καλά του ο κόσμος αυτός ο πρωινός του Σαββατοκύριακου.Κατ'αρχήν γλιτώνεις το ύφος του περιπτερά την Κυριακή:"Βήμα;Μία η ώρα;ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ".Μετά ανακαλύπτεις κάποιον που ο υπόλοιπος κόσμος έχει ανακαλύψει προ τετραετίας:το <span style="color:#cc6600;"><strong>Μπομπ</strong><span style="color:#000000;"> το</span><strong> Σφουγγαράκη</strong></span> στο Σταρ(μα είναι αφάνταστα αστείος!),και μαζί του και μια απίστευτη ενεργητικότητα που δεν ήξερες πως διέθετες:θες να κάνεις νοικοκυριό,να βάλεις μουσική,να βγεις για ψώνια παντός είδους,να τραγουδάς(σήμερα τραγουδούσα Βουγιουκλάκη-"ας ήταν όλη η ζωή μου σαν και σήμερα,που'ν'όλα γύρω μου και όμορφα και ήμερα").<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Σφύζεις από ζωή!Καλημέρα!</span><br /><br /><br /><br /><br />Reality check:η χαρωπή αυτή κατάσταση κρατάει το πολύ μέχρι τις τρεις,βαριά βαριά 3μιση.Μετά,οι ώρες που έπεσαν άδοξα στο βωμό της πρωινής υπερδραστηριότητας,γυρνάνε να σε στοιχειώσουν εκεί γύρω στη σιέστα του μεσημεριού-ο ήλιος χτυπάει αλύπητα το κυκλάμινο στο περβάζι,ξεκανονίζεις τον καφέ που κανόνιζες να πιεις στη λιακάδα και ξεραίνεσαι μέχρι τις 7,ξυπνάς και σε λίγο είναι νύχτα.Γμτ,τι γρήγορα που περνάν οι ώρες...(ότι ώρα και να ξυπνήσεις,τελικά)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-5725241325103840967?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-20518815404325537202008-04-24T16:08:00.004+03:002008-04-25T12:51:36.954+03:00<span style="font-size:78%;">(συνέχεια απ'το προηγούμενο)</span><br /><br />Το είχα πάρει πολύ ζεστά-ήμουν ενθουσιασμένη με την απόφασή μου και δεν έβλεπα την ώρα να ξεκινήσω.Την επόμενη μέρα λοιπόν,μόλις τέλειωσα τη δουλειά,χωρίς ούτε να φάω(για να μη βαρύνω),έβαλα τη φόρμα μου,το μοναδικό ζευγάρι αθλητικά παπούτσια που διαθέτω,γυαλιά ηλίου,κινητό με ακουστικό για το ραδιόφωνο,φανελάκι,και αφού έκανα διάφορα τεντώματα(ότι μου κατέβαινε),βγήκα να κατακτήσω τους δρόμους της πόλης.<br /><br />Στην εξώπορτα,κοντοστάθηκα για να χαράξω τη διαδρομή.Μετά από ενδελεχές α-μπεμπα-μπλόμ, αποφάσισα να εξερευνήσω την περιοχή βορείως της πολυκατοικίας μου.Έβαλα τον αγαπημένο μου σταθμό με ροκ μουσική.Σούπερ.Ξεκίνησα με ρυθμό και βήμα ταχύ.<br /><br />Μετά από ένα τέταρτο περίπου,είχα μεταμορφωθεί σε ανθρώπινο ράκος,σε κουρέλι της ζωής,που χάραζε διαδρομή αναλόγως με το πού έχει σκιά μήπως και γλιτώσει την ηλίαση.Ντάλα μεσημέρι με καύσωνα χωρίς καπέλο-και χωρίς αντιηλιακό,έχει σημασία αυτό-η ιδέα να βγεις για περπάτημα παίρνει τουλάχιστον Όσκαρ ηλιθιότητας-για να μην πω Νόμπελ και με πει κανείς υπερβολική.<br /><br />4 μπουκαλάκια νερό αργότερα και με το ρολόι του κινητού κολλημένο στη μύτη μου για να μετράω πόσα δευτερόλεπτα έμειναν ακόμα μέχρι να τελειώσει το φάκιν μισάωρο,έφτασα σπίτι-ημιλιπόθυμη.Την άλλη μέρα το πρωί,ανακάλυψα με τρόμο πως μου έμεινε και ενθύμιο-ένας τεράστιος λεκές στο μέτωπο από τον ήλιο...<br /><br />Η επόμενη ώρα που με βόλευε,ήταν αργά το βράδυ.Οκ,σκέφτηκα,αλλάζουμε ώρα.<br /><br />Πάει 10,και νάσου η αδερφή του Σπύρου Λούη,πανέτοιμη,με τη φόρμα της και άνευ κινητού αυτή τη φορά-νύχτα γαρ,να έχουμε όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση.<br /><br />Καλά έκανα και δεν έβαλα ακουστικά-έτσι για να καταλάβω πιο γρήγορα πως οι τσάρκες για μια γυναίκα μόνη νυχτιάτικα,ασχέτως αν δε φοράει μίνι με γόβα αλλά αθλητικά,δεν είναι και η εξυπνότερη κίνηση.Η νύχτα μού αποκάλυψε ένα πρόσωπό της που δεν είχα ξαναματαδεί:το επικίνδυνο.Δε θα επεκταθώ,αλλά ανάμεσα στα δυο,προτιμούσα τη θερμοπληξία.Επέστρεψα στο μεσημέρι,μόνο που φρόντισα για καπέλο και 50 δείκτη.<br /><br />Ένα άλλο πρόβλημα που προέκυψε,ήταν το "πού".Τελικά,οι αμέτρητες εναλλακτικές διαδρομών που φανταζόμουν,δεν ήταν και τόσο αμέτρητες.Πολύ γρήγορα έμαθα όλα τα στενά στους γύρω δήμους απ’έξω κι ανακατωτά,και σιχάθηκα το περπάτημα,τη ζωή μου,τα κακοχτισμένα σπίτια και τις μυρωδιές των τσιγαρισμένων κρεμμυδιών.<br /><br />Τέλος πάντων για να μην τα πολυλογώ,συνέχισα για 2-3 βδομάδες,μετά πήγα διακοπές,μετά ήρθε το φθινόπωρο.Και όπως κάθε φθινόπωρο,παίρνω νέες αποφάσεις και ξεχνάω τις παλιές.Αν εξαιρέσουμε κάτι περίεργες εκλάμψεις,όπου μ’έπιανε υπερχείλιση ενέργειας κι έβγαινα να πάω να κάνω τις δουλειές μου με τα πόδια(μία ώρα δρόμος στο πήγαινε κι άλλη τόση γύρνα,σα δαρμένη),επανεντάχθηκα πλήρως στο "κινούμαι τόσο όσο για να μη θεωρούμαι κατάκοιτη".<br /><br />Αυτό μέχρι πριν κανά δίμηνο.Κάποιες περίοδοι που έμεινα χωρίς αυτοκίνητο,συνέβαλλαν στο να θυμηθώ τις περσινές μεγάλες αποφάσεις..Ξεσκόνισα τα αθλητικά-τρόπος του λέγειν δηλαδή,με τις περσινές σκόνες τα φόρεσα-και ξαναπήρα το μακρύ δρόμο προς την κορμάρα(αν και αρχίζω να συνειδητοποιώ πως σκέτο το περπάτημα,ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ)<br /><br />Η αλλαγή που συνετελέσθη φέτος,είναι πως δεν περπατάω για το περπάτημα αυτό καθαυτό,αλλά το συνδυάζω με τις δουλειές μου.Έχω να πάω φερειπείν εκεί;Δεν θα πάρω το αυτοκίνητο,παρά θα ξεκινήσω μισή ή μια ώρα νωρίτερα και θα πάω με τα πόδια.Το εκεί που έχω να πάω είναι πολύ μακρυά;Θα κάνω μέρος της απόστασης με λεωφορείο.Έτσι δε βαριέμαι τόσο,διότι υπάρχει ένας στόχος στο τέλος της διαδρομής,μια Ιθάκη,ένα Ζάρα βρε αδερφέ.<br /><br />Στο επόμενο και τελευταίο ποστ που θα ασχοληθεί με το θέμα,θα παραθέσω το πολύτιμο απόσταγμα της περιπατητικής εμπειρίας μου(καλά ντεε,μη βαράτε...:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2051881540432553720?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-43205502927227654652008-04-19T18:42:00.004+03:002008-04-19T18:59:14.205+03:00(Αυτό εδώ το ποστ έχει αρχίσει να γράφεται πέρσι-και συγκεκριμένα το καλοκαίρι.Το δημοσιεύω διότι το θέμα του συνεχίζεται και φέτος-και υποθέτω και του χρόνου)<br /><br /><br />Ξαφνικά πέρσι στα μέσα Ιουνίου<br /><br /><br />Εδώ και λίγες μέρες με έχει χτυπήσει <em><span style="color:#990000;">το σύνδρομο της παραλίας</span></em>.Ξέρετε,αυτό που στέλνει όλες τις θηλυκές άνω των 25 στα γυμναστήρια και στους διαιτολόγους ένα μήνα πριν τις διακοπές τους;Αυτό.Από διατροφή δεν είχα να κάνω και τίποτα τρομερά πράγματα,απλά έκοψα από το μενού τα πατατάκια και κατέβασα τα παγωτά από τρία την ημέρα σε ένα-και μάλιστα με μηδέν λιπαρά.Οι υπόλοιπες συνήθειές μου είναι ούτως ή άλλως οι ενδεικνυόμενες,διότι τρελλαίνομαι για φρούτα και σαλάτες και προϊόντα ολικής άλεσης(ναι ναι ναι)<br /><br />Δε φτάνει όμως η δίαιτα,θέλει και γυμναστική..Μετά από ένα γρήγορο υπολογισμό του χρονικού διαστήματος που κουνάω τα πόδια μου κάθε μέρα(μισή ώρα με το ζόρι), αποφάσισα πως καλό θα ήταν να εντάξω και κάτι σε κίνηση στο καθημερινό μου πρόγραμμα.Τι όμως;<br /><br />Το <span style="color:#000099;"><strong>γυμναστήριο</strong></span> ήταν out of the question εξ’αρχής:τρεις φορές έχω γραφτεί στη ζωή μου,και τις τρεις έκλαψα τη διμηνιαία συνδρομή.Οι φίλες μου συνέχισαν,εγώ αποχώρησα στη δεύτερη βδομάδα με πυρετό(η αεροβική έχει αυτό το εφέ στον οργανισμό μου).Όργανα;Απαπα..Αυτό το "εργοστασιακό"στυλ δεν είναι διόλου της ιδιοσυγκρασίας μου.Θυμάμαι την τελευταία φορά που πάτησα σε τέτοιο μέρος,συνοδεύοντας 2 φίλους και επίδοξους γυμναστηριαζόμενους σε ένα παράρτημα μεγάλης αλυσίδας της πόλης.Όσο εκείνοι ρωτούσαν λεπτομέρειες,εγώ καθόμουν και παρατηρούσα μέσα από τις τεράστιες τζαμαρίες την αίθουσα των οργάνων:άντρες,γυναίκες,με ιδρωμένες φανέλες και αναψοκοκκινισμένη μούρη,στη σειρά σαν πλέιμομπίλ,να μετράνε τις αναπνοές τους ανεβοκατεβάζοντας το χέρι,το πόδι,τον κορμό,μία ακόμα επανάληψη,το βλέμμα μπροστά,χαμένο στη φαντασίωση της κορμάρας που θα επιδείξουν στην ξαπλώστρα της πλαζ,ο καθένας στον κόσμο του..Καθώς ήμουν και πίσω από το τζάμι και δεν ακουγόταν ούτε μουσική ούτε τίποτα(δεν ξέρω καν αν είχε),σφίχτηκε η ψυχή μου-σα να έβλεπα βουβό ντοκυμαντέρ από κρατούμενους σε κάτεργο.Από εκείνη τη μέρα,δεν ξαναπάτησα σε γυμναστήριο ούτε για δοκιμή.Αυτός ο αυτοσκοπός της γράμμωσης που ήταν γραμμένος στα πρόσωπά τους,αυτή η διαδικασία που δεν εμπεριείχε ούτε διασκέδαση ούτε χαρά ούτε διαντίδραση αλλά σκέτο μόχθο,με κατέθλιψε.<br /><br />[Αντιθέτως,πάρα πολύ διαφορετικά συναισθήματα τρέφω για τα σπορ.Και τα ομαδικά και τα μοναχικά,ότι ταιριάζει στον καθένα.Είναι άλλο πράγμα βρε παιδί μου να παίζεις μπασκετάκι με τους φίλους σου,άλλο πράγμα να κατεβαίνεις το βουνό με τα σκι και να χάνεσαι στην ταχύτητα και στη γαλήνη του λευκού,ή στο γαλάζιο με το νερό να σου χαιδεύει το κορμί,και άλλο να περιμένεις στην ουρά σιχτηρίζοντας τον φούσκα που έχει καβατζώσει το αγαπημένο σου μηχάνημα για σμίλευση των τρικεφάλων-και δεν του έχει μιλήσει κανείς και για το ρεξόνα...]<br /><br />Επανέρχομαι στο θέμααα...τι κίνηση λοιπόν να βάλω στη ζωή μου,για να φορμάρω λίγο το οπίσθιον τμήμα πριν το εκθέσω στη μεγάλη μπιεννάλε της παραλίας;<br /><br /><strong><span style="color:#006600;">Τζόγγιν</span>....</strong>δε νομίζω.Η αντοχή δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο.Στους σχολικούς αγώνες φορτσάριζα στην εκκίνηση και τα πήγαινα μεν καλά,αλλά στο τέλος κάθε κούρσας ήμουν δυο βήματα από το έμφραγμα-ξάπλωνα στο έδαφος και κατάφερνα να αρθρώσω τη λέξη "νερό" μετά από μια ώρα στην καλύτερη περίπτωση.<br /><br /><span style="font-size:85%;">(πρέπει να κάνω ένα ποστ που να αφορά τα ανδραγαθήματά μου στο μάθημα της γυμναστικής στο σχολείο.Τι να πρωτοθυμηθώ;Που κόντεψε να με αποβάλει η καθηγήτρια επειδή αρνιόμουν-ως γνήσιο αντιδραστικό στοιχείο-να χορέψω παραδοσιακούς χορούς;Που σε μίνι μαραθώνιο του λυκείου μου,ΠΗΡΑ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ(αν έχεις το θεό σου δηλαδή);.Που έπαιζα χάντμπολ κατά τον ακόλουθο τρόπο:την έστηνα δίπλα στο τέρμα των αντιπάλων,και μόλις η ομάδα μου έπαιρνε τη μπάλα,μου την πετούσαν και έβαζα γκολ.Αλλά μιλάμε δεν κουνιόμουν από κει.Άμυνα;Ποιά άμυνα;Άσε τις άλλες να τρέχουνε..)</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;"><strong>Κολύμβηση</strong>...</span>σε κοινόχρηστη πισίνα;νοου γουέι Χοζέ,μην επιμένεις,διότι που ξέρω εγώ ρε Χοζέ αν εσύ πλύθηκες πριν έρθεις;Ή αν δεν είσαι από τους γύφτουλες που θεωρούν πρέπον να αφήσουν τα κίτρινα δηλητηριώδη απόβλητά τους εκεί που θα βουτήξω εγώ την κεφάλα μου;.Άσε,μέχρι να αποκτήσω σπίτι με εσωτερική πισίνα(:Ρ),προτιμώ να κολυμπάω στη θαλασσίτσα που είναι και αυτοκαθαριζόμενη.<br /><br /><span style="color:#993399;"><strong>Ποδήλατο</strong>...</span>Καλή ιδέα θα ήταν!Να πεταλιάζω αμέριμνη με ένα λουλούδι στ’αυτί και να τραγουδάω Μακεδόνα.Σύσφιγξη μηρών και διασκέδαση,δύο σε ένα.Κάποια προβληματάκια μόνο υπάρχουν...Το ποδήλατό μου το έχει φάει η σκουριά(ο παππούκας μου μου το είχε κάνει δώρο την εποχή της Πλειστοκαίνου-όταν ήμουν 13 χρονών),άρα δεν έχω ποδήλατο.Και άντε κι αγοράζω άλλο.Πού να πεταλιάσω;Το μόνο μέρος που μπορώ να φανταστώ ως ιδανικό,είναι ένα σκηνικό από ταινία της Βουγιουκλάκη όπου αυτή και οι πλούσιες φίλες της κάνουν ποδηλατάδα σε έναν υπέροχο άδειο δρόμο με δέντρα εκατέρωθεν-και εναλλακτικά,το Άμστερνταμ.Διότι αν ποδηλατάρω ΕΔΩ,στην πόλη μου,θα γίνω το πρώτο θέμα στο δελτίο των 8.00: «Ποδηλάτισσα καταπλακώνεται από σκουπιδιάρικο μέσα στο καταμεσήμερο-ο οδηγός δηλώνει πως είναι αθώος και πως το θύμα κυκλοφορούσε ΠΑΡΑΝΟΜΑ στη λεωφορειολωρίδα»(ζουμ κάμερας στο λουλούδι που βρέθηκε δίπλα στο πολτοποιημένο κρανίο)<br /><br />Και πες ότι δε με πατάνε.Πες πως φοράω επιγονατίδες,κράνος,φωσφοριζέ γιλέκο και ασορτί περικάρπια και τη γλυτώνω(ήδη μου κόπηκε η μισή χαρά με αυτή την περιβολή).Πού να πάω;Η γειτονιά μου δεν έχει ούτε ένα επίπεδο σημείο,είναι όλο απότομες ανηφοριές κατηφοριές.Οπότε ή θα καρφωθώ κάπου κατεβαίνοντας,ή θα πάθω ανακοπή στην προσπάθεια να ανέβω.Να πάω αλλού;Προς το κέντρο;Χμ,δεν ξέρω αν είναι και τόσο καλή ιδέα να αντικαταστήσω τον αέρα στα πνευμόνια μου με καυσαέριο...<br /><br />Άθληση στο σπίτι με<span style="color:#ff6600;"> <strong>βιντεοκασέτα</strong></span>...Boooooriiiiiiing<br /><br />Μετά από ώριμη σκέψη,κατέληξα σε αυτό που μου φάνηκε ευκολότερο:<span style="font-size:130%;"><span style="color:#990000;"><strong>Περπάτημα</strong>.</span></span><br /><br />Ακούγεται λίγο γεροντίστικο,αλλά δεν το είχα κατά νου σαν τους περιπάτους που κάνουν οι μεγάλοι μετά το φαί για να χωνέψουν.Όχι,η δικιά μου ιδέα εμπεριείχε αθλητικό παπούτσι,καπέλο,νερό στο χέρι,προαιρετικά μουσική(ραδιόφωνο κινητού)και γρήγορο βάδην για τουλάχιστον μισή ώρα καθημερινά.Ανέξοδο,απλό,με αμέτρητες εναλλακτικές διαδρομών,με ευέλικτο ωράριο προσαρμόσιμο στο καθημερινό μου πρόγραμμα,που δε θα καταπονήσει τον αρχάριο οργανισμό μου,ακουγόταν τέλειο.<br /><br />Or,so I thought….(συνεχίζεται)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4320550292722765465?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-24525356181422219432008-04-13T22:44:00.019+03:002008-04-14T14:54:49.377+03:00Τα μακαρόνια αργούν ακόμα,το μαλλί μου στεγνώνει στην πετσέτα,η Βίκυ Καγιά δεν αφήνει τον καινούριο κριτή του So you think you can dance να τελειώσει τις φράσεις του,τόσο κόπο κάνει ο άνθρωπος να σταυρώσει ελληνικό κι η ξυλοπόδαρη του κόβει τη χαρά στη μέση,κι εγώ αποφάσισα να πιάσω πλήκτρο στα χέρια μετά από τόσο καιρό μήπως και καταλάβω σε τι φάση βρίσκεται η σχέση μου με το μπλογκάκι μου.<br /><br />(βλέπω χρησιμοποίησα υποκοριστικό,άρα το συμπαθώ ακόμα)<br /><br />Τι να συμβαίνει;Ήρθε λες η ώρα να αραιώνουμε σιγά σιγά;Έτσι νιώθουν άραγε όσοι σταματάνε;Και πώς είναι αυτό το"έτσι";<br /><br />Το"έτσι"είναι κάπως έτσι:Σού'ρχονται πράγματα ή σου συμβαίνουν πράγματα που σκέφτεσαι"α,αυτό να το γράψω"και η ώρα να το γράψεις δεν έρχεται ποτέ-κι ας έχεις κρατήσει memory notes στο κινητό,που σου τρώνε και χώρο από τη μνήμη.<br /><br />Μια άλλη μέρα,κάθεσαι μπροστά στην οθόνη,μπαίνεις στο create post,κοιτάς το λευκό κουτάκι και νιώθεις το μυαλό σου ακόμα πιο λευκό-και τρέχεις να βρεις τα χρώματα έξω μια κι ο εγκέφαλός σου φαίνεται ανίκανος να τα αναπαράγει.<br /><br />Το χειρότερο ακόμα,είναι όταν κάθεσαι τελικά και γράφεις.Και μετά το διαβάζεις.Και λες"δεν είμαι εγώ αυτή.Δηλαδή δεν είναι η Αουρέλια αυτή.Δηλαδή δεν ξέρω ποιά είναι αυτή η θανάσιμα βαρετή τύπισσα κι από πού μας προέκυψε,αλλά δε φέρω ουδεμία διάθεση να τη γνωρίσω και να πάει από κει πού'ρθε"<br /><br />....................................<br /><br /><br />Έφαγα ένα καζάνι μακαρόνια και είμαι να σκάσω,και επίσης το μαλλί δεν έγινε καλό μετά το στέγνωμα.Αυτό σημαίνει πως δύο από τους κυριότερους παράγοντες που θα κρίνουν τη διάθεσή μου για την πιο καθοριστική μέρα της βδομάδας-ήτοι:το αν θα στρώνει καλά το μαλλί και το αν θα στρώνει καλά το παντελόνι-είναι ήδη υπό δοκιμασία.Αυτές οι καταστροφικές διαπιστώσεις φτάνουν για να υποσκελίσουν το θέμα"me myself and my blog".<br /><br /><br /><br />Κοινώς,όχι,δεν ήρθε ακόμα η ώρα να σταματήσω και ας μην το παρακουράσω το ζήτημα στην ανάλυση γιατί έχουμε και μαλλί να τιθασεύσουμε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2452535618142221943?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-77204272935727415472008-04-13T19:50:00.001+03:002008-04-14T01:50:26.995+03:00"Η υπόθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο"λέει(για το ντόπινγκ,ντε)<br />...<br />Το λυπηρό είναι πως αυτό που μας συγκλόνισε δεν είναι η αποκάλυψη πως ήταν ντοπαρισμένοι.<br /><br />Αυτό που μας συγκλόνισε ήταν η αποκάλυψη-σκέτο.Το ότι τους έπιασαν...Ένας θέλω να μου πει πως"συγκλονίστηκε"επειδή άκουσε πως κάνουν χρήση.Για να δω χέρια.....Μάλιστα.I thought so....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7720427293572741547?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-62884391521039750832008-03-27T15:51:00.005+02:002008-03-27T16:01:57.330+02:00Επειδή έχω αφήσει καιρό ανενημέρωτο το μπλογκ σε σχέση με τη διατροφή μου-και κατ'επέκταση,τη μαγειρική μου,και ξέρω πως το κοινό μου θα ανησυχεί,θα κάνω ένα μικρό update.Έχουμε και λέμε λοιπόν:<br /><br />Οι πιο πρόσφατες απόπειρές μου να γίνω Μαμαλάκης στη θέση του Μαμαλάκη ήταν ένα<span style="color:#990000;"><strong> κέικ</strong></span> για το οποίο έχω γράψει ένα ΓΙΓΑΝΤΙΟ ποστ-που ουδέποτε δημοσίευσα γιατί ντράπηκα,και η τελευταία μου σπεσιαλιτέ,<span style="color:#666600;"><strong>γεμιστά με άψητο ρύζι</strong></span>(πέτυχε απόλυτα!)<br /><br />(άλλες 3 πιπεριές μείνανε-κουράγιο κι αύριο,στομαχάκι μου και μετά σου υπόσχομαι πως θα σε πάω στο καλύτερο εστιατόριο να ξεχρεώσουμε τους τελευταίους λογαριασμούς...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6288439152103975083?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-25241620124299178642008-03-22T12:06:00.001+02:002008-03-22T17:27:10.381+02:00Τόσο καιρό,ενώ όλοι οι υπόλοιποι κάδοι απορριμάτων της πόλης εξαφανίζονταν κάτω απ'τους τόνους των σκουπιδοσακκούλων,αυτός που είναι ακριβώς κάτω απ'το σπίτι μου,άδειαζε τακτικά και απαρεγκλίτως.Ως γνήσιο βόδι,που σκέφτεται με έναν εντελώς δικό του τρόπο(βοδίσιο),νόμιζα πως το φαινόμενο οφείλεται στο ότι ο δρόμος αυτός είναι κόμβος και πρέπει να καθαρίζεται για να χωράνε να περάσουν τα αυτοκίνητα(αυτό θα πει"να ψάχνεις την καλή πρόθεση στα πράγματα").Μέχρι που σήμερα ο διαχειριστής μου άνοιξε τα μάτια:το μαγαζί στην απέναντι γωνία,είναι του δημάρχου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2524162012429917864?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-28135787549121402642008-03-18T14:15:00.004+02:002008-03-18T21:13:48.134+02:00Όχι ρε γαμώτο,όχι όχι και ξανά όχι...<br /><br />Τα <span style="color:#cc0000;">φτερά</span> μου κείτονται πριονισμένα στην άσφαλτο,περνάει κόσμος και τα τσαλαπατάει,που και που ένα πούπουλο ταξιδεύει στον παγωμένο αέρα(τι;κάνει ζέστη;χέστε με,εδώ μέσα είναι Σιβηρία),υπό κανονικές συνθήκες θα περνούσε το σκουπιδιάρικο να τα μαζέψει αλλά πέσαμε και στην περίπτωση-οπότε θα μείνουν εκεί πεσμένα να περνάνε από πάνω τους τα αυτοκίνητα και να τα κουτσουλάνε τα πουλιά<br /><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Υ.Γ.:Εν ολίγοις:έχει γκόμενα......:Ρ(φακ οφ ρε συ σύμπαν!)</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-2813578754912140264?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-49061005565652572922008-03-12T22:04:00.009+02:002008-03-23T16:49:06.500+02:00Πρωινή αφύπνιση(εδώ και 3 βδομάδες <strong>πριν</strong> από το ξυπνητήρι,ένα νέο μυστήριο για τον Ηρακλή Πουαρό),καθρέφτης,αχ ευτυχώς το μαλλί έκατσε καλά,να θυμηθώ σε τι πόζα κοιμήθηκα-καφές,πλύσιμο,Muse,καφές,διλήμματα-θα γράψω μια ωδή μια μέρα που θα έχει τίτλο"ατενίζοντας τις κρεμάστρες"...αυτή τη μπλούζα με τη νεκροκεφαλή που αχνοφαίνεται θα φορέσω,αισθάνομαι ολίγον γκοθ γκόμενα σήμερα,με επηρέασαν και οι Muse -στενό τζην,είμαι λίγο πρησμένη αλλά πάλι καλή,ματιά στον καθρέφτη,φτου φτου-μεγάλο κεφάλαιο το μαλλί,όχι πείτε την αλήθεια-ένα τσουλούφι που πέφτει παιχνιδιάρικα στο μάτι μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα,κι ένα άλλο που πετάει σαν κέρατο να στη γαμήσει-νεσπά;<br /><br />Δουλειά,σειμ ολντ σειμ ολντ,μου κολλάνε όλοι οι λάθος παντρεμένοι και ανύπαντροι άνθρωποι αλλά ο μάλαξ στον κόσμο του,δεν πειράζει,με ανέβασαν τουλάχιστον,φεύγω με ανοιξιάτικη διάθεση-σπίτι για 10 λεπτά,σάντουιτς,συνεργείο,είναι τρελλοί αυτοί οι ρωμαίοι-γρατζουνιά(καινούριο παράσημο,της προηγούμενης βδομάδας) και 500 ευρώ,τι τά'θελες τα καινούρια αυτοκίνητα;...σήκω φύγε,άργησες-μάθημα,διάλειμμα,μάθημα,νύστα,μάθημα,τέλος-επιστροφή στο home sweet home,σχεδόν νύχτωσε,αλλά το καινούριο βουνό κοντά στο σπίτι μου διακρίνεται στο λυκόφως..πω πω σκουπίδι και κακό,αν έβαζαν μια πινακίδα μπροστά σε κάθε κάδο"μην κατεβάζετε αυτές τις μέρες τα σκουπίδια σας,αφήστε τα σε μια γωνιά στο μπαλκόνι,υπομονή λίγες μέρες ρε συνάνθρωποι",άραγε θα την υπολόγιζε κανείς;Μπα..<br /><br />Ασανσέρ,βγαίνω,κλειδί στην πόρτα,ανάβω το φως.<br />Δεν ανάβει.Τι έγινε;Ε,τι να γίνει κοπελιά,κυρία,πως να σε λέω δεν ξέρω πια-μας δουλεύεις;Σε άλλο πλανήτη ζεις;Κόπηκε το ρεύμα,γουατ'ς νιου.Εντάξει,ευτυχώς έμαθες και έχεις τις λαμπάδες του Πάσχατος πρόχειρες-και ξανα ευτυχώς,έβγαλες τις κορδέλες και τα διακοσμητικά τους που την προηγούμενη φορά λαμπάδιασαν και λίγο έλειψε να λύσεις το πρόβλημα του φωτός και της θέρμανσης μια και καλή.<br /><br />κάτι δεν πάει καλά όμως<br /><br />τι;<br /><br />ξαναπάρτο απ'την αρχή...βγαίνω απ'το ασανσέρ<br />μπαίνω σπίτι<br />πατάω το διακόπτη,δεν έχει ρεύμα<br /><br /><span style="font-size:85%;">rewind</span><br /><br />μπαίνω σπίτι<br /><br /><span style="font-size:85%;">κι άλλο λίγο πίσω</span><br /><br />βγαίνω απ'το ασανσέρ....<br /><br />ΒΓΑΙΝΩ ΑΠ'ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ!<br /><br />Βγαίνω απ'το ασανσέρ και το επόμενο δευτερόλεπτο κόβεται το ρεύμα-παρά γουρουνότριχα(μα έχουν τρίχες τα γουρούνια;)"μένω στο ασανσέρ για δυο ώρες"<br /><br />Να πα να παίξεις κανα λόττο ρε κοπελιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4906100556565257292?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-54099713218623858172008-03-11T12:25:00.003+02:002008-03-11T12:33:50.707+02:00Χθες το πρωί ένας παππούς στο δρόμο με ρώτησε πόσο την πήρα τη λαγάνα...<br /><br />Απάντησα:1.80 (700 δραχμές)<br /><br />Καημένε παππούκα..πόσες λαγάνες σύνταξη να παίρνεις άραγε;<br /><br /><span style="font-size:85%;">Ποιός να μας τό'λεγε,πως θα ερχόταν μια μέρα που κάποιος θα αναρωτιόταν αν μπορεί να ακολουθήσει τα έθιμα...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-5409971321862385817?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-16222245346002562532008-02-26T09:32:00.013+02:002008-02-27T23:35:26.339+02:00Τοκ τοκ<br />-Μμμμ...γρμφ....ποιός είναι;Κοιμάμαι!<br />-Ο ταχυδρόμος είμαι κυρία<br />-Κεριά και λιβάνια-πέτα το κάτω απ'την πόρτα!<br />-Δε γίνεται,πρέπει να υπογράψετε<br />-.......καλά,περιμένετε λίγο,να ρίξω κάτι πάνω μου και να βάλω ηλεκτρική<br />-Σας παρακαλώ,έχουμε κι αλλού να πάμε,ελάτε δυο λεφτά κιας είστε και γδυτή,δε με πειράζει,έχω ξαναδει γυμνές και ακατάστατα σπίτια<br />-Οκ τότε...δική σου η ευθύνη<br />-!!!!!!!<br />(ντουπ)<br />-.....κύριε;(σκουντ σκουντ)...Πάει αυτός....για να δω τι μού'φερε...<br /><br />Αχχχχ!Πρόσκληση,πρόσκληση σε μπλογκοπαιχνίδι,πρόσκληση!<br /><br />Για να δω από ποιόν είναι...ο <a href="http://estarian.blogspot.com/">εσταριανάκος </a>το χρυσό μου...Έχει και προσπέκτους με οδηγίες χρήσης<br /><br />Άνοιξε λέει το κοντινότερο βιβλίο σου.<br />(Full house scan).Τα κοντινά μου είναι όλα του επαγγέλματος..Τι να υποθέσω απ'αυτό;Ότι παραασχολούμαι και αγχώνομαι με τη δουλειά.Καλά,αυτό το ξέραμε...Να κι ένα λεξικό ξένης γλώσσας(τώρα στα γεράματα,μάθε γέρο κινέζικα).Άστο κι αυτό.Πρέπει να πάω στη βιβλιοθήκη.<br />Δηλαδή τώρα να βγάλω μεζούρα και να μετρήσω ποιό είναι το κοντινότερο;Μπα,άσε-μια και δε με βλέπει κανείς,θα κάνω μια παρασπονδία στους κανόνες.Θα κλείσω τα μάτια και θα αρπάξω στην τύχη ένα.<br />Ένα άρπαξα,ένα έπεσε κάτω.Το πεσμένο είναι ο<em> Ντέμιαν</em>,αχ,προτιμούσα απ'αυτό να γράψω ρε γμτ,για να δω στη σελίδα 123 που λένε οι οδηγίες...μπα,μάπα αυτό το απόσπασμα,καλύτερα τελικά που έπιασα άλλο.Τι έπιασα αλήθεια;Το <em><strong>Λούμπεν</strong></em> της Έλλης Αλεξίου.Θυμάμαι μου είχε αρέσει τότε που το διάβασα.<br /><br />Να μετρήσεις λέει 5 περιόδους-από τελεία σε τελεία-απ'την αρχή της σελίδας 123,και να γράψεις την 6η,την 7η και την 8η.<br /><br />Μάλιστα....αυτό θα γράψω.<br /><br /><span style="color:#990000;"><strong>Μα η ώρα του βιβλίου είναι τώρα δα;Παράτα το!<br />-Είναι τόσο ωραίο βιβλίο…<br />-Ναι,μα δεν είναι η ώρα του…<br /><br />Το πήρε απ’τα χέρια της δίχως δεύτερη κουβέντα και το πέταξε στη θάλασσα…<br /></strong><br /></span>(ο άντρας της ήταν,πολύ καθίκι ο τύπος-έβαλα και την 9η πρόταση για να μπείτε στο νόημα)<br /><br />Όποτε προσκαλώ σε παιχνίδια,με γράφουν στα παπάρια τους,αλλά θα το κάνω και πάλι,και όποιος θελήσει,ας παίξει!<br /><br />Φέτος θα έχουμε all girl team:τη <a href="http://wahia.blogspot.com/">wahia</a> μας,τη <a href="http://luccia81.blogspot.com/">Luccia</a> μας,τη <a href="http://pharaona.blogspot.com/">faraona</a> μας,τη <a href="http://vregmenesgates.blogspot.com/">blue</a> μας και την <a href="http://kwlogria.blogspot.com/">kwlogria</a> μας<br /><br /><br />(Αυτές δεν έχουν παπάρια,οπότε το πολύ πολύ να με γράψουν σε τίποτα παλιά πασούμια:)<br /><br /><br /><strong>Update:</strong><br />Βασικά όποια αποφασίσει να παίξει,να μην παίξει σαν εμένα που το μαλάκισα το παιχνίδι και διάλεξα ένα χ βιβλίο στην τύχη.Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι μάλλον να δούμε τι διαβάζει ο καθένας ΤΩΡΑ,και όχι τι διάβαζε όταν ήταν 13 χρονών π.χ.Υπό αυτή την έννοια,έπρεπε να πάω στην κρεβατοκάμαρα και να πάρω αυτό που διάβαζα τελευταίο,δηλαδή το"Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας"με διηγήματα του all time classic φίλου απ'τα παλιά Έντγκαρ(Άλαν Πόε).Αλλά το παιχνίδι λέει "ΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ",και μού'πεφτε λίγο μακρυά το κομοδίνο,εφόσον ήμουν με το λαπτοπ στο σαλόνι...(μα τι ούφο θε μου,ευτυχώς δεν έκανε άλλες η μάνα μου:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1622224534600256253?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-88739089241649997362008-02-22T00:54:00.008+02:002008-02-24T13:35:18.998+02:00Γαμώτο,ξανάφτιαξε ο καιρός...<br /><br />Γουστάρω ψοφόκρυο μείον 15 βαθμούς,νά’χουν παγώσει τα νερά στους υπονόμους και οι δρόμοι να κρύβουν μικρές παγίδες.Γουστάρω ανεμοθύελλες 20 μποφώρ,να ξεριζώνουν δέντρα και να απαγάγουν αθώες ντουλάπες απ’τα μπαλκόνια.Γουστάρω καταρρακτώδεις βροχές,να γίνονται οι δρόμοι ποτάμια και οι άνθρωποι να κυκλοφορούν με πιρόγες.Γουστάρω χιόνια και χαλάζια,ακραία καιρικά φαινόμενα.<br />Διότι είναι τα μόνα που μπορούν να ΤΟΥΣ σταματήσουν.<br /><br />Ποιούς;τώρα αμέσως θα σας εξηγήσω,να πάρω βαθιά ανάσα να το πω μονομιάς.Τους<br /><br /><span style="font-size:130%;">μαλάκες</span> που κυκλοφορούν με<strong> μηχανές άνευ εξάτμισης</strong> και κάνουν σούζες.<br /><br />Υποφέρω.Πονάω.Τρελλαίνομαι.Κάνω αμαρτωλές σκέψεις.Εύχομαι να πεθάνουν όλοι.Να στουκάρουν σε κολώνες και να χυθεί ό,τι υπάρχει-ΑΝ υπάρχει-μέσα στα κούφια τους κεφάλια στην άσφαλτο.Τους καταριέμαι να ανατιναχτεί το τεπόζιτο της βενζίνης και να γίνουν σαν τον φλεγόμενο καβαλάρη,στάχτη και μπούρμπερη.Φαντασιώνομαι να βγαίνω στο μπαλκόνι με ένα τουφέκι με σκόπευτρο και να τους φυτεύω μια σφαίρα στο κρανίο,το άψυχο κορμί τους να πέφτει και η μηχανή να συνεχίζει μόνη της,να στρίβει τη γωνία και μετά να ακούγεται το αγαλλιαστικό ΜΠΟΥΟΥΟΥΟΥΜΜΜΜΜΜ του τέλους της...Γίνομαι Χάρι Πότερ και στέλνω με το ραβδί μου τάπες που βουλώνουν την κομμένη απόληξη.Χυμάω σαν τον αόρατο άνθρωπο και ρίχνω λάδια μπρος στη ρόδα τους τους και μετά,με το χαμόγελο πρωταθλήτριας του μπιλιάρδου μετά από τη νικητήρια στεκιά,απολαμβάνω την καραμπόλα τους ανάμεσα σε κράσπεδα και παρκαρισμένα αυτοκίνητα.Τεντώνω διάφανα σκοινιά που κόβουν απότομα τη θορυβώδη πορεία τους κι αυτοί εκτινάσσονται ψηλα,ψηλά,με τη χάρη ακροβατών του τσίρκου...<br />πριν σκάσουν σα σάπια καρπούζια πάνω στο οδόστρωμα.<br />ΑΑΑΑΑΧ!<br /><br />Πως τις φχαριστιέμαι αυτές τις φαντασιώσεις,δε λέγεται.Να υπήρχε μόνο ένας τρόπος να τις πραγματοποιήσω....<br /><br /><br />Υ.Γ.’Οπως είναι φανερό,δε μένω στο κέντρο ενός ήσυχου δάσους-δε μένω στην άκρη μιας ερημικής παραλίας-δε μένω στο φεγγάρι-δε μένω σε διαμέρισμα με τριπλή μόνωση,Μένω σε μια μαλακία με τοίχους τσιγαρόχαρτο κι αλουμινένια κουφώματα της πλάκας,τοποθετημένη στη μέση ενός οδικού κόμβου,απ’όπου περνάνε μέρα νύχτα<br />μεσημέρια<br />μεσάνυχτα<br />χαράματα κι απογεύματα,<br />διάφοροι ανεγκέφαλοι τζάμπα μάγκες του κώλου,που λόγω έλλειψης ικανών εργαλείων ανάμεσα στα πόδια τους κι ανάμεσα στ’αυτιά τους πήραν το πιο φτηνό υποκατάστατο που βρήκαν,τού’κοψαν και την ουρά για να τρέχει πιο γρήγορα και προσπαθούν να κάνουν αισθητή την ασήμαντη ύπαρξή τους με το θόρυβο.<br /><br />Αναρωτιέμαι καμμιά φορά ενώ σιχτηρίζω,πώς άραγε να αισθάνονται αυτοί που έχουν μωρά;Αυτοί που μένουν στα ισόγεια;Οι ηλικιωμένοι;Οι καρδιακοί;<br />Δεν ενοχλείται κανένας άλλος ρε γαμώτο;Μήπως είμαι τρελλή;μήπως η ανοχή μου στο θόρυβο είναι χαμηλότερη από των αλλωνών;Γιατί δεν πετιέται κανείς στο μπαλκόνι του ουρλιάζοντας στον ασυνείδητο που είναι από κάτω και μαρσάρει εν στάσει,με αυτό το ΠΡΡΡΡΡ ΠΡΡΡΡ ΠΡΡΡΡ να σου τρυπάει το κρανίο;Κουφοί είναι όλοι,το στανιό μου μέσα;Με ωτοασπίδες κυκλοφορούν;Ή μήπως ο καθένας υποφέρει σιωπηλά και τρώει τα ρούχα του και τα σωθικά του μέσα στό βιασμένο από το θόρυβο σπίτι του,που από έξω φαίνεται ακίνητο και αδιάφορο στην εξωτερική ηχορύπανση αλλά μέσα κρύβει ένα σωρό ψυχές που υποφέρουν;<br /><br />Να οργανωθούμε ρε παιδιά,να οργανωθούμε,γιατί σαν το γνωστό ανέκδοτο,κάθε μέρα τρώμε 15 και δε ρίχνουμε κανέναν.Να γεμίσουμε πέτρες τα μπαλκόνια μας,και μόλις περνάει ο μαλάκας,να συντονιστούμε και ν’αρχίσει να βρέχει κοτρώνες πάνω στο χοντροκέφαλό του;Τότε να δεις αν τολμήσουν να ξαναβγούν έξω έτσι.Όχι κομμένη εξάτμιση,ειδικό σιγαστήρα θα βάλουν για να μην ακούγεται κιχ.Βαμβάκια θα τυλίξουν γύρω απ’τις ρόδες τους.Αυτοδικία συνάνθρωποι.Vigilante.Οι τροχαίοι έχουν άλλες δουλειές,πού να τους τρέχουμε τώρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8873908924164999736?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-4710418662829854252008-02-17T14:35:00.005+02:002008-02-17T15:38:02.127+02:00<p>Η έκφραση"ήλιος με δόντια,"μετά τη σημερινή μέρα πρέπει να μετατραπεί σε"ήλιος με αλυσοπρίονο".Κι αν κάνεις το λάθος σήμερα να πας στο περίπτερο για την Κυριακάτικη εφημερίδα σου ντυμένος οτιδήποτε άλλο από ορειβάτης που ετοιμάζεται να κατακτήσει το Έβερεστ,θα καταλάβεις γιατί η πόλη γύρω σου μοιάζει να έχει χτυπηθεί από θανατηφόρο ιό και οι μόνοι που έμειναν να διαιωνίσουν το ανθρώπινο είδος είσαι εσύ και ο περιπτεράς...(για το καλό του ανθρώπινου είδους,ελπίζω να είσαι γυναίκα)</p><br /><p><span style="font-size:85%;">Α,και <strong>προσοχή</strong> στον πάγο...</span></p><p>(μπρρρρ) </p><p><br /><span style="color:#990000;">Το συμπέρασμα της ημέρας</span>:<br />Υπάρχει μια συνομοταξία κατοίκων της Ελλάδος-οι μετανάστες-που συνεχίζει απτόητη το <span style="color:#006600;">καμάκι</span>,ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών και ενδυμασίας του θηλυκού υποκειμένου(αθλητικά,φόρμα που έχει κάνει γόνατα και δεκατρείς μπλούζες).Είναι ολιγαρκείς-τους φτάνει ένα μακρύ μαλλί που ανεμίζει στον παγωμένο αέρα...Χαρά στο κουράγιο τους! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-471041866282985425?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-78195133234004222522008-02-15T09:23:00.009+02:002008-02-19T00:46:09.584+02:00Να φταίει που έκοψα το τσιγάρο;Να φταίει που δεν είμαι φοιτήτρια ,συνταξιούχα ή εισοδηματίας οπότε πρέπει να ξυπνάω κάποια συγκεκριμένη απάνθρωπη ώρα το πρωί(δεν έχει σημασία τι ώρα ακριβώς-όλες οι προ μεσημβρίας ώρες είναι απάνθρωπες)με αποτέλεσμα να νυστάζω νωρίς;Ή μήπως τελικά,απλώς παραμεγάλωσα;<br /><br /><br />Δεν ξέρω...Πάντως όλο και περισσότερο τελευταία <span style="color:#990000;">δε βρίσκω νόημα στις νυχτερινές εξόδους σε μπαράκια</span>.Κατ'αρχήν πηγαίνεις κύριος,λουσμένος και περιποιημένος και βγαίνεις κουφός και έτοιμος για το πλυντήριο(διότι μέχρι και τα λεφτά στο πορτοφόλι σου βρωμοκοπάνε τσιγαρίλα μετά-για να μην αναφερθώ στο μαλλί-απορροφητήρα πάσας δυσοσμίας,ειδικά αν το έχεις μπόλικο όπως η αφεντιά μου...)<br /><br />Επίσης δυστυχώς δεν έχω πάει σε σχολή που μαθαίνεις τη νοηματική(αν και θυμάμαι κάποτε με την ξαδέρφη-φίλη είχαμε μάθει την <em>αλφάβητο των κωφαλάλων</em>,και προσπαθούσαμε να συνεννοηθούμε μέσα στο κλαμπ από μακρυά,αλλά πέραν του ότι κάναμε δυο ώρες για να συλλαβίσουμε μια λέξη,τα είχαμε μάθει και λάθος και έλεγε τελικά η μία στην άλλη"ωραθιον αυτις δεχια"αντι για"ωραίος αυτος δεξια",οπότε πήγε άπατη η μέθοδος).Δεν καταλαβαίνω ποιός είναι ο σκοπός της <span style="color:#006600;"><strong>διαπασών</strong></span> έντασης της μουσικής μέσα σε <strong>μπαρ με τραπεζάκια</strong>,όπου υποτίθεται πως πας για να κάτσεις και να μιλήσεις και όχι να πετάς γαρύφαλλα στον απέναντι.Χθες ας πούμε είχα γουρλώσει τα μάτια και διάβαζα πιο επιμελώς κι από υποψήφιο για πανελλήνιες τα χείλια των απέναντι,αλλά σε κάποια φάση έχασα την αυτοσυγκέντρωσή μου και άρχισα να παρακολουθώ"Κορίνα η αγριόγατα" με την Πέγκυ Ζήνα στη μεταγλώτιση"τι νόημα έχει η ζωή,αν δε μπορούμε νά'μαστε μαζί"(πες το ψέμματα)<br />Κάποια στιγμή που έβαλε έναν πιο υποτονικό Χατζηγιάννη,μπορέσαμε να συννενοηθούμε-φυσικά μόνο με τους απέναντι.Μάλλον προσπαθούσαμε πολλή ώρα να επικοινωνήσουμε,διότι κάποια στιγμή που γύρισα στον παραδίπλα να ρωτήσω την άποψή του για το ζήτημα,τον βρήκα στη γνώριμη κατάσταση"έ;τι;δεν ακούω τι λέτε οπότε είμαι έτοιμος να ροχαλίσω"<br /><br />Κι όλα αυτά τα ενδιαφέροντα βέβαια τα ζεις ΑΦΟΥ κάτσεις.ΜΕΧΡΙ να κάτσεις,αν δεν έχεις προνοήσει για τραπέζι,έχουμε την προεπισκόπηση"εκεί μπουκάλι,εδώ μπουκάλι,πού δεν έχει μπουκάλι;Α,αυτοί φεύγουν!Μίλτο τρέχα να το πιάσεις!"Ο μαιτρ όμως έχει κάνει προπόνηση και τρέχει πιο γρήγορα απ'το Μίλτο-ε,συγγνώμη κύριε,υπάρχει σειρά για τα τραπέζια...μήπως θέλετε να καθήσετε <strong>εδώ</strong>;".Το "εδώ"είναι τραπέζι ψηλό με σκαμπό,τοποθετημένο εκεί που είναι,ολοφάνερα επειδή κάποιος θέλει να εκδικηθεί τη γκαρσόνα και όλους αυτούς που θα πάνε να αδειάσουν τη φούσκα τους από τις μπύρες,εξού και τό'βαλε μέσα στη μέση του διαδρόμου προς κουζίνα-τουαλέτα.Το δε τραπέζι αυτό είχε περίμετρο αρκετή για τα ποτά δύο ατόμων-και τα φυστίκια στο χέρι-,και όχι για 5.<br /><br />Εκείνη την ώρα της αναρώτησης"να ξαναμπούμε στα αμάξια και να ψάχνουμε ή να κάτσουμε και να παίρνουμε δίευρα απ'αυτούς που θα πηγαίνουν για κατούρημα",άδειασε ένα άλλο προνομιακό τραπέζι-πάλι ψηλό με σκαμπό,και επιπροσθέτως ακροβολισμένο δίπλα στην πόρτα,όπου και μαλώσαμε ποιός θα πάρει τη μεριά με την εγγυημένη ψύξη(φυσικά οι άντρες θυσιάστηκαν,ας τολμούσαν να κάνουν κι αλλιώς).Με το που το ακουμπήσαμε,καταλάβαμε πως εκτός από τραπέζι του πορτιέρη,ήταν και της κατηγορίας <strong>8 ρίχτερ</strong>(το γνωστό σε όλους μας τραπέζι με τα ασύμμετρα ή ξεχαρβαλωμένα πόδια,όπου αν ένας ξεχαστεί και ακουμπήσει τον αγκώνα του να ξαποστάσει,θα πρέπει να μείνει εκεί κόκκαλο όλο το βράδυ,γιατι έτσι και κάνει να κουνηθεί οι άλλοι θα κυνηγάνε τα ποτά τους,τα νερά και τα αγγούρια)<br /><br /><br /><br />Κατά τα άλλα,καλά ήτανε πάντως.<br /><br /><br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7819513323400422252?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-79683550437435246532008-02-07T09:09:00.000+02:002008-02-09T01:20:26.927+02:00Τό'χω ξαναγράψει πως γενικά αποφεύγω να βλέπω ειδήσεις.Έκανα κάποτε τις φιλότιμες προσπάθειές μου να αντέξω,με το πρώτο παράθυρο άρχιζα να δυσανασχετώ έντονα και αυτό ήταν.Μετά έδωσα μια ευκαιρία στην κρατική τηλεόραση επειδή συμπαθώ τη Χούκλη,αλλά εκεί πάλι ένιωθα σαν λίγο ο μεγάλος αδελφός να μη μου τα έλεγε όλα ή να παραεπέμενε σε κάποια συγκεκριμένα θέματα και να αγνοούσε άλλα-οπότε πάει κι αυτή.Από τότε που πουλήσαμε τις μετοχές μας έκοψα και το χρηματιστήριο,ο καιρός μ'ενδιαφέρει εκ των προτέρων μόνο όταν πρόκειται να πάω εκδρομή ή διακοπές,κι έτσι δε μου έμεινε κανένας λόγος να ανοίγω τηλεόραση στις 8,8μιση,9.Έχω άλλωστε τις εφημερίδες για να ενημερώνομαι (λέμε τώρα..)<br /><br />Δυστυχώς...Γιατί αυτά που ενδεχομένως γλυτώνω από το ένα μέσο,τα μαθαίνω(και φρίττω)απ'το άλλο<br /><br />Όπως τώρα.Σήμερα εδέησα να ανοίξω το κυριακάτικο Βήμα,του οποίου εκτιμώ τα ένθετα και τα-αστεία συνήθως-άρθρα για την τιβί της Αστερόπης Λαζαρίδου.Αυτή τη φορά δεν ήταν αστείο-έγραφε για την κηδεία του Χριστόδουλου(άντε πάλι εκατομμύρια θα μπουν στο μπλογκ μου επειδή έγραψα τη λέξη"Χριστόδουλος",τι να κάνεις όμως,shit happens)και το πώς την κάλυψαν τα κανάλια<br /><br />Πω πω!τι μαλακία στο πάτερο γλύτωσα!Ήμουν όλη μέρα εκτός σπιτιού και ΙΔΕΑ δεν είχα τι έπαιξε.<br />Γράφει λοιπόν μέσα σ'όλα η Αστερόπη,(εκτός από τα ξεφτιλίκια των μεσημεριανούδων με μαύρα και κότσους και θέματα"τα τοπ 5 ανέκδοτα του Χριστόδουλου"και τον Παπαδάκη να δέιχνει"το θρανίο του Χριστόδουλου"..),και κάτι που μου σήκωσε την τρίχα όρθια:<br /><br />Πως την ώρα της ταφής-και αφού οι κάμερες είχαν δείξει από όλες τις πιθανές γωνίες και με ανατριχιαστικά ζουμ το πρόσωπο του νεκρού-χέρια(νόμιζα"πιστών",αλλά σήμερα μου είπαν πως ήταν κυρίως παπάδων!)υψώθηκαν...<br />με κινητά<br />για να αποθανατίσουν το στιγμιότυπο!<br /><br />Ακόμα και τώρα που το γράφω δεν το πιστεύω.Τελικά,τα κατάφεραν:<strong>ο θάνατος έγινε χάπενινγκ</strong>.Λέγεται και γράφεται κατά καιρούς πως με τόσο θάνατο που μας βομβαρδίζει η τηλεόραση,καταντήσαμε να βλέπουμε τους λάιβ πολέμους και να συνεχίζουμε την πίτσα μας μη καταλαβαίνοντας πως κάπου αλλού στ'αλήθεια πεθαίνουν άνθρωποι.Ε λοιπόν,η αναισθησία προχώρησε πέρα από την οθόνη..Μπροστά στη μούρη τους είναι το πτώμα και το φωτογραφίζουν λες και είναι ο Τζορτζ Μάικλ επί σκηνής,χωρίς καμμιά συναίσθηση του ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ-θιασώτες της ολοσχερούς <strong>μπούρδας</strong> με την οποία πορευόμαστε όλοι μας,πως εμείς δε θα πεθάνουμε ποτέ.<br /><br /><em>Γενικότερα η έννοια του"ζω τη στιγμή"τείνει να αντικατασταθεί από το"ντοκουμέντο".Ίσως επειδή η στιγμή είναι τόσο φευγαλέα,τόσο άπιαστη,οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από συνεχή υπενθύμιση,κάτι που μένει στο χρόνο όσο η μνήμη ξεθωριάζει.Ναι αλλά έτσι τη χάνεις εξ'ολοκλήρου τη στιγμή-την εικόνα της μπορεί να την κράτησες,το συναίσθημα όμως που δεν έζησες επειδή σε απασχολούσε πόση μπαταρία έχεις ακόμα,δε θα το βρεις να το πουλάνε πουθενά.Είναι το γνωστο φαινόμενο που κοροϊδεύαμε,με τους Ιάπωνες τουρίστες οι οποίοι βλέπουν τα μέρη που επισκέφθηκαν μόνο αφού επιστρέψουν στη χώρα τους και εκτυπώσουν τις χιλιάδες φωτογραφίες...</em><br /><br /><em>Ποιοί Ιάπωνες,που πλέον έχει γίνει παγκόσμιο.Πιο πολλή εντύπωση μου κάνει στις συναυλίες-τα χέρια ψηλά,όχι πια με αναπτήρες ή κάνοντας το σήμα της νίκης(ή και του σατανά,ανάλογα τη συναυλία) αλλά με το κινητό-κάμερα στην άκρη του "μια ανάσα πριν την εξάρθρωση"χεριού για να πάρει ένα χιλιοκουνημένο πλάνο του τραγουδιστή (που ούτως ή άλλως φαίνεται σα μυρμήγκι),αντί να γουστάρει και να ξελαρυγγιστεί και να χοροπηδήξει,και μετά να πάει να πάρει ένα ωραιότατο ντιβιντι με λάιβ και να τον δει κι από κοντά.</em><br /><em>Και τέλος πάντων,άντε.Για τη συναυλία να το καταπιώ.Για την κηδεία;;;;!!!;;;<br /></em><br />Αναμνηστική φωτογραφία του πτώματος στο κινητό.Τι θα την κάνουν ρε γαμώτο;Θα τη δείχνουν στους φίλους τους για να αποδείξουν"ήμουν κι εγώ εκεί";Θα την κοιτάζουν μόνοι τους τη νύχτα και θα κλαίνε;(καλά!)..Θα κουτσομπολεύουν πώς τον μακιγιάρισαν;Παναγία μου,σε τι εποχή ζω και μεγαλώνω....<br /><br />Άντε πάλι ο πούστης ο κάποιος,ακόμα δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τη σκέψη μου..ήρθε να μου τρίψει στη μούρη πως θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα,πως θα μπορούσα να ζω στο Μεσαίωνα και να με κάψουν για μάγισσα,πως θα μπορούσα να είμαι μια αφρικάνα σκλάβα στην Αμερική των Νοτίων,πως ζω σε μια εποχή και σε μια χώρα που μπορώ να είμαι ελεύθερη και γκρινιάζω;<br /><br />Όμως αν ήμουν τα παραπάνω θα μπορούσα να πάρω τα όπλα και να αντιμετωπίσω τους δυνάστες μου...Θα είχα σκοπό για να αγωνιστώ.Να ελπίσω.Θα ήξερα τουλάχιστον ποιόν μισώ.Τώρα;Ποιόν να κυνηγήσω;Πώς κρύφτηκε τόσο καλά ο εχθρός γαμώτο και δεν μπορώ να τον εντοπίσω;Λες άμα φάω λάχανο τη Λαμπίρη να καταφέρω να παραδειγματίσω κανέναν;Άντε και φτιάχνω μια οργάνωση,τρομοκρατική θα την πούν;Χέστηκα.Ποιόν θα βάλουμε στο στόχαστρο;Πείτε μου συνάνθρωποι!Θα σωθεί ο κόσμος αν ξημερώσει η επαύριο χωρίς τον Αυτιά;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7968355043743524653?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-70190207684182682842008-02-07T00:37:00.000+02:002008-02-07T00:40:18.641+02:00Πιο<strong> <span style="font-size:130%;">απαίσια</span></strong> διαφήμιση από της Axe με το <strong><span style="color:#996633;">σοκολατένιο</span></strong> άντρα δεν υπάρχει!Gives me the creeps!Έχω δει κι έχω δει θρίλερ στη ζωή μου,αλλά ο συνειρμός της ανθρωπο-ανδρο-φαγίας σε συνδυασμό με τα γουρλωτά ζόμπι-like μάτια της ταχαμ ταχαμ σοκολατένιας φιγούρας που μένει και διαμελισμένη στο τέλος...σκιάχτηκα!<br /><br /><br /><br /><br /><br />(Κι αν ψάξει κανείς και το βαθύτερο νόημα...χέστα!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7019020768418268284?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-72994020696159281882008-01-30T19:53:00.000+02:002008-02-01T00:56:47.066+02:00Άλλα θέλω να γράψω κι άλλα γράφω.Θέλω να γράψω και δε γράφω.Δε θέλω να γράψω και γράφω.<br />Δεν είμαι καλά<br /><br /><span style="font-size:85%;"><em>δεν είμαι,δεν είμαι</em></span><br /><br />Γυρνάω σπίτι κι αντί να φτιάξω το καθημερινό μου σάντουιτς,κοπανάω 3 ποτήρια κρασί<br />(και ΔΕ μεθάω)<br /><br />Δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια<br />(ούτε και να ξυπνήσω το πρωί,αλλά αυτό είναι άσχετο)<br /><br />Κάποιες μόνο μέρες και ώρες της βδομάδας έχουν σημασία-το υπόλοιπο είναι κενό μεσοδιάστημα<br /><br />Είναι απλό:<br /><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">Ερωτεύτηκα</span>,κυρίες και κύριοι<br /><br />(έτσι νομίζω τουλάχιστον...πώς λέγεται όταν τρέμουν τα χέρια σου όποτε του μιλάς,σκίζεσαι να τον βοηθήσεις όταν στο ζητήσει και σκέφτεσαι πώς θα ήταν αν σε φιλούσε; )<br /><br />"Α,love...Ωραίο πράγμα να ερωτεύεσαι"θα έλεγε ο γνωστός άγνωστος κάποιος...<br /><br />"Όχι πάντα,κάποιε"...θα έλεγα εγώ.<br /><br /><br />Προβλέπω ανείπωτη καταστροφή στο μέλλον μου<br /><br /><br /><br /><strong>Update next day</strong><br />Η κατάσταση είναι πλέον εκτός ελέγχου.<br /><span style="color:#663300;">Κάπνισα</span>,μετά από ένα χρόνο καθαρή-τα 5 πρώτα τράκα,και μετά αγόρασα και πακέτο...το οποίον συνοδεύω εδώ και λίγη ώρα με το απαραίτητο από χθες μενού της ημέρας,ερυθρό οίνο σε νεροπότηρο(δώρο μου το φέρανε,πού να ξέρουν πόσο τόπο έπιασε)<br /><br />Πάρτε κι ένα ασχετο <a href="http://www.youtube.com/watch?v=1rjnO8SQvyA">τραγουδάκι</a> που μου έχει κολλήσει σαν τσίχλα στο παπούτσι σήμερα,να πάνε κάτω τα φαρμάκια...<br /><br /><span style="font-size:85%;">(Υποθέτω ότι οι κυρίες θα εκτιμήσουν και τον τραγουδιστή...Αν αγνοήσουμε το ολίγον corky βίντεο και την ολίγον too much πόζα,το παιδί κατά βάθος,πλάτος και ύψος είναι χμ <strong><span style="color:#000099;">κούκλος</span></strong>)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7299402069615928188?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-68670064786202438522008-01-27T23:09:00.000+02:002008-01-28T00:45:13.243+02:00Αχ...είδα την"Εξιλέωση"...Καιρό είχε να με ρουφήξει μέσα της ταινία.<br /><br />Και τι θαυμάσιος πρωταγωνιστής*..Απ'το τρέιλερ τον είχα κόψει πως ήταν ακριβώς από αυτούς τους clean cut τύπους με τα καθαρά χαρακτηριστικά και το βαθύ,μελαγχολικό βλέμμα που μ'αρέσουν<br /><br />Σύμπααν,έναν τέτοιο θέλω να μου φέρεις,ίδιο όμως.Ζητάω πολλά;<br />Όχι βέβαια...Άλλες ζητάνε το Μπραντ Πιτ,εγώ είμαι ολιγαρκής όπως βλέπεις.<br /><br />Τι λες;Λίγο πιο δυνατά,δε σ'ακούω...Να μετακομίσω στη Σκωτία;Τίγκα είναι σε ασπρουλιάρηδες γαλανομάτηδες με φακίδες σαν και δαύτον;<br /><br />Χμμμ,δεν είναι κακή ιδέα...πάντα είχα μια αίσθηση μεταφυσικής σύνδεσης με τα χάιλαντς,αλλά πίστευα πως είχα επηρεαστεί από τα πολλά θρίλερ που διάβαζα και διαδραματιζόταν σε κάτι τέτοια μέρη με κάστρα και ομίχλες και μεγάλα κάθετα βράχια που τα έδερναν τα κύματα...Ρε μήπως τελικά η μοίρα μου είναι να γίνω πυργοδέσποινα;<br /><br /><br />Υ.Γ.Λέμε και καμμιά μαλακία να περνάει η ώρα ρε Σύμπαν,μη βαράς-δε χρειάζεται καλά και σώνει να έχει πύργο..Αλλά ένα τρίπατο στο Εδιμβούργο και μια γκαρσονιέρα στο Λονδίνο για τα ψώνια μας,δε θα με χαλούσε καθόλου:)<br /><br /><br />*James Mcavoy το λένε το παιδί,και κακώς δεν το πρότειναν για Όσκαρ,ήταν εξαιρετικός.Όοοχι όμως,έπρεπε να βάλουν για εκατοστή φορά το Ντάνιελ Ντέι Λιούις,μη χέσω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6867006478620243852?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-84719739743033562612008-01-16T18:08:00.000+02:002008-01-27T23:48:49.549+02:00Ουφ ουφ ουφ<br /><br /><br />Υποψιάζομαι πως κοντοζυγώνει ο καιρός...<br /><br />να ξαναβουτήξω στη ζωή.Τώρα,μόνη μου θα πέσω;κάποιος θα με σπρώξει;κάποιος θα με τραβήξει μέσα;δε γνωρίζω.Αυτό που ξέρω είναι πως βαρέθηκα με το χειρόφρενο τραβηγμένο.Ναι,σύμφωνοι,το χρειαζόμουν τον τελευταίο χρόνο γιατί από μέσα είχα χάσει την οπτική μου κι έπρεπε να βγω λίγο έξω να δω τον ελέφαντα συνολικά.Βγήκα,τον είδα,ηρέμησα(το κατά δύναμην),τον έβγαλα και φωτογραφίες για να τον θυμάμαι,άιντε τώρα,enough-τα κεφάλια μέσα πάλι.<br /><br /><strong>Τι </strong>θά'ναι,<strong>ποιός</strong> θά'ναι,<strong>πότε</strong> θά'ναι ακριβώς...δεν είμαι σίγουρη.<br /><br /><br />Πάντως δε θ'αργήσει,το ξέρω.<br /><br />Το ξέρω διότι ΑΓΧΩΘΗΚΑ...<br /><br /><br /><em>Ποιός ξέρει τι μαλακίες θα κάνω πάλι...</em><br /><br /><br />(ουφ ουφ ουφ)<br /><br /><br /><br /><span style="color:#990000;">Υ.Γ.:<a href="http://www.youtube.com/watch?v=x5nNfbTS6N4">Bjork-Bachelorette</a>(κλικ κλικ κλικ!)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-8471973974303356261?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-2028884247908130312008-01-14T21:29:00.000+02:002008-01-15T09:21:29.082+02:00Είναι τρομερό.Είναι απίστευτο.Είναι τρελλό.Ζωντανή αναμετάδοση της πορείας ενός ανθρώπου προς το θάνατο.Από τότε που άρχισε...και για όσο κρατήσει.Κάθε μέρα,πολλές φορές τη μέρα.Βλέπεις υπάρχουν και τα κοράκια που περιμένουν να χυμήξουν στο κενό που θα αφήσει το πτώμα,να μην τους αφήσουμε ανενημέρωτους.Όχι για το <em><strong>αν</strong></em>-αυτό το ξέραμε καιρό τώρα-αλλά για το <em><strong>πότε</strong>(επιτέλους;).</em><br /><br /><br /><br />Δε με νοιάζει πλέον τι ήταν ο Χριστόδουλος.Ό,τι κι αν ήταν,πια δεν είναι.Τώρα είναι ένας μελλοθάνατος.Που η κακή του μοίρα αναμεταδίδεται live για να χορτάσουν μυρωδιά σαπίλας κάποιοι-ακόμα-ζωντανοί.Αυτό δεν είναι ειδήσεις,κύριοι.Αυτό δεν είναι ενημέρωση.Αυτό είναι ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">Τυχερός είσαι,μαρκήσιε ντε Σαντ-έτσι και ζούσες σήμερα,ένα τίποτα θα ήσουν</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-202888424790813031?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-18514223552930421482008-01-13T21:44:00.000+02:002008-01-13T22:56:30.926+02:00Αν είσαι μιας κάποιας ηλικίας(όχι της τρίτης απαραιτήτως,απλά όχι 20-ή,αν είσαι 20,να είσαι τρελός σινεφίλ και να μην έχεις γαλουχηθεί κινηματογραφικά μόνο με σκουπίδια της τελευταίας δεκαετίας)και έχεις δει ένα άλφα ποσοστό ταινιών φυλακής,εύκολα καταλαβαίνεις πως το <strong>Prison break</strong> δε δικαιολογεί την τόση επιτυχία του:ένα σωρό κλισέ-το τι θα γίνει στην επόμενη σκηνή είναι 90%προβλέψιμο-,οι πιο πολλοί χαρακτήρες επίσης σχηματικοί και περιχαρακωμένοι σε πεπατημένα πλαίσια-ο κακός ομοφυλόφιλος με την προβληματική παιδική ηλικία,τα ορφανά αδέρφια με το βαθύ δέσιμο,ο εξεγερμένος έφηβος που αλλάζει γνώμη για τον άδικα καταδικασμένο πατέρα του,και και και...τά’χουμε ξαναδεί και εμπεδώσει πολλάκις σε κινηματογραφικές δημιουργίες αυτής της χώρας που κυκλοφορεί με το όνομα Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής...Και εντάξει,καλή η παραγωγή και η σκηνοθεσία επίσης,φτάνουν όμως αυτά;<br /><br />Δε φτάνουν,φυσικά.<br /><br />Για το γυναικείο όμως κοινό(και για κάποιο από το αντρικό,βεβαίως βεβαίως)υπάρχει ένα έξτρα μπόνους,που <span style="color:#660000;">φτάνει και παραφτάνει</span>:Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΠΑΙΔΑΡΑΣ*.<br /><br />Εξού και το παρακολουθώ ανελλιπώς.Καλό το βάθος,αλλά και η επιφάνεια έχει τη χάρη της:)<br /><br /><br />*(τον οποίο είχα ανακαλύψει από τότε που τον είδα στο "Ανθρώπινο στίγμα",και απαιτώ finder’s fee τον ίδιο σε πακέτο,ευχαριστώ.)<br /><br /><br /><br /><strong><span style="color:#006600;">update</span></strong><br /><br />Τώρα που το θυμήθηκα:τι καινούρια μόδα είναι αυτή,ενώ βλέπεις ένα σήριαλ να σου πετάνε ενδιαμέσως(πριν τελειώσει)τις σκηνές από το επόμενο επεισόδιο;Εκεί δηλαδή που αγωνιάς(λέμε τώρα..)"θα τον πυροβολήσουνε ή όχι;",τον βλέπεις στο τρέιλερ ολοζώντανο και γαμιέται ότι σασπένς προσπαθείς να διατηρήσεις!ΡΕ ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ;Α ΣΙΧΤΗΡ ΠΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΥΣ!!!!!!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1851422355293042148?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-63327306347474026872008-01-09T20:58:00.000+02:002008-01-10T09:31:58.518+02:00Μικρός απολογισμός δεκαημέρου:<br /><br />Ένα μπάσιμο σε μονόδρομο και επιστροφή στην ορθή πορεία συνοδεία περιπολικού,που αφού γλύτωσε από σίγουρο θάνατο(διότι ήρθαμε μούρη με μούρη,και με κα-τα-τρό-μα-ξαν κι από πάνω μ’εκείνη τη βρωμοσειρήνα),με κατευόδωσε ευχόμενο:"ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ!ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙΣ!.....άντε...καλοτάξιδο"<br /><br />Μια <span style="color:#660000;">παρατρίχα</span> σύγκρουση με τζαμαρία φούρνου και αποφυγή μελλοντικού πρωτοσέλιδου: "Πιροσκί και θρύψαλα:γιωταχί καταλήγει μέσα στη βιτρίνα κεντρικού αρτοποιείου της πόλης-το θεό μπάρμπα είχαν οι υπάλληλοι και η οδηγός,που δικαιολογήθηκε:<em>είναι καινούριο το αμάξι και δεν του έχω πάρει ακόμα τον αέρα</em>"<br /><br /><span style="color:#000000;">67 </span>σβησίματα μηχανής σε διάφορα ακατάλληλα σημεία μεγάλων οδικών αρτηριών-βρισίδια και μούτζες <strong>δεν</strong> καταγράφηκαν,διότι ναι,πλέον έχουμε<strong><span style="color:#cc0000;"> μουσική</span></strong>,κυρίες και κύριοι(:)!!!),η οποία καλύπτει ενδεχόμενους θορύβους και οχλήσεις<br /><br />Περί τις <span style="color:#000000;">πεντέξι</span> ανακαλύψεις,ΑΦΟΥ πάρκαρα χαρωπή στο σπίτι(εκτός από μία φορά που το κατάλαβα κατά τη διάρκεια της πορείας),πως οδηγούσα με ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΥΣ τους πλαϊνούς καθρέφτες...(ουδέν σχόλιον)<br /><br />Ένα μεγάλο<span style="font-size:130%;"> ευχαριστώ</span> στον ευγενικότατο ρώσο(μάλλον)μετανάστη που,αν και δε μιλούσε ελληνικά,με χειρονομίες και αποφασιστικές παρεμβάσεις στο τιμόνι(για να μου δείχνει που να στρίψω),με βοήθησε να παρκάρω υποδειγματικά σε ένα στενό πλάτους ενός μέτρου.Σπασίμπα φίλε!<br /><br /><br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6332730634747402687?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-974107799746102202008-01-04T18:50:00.000+02:002008-01-10T09:31:58.518+02:00Δεν είμαι απολύτως σίγουρη πότε δόθηκε η χαριστική βολή στη σχέση μας.Νομίζω πριν δυο μήνες,όταν σταμάτησε να λειτουργεί το "φουρφούρι" σου(σημ.μετ.-το ανεμιστηράκι).Το φουρφούρι ήταν η μόνη ελπίδα δροσιάς το καλοκαίρι και ζέστης το χειμώνα.Απ'το φθινόπωρο άρχισε τα σκωτσέζικα ντουζ-τη μια δούλευε,την άλλη όχι-,ώσπου μια μέρα,σταμάτησε τελείως.Και μ’άφησε στην παγωνιά...<br />Άλλα λεφτά δε θα χαράμιζα για σένα,το είχα πάρει από καιρό απόφαση.Είπα "μέχρι να διαλυθεί".Και,λες και τ’άκουσες,άρχισες να διαλύεσαι κομμάτι το κομμάτι-έπεσε ο υαλοκαθαριστήρας,έφυγε ο δεξιός καθρέφτης,μας εγκατέλειψαν τα πλαστικά των πορτών,χάλασε το φλας-μέχρι και η κεραία του-ανύπαρκτου-ραδιοκασετοφώνου έσπασε,από ένα απρόσεχτο χαμηλό κλαδί.<br />Αλλά το απ’έξω ουδέποτε μ’ενδιέφερε,κι ας μού’λεγαν όλοι "δε ντρέπεσαι,ολόκληρη γυναίκα,να κυκλοφορείς με αυτό το πράμα;Δε ντρέπεσαι να βάζεις κόσμο μέσα;"<br />Ντρεπόμουν,δε λέω,Μα όχι αρκετά για να σε αλλάξω.Η ντροπή δεν ήταν το σημείο μηδέν-αυτό,το είχα ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου.<br />Οι μηδέν βαθμοί ήταν το σημείο μηδέν.Τις προάλλες έπιασε πάγο το τζάμι σου και δεν έβλεπα τίποτα.Νερό δεν πετάει στο παρμπριζ το σύστημα εδώ και χρόνια,φουρφούρι να ζεστάνει το τζάμι για να λιώσει δεν υπήρχε..Τι νά’κανα;Έφυγα στα τυφλά.Ξέρεις πως είναι να οδηγείς και να μη βλέπεις γύρω σου;Άσε να μη σου πω καλύτερα.<br /><br />Κι έτσι είπα να σ’αφήσω.Είπαμε σ’αγαπάω,αλλά όχι αρκετά για να θέλω να γίνεις ο τάφος μου.<br /><br />Θα μου λείψεις,κι ας μη σου είπα ποτέ έναν καλό λόγο.Κι ας μη σε φρόντιζα,κι ας μη σε πρόσεχα,κι ας μη σε καθάριζα.Τώρα που πήρα τον αντικαταστάτη σου,το "Καινούριο",τώρα μου λείπεις πιο πολύ από ποτέ-κι ας μη σ'έδωσα ακόμα.Πηγαινοέρχομαι με το "Καινούριο"και το επιδεικνύω από δω κι από κει,μου το ασημώνουν και βγαίνω ανά τρία λεπτά στο μπαλκόνι να ελέγξω αν είναι ακόμα κάτω ή μου το κλέψανε,αλλά μη νομίζεις...<br />εσένα δε σε κοιτάω γιατί ξέρω πως <span style="color:#006600;">είσαι εκεί</span>,πιστό σκυλί μου.Και στα μουλωχτά εσένα παίρνω για να πάω να κάνω τις δουλειές μου και τα ψώνια μου,για να χαρώ ακόμα λίγο το πως είναι να οδηγείς<strong> αληθινό</strong> αυτοκίνητο,με το βαρύ τιμόνι σου και τις χοντρές λαμαρίνες που δε μασάνε από δέντρα και γρατζουνιές.Όχι σαν το άλλο,το βιντεογκέιμ..που κινείς ένα χιλιοστό το τιμόνι και κάνει στροφή 180 μοίρες!Που πας να πατήσεις με τη συνήθη δύναμη το γκάζι και πριν το καταλάβεις έχεις σανιδώσει και πας ντουγρού για μετωπική με το ψιλικατζίδικο της γωνίας!Πώς οδηγούν μ’αυτά ρε γαμώτη μου;<br /><br />Δε λέω,και μαζί σου η οδήγηση είχε τις δυσκολίες της..Ο κόσμος γύρω μου έτρεχε με την ταχύτητα του φωτός,οι φίλοι οδηγοί έφερναν σβούρες τα υδραυλικά τιμόνια τους με το μαξιλαράκι της παλάμης ενώ εγώ,με τα μπράτσα του Κουταλιανού,πάλευα να ξεπαρκάρω.Οι βενζινάδες περίμεναν υπομονετικά να εκτελέσω το σύνθετο τριπλό τόλουπ-σκύβω προς τη θέση του συνοδηγού και αγωνίζομαι να γυρίσω τη μανιβέλα του παραθύρου κρατώντας στο άλλο χέρι το φτωχό μπρελόκ-αρκούδι με τη βρώμικη φανέλα "love"-,και μετά ακολουθούσε η ίδια πάντα εκνευριστική ερώτηση:<br />-Σούπερ;<br /><br />Δεν είναι και ΤΟΣΟ παλιό ρε μεγάλε..<br /><br />Από γυμναστική πάντως,δεν είχα παράπονο-το άνω μέρος του κορμού εκτελούσε πλήθος ασκήσεων καθημερινά.Άσε που εκτός των μεγάλων ομάδων μυών των χεριών και του σβέρκου,γυμνάζονταν και οι εσωτερικοί,της καρδιάς και του στομάχου:<br />-τι είναι αυτό που ακούστηκεε;τι μυρίζει καμμένο;ανατιναζόμαστε ή ακόμα;σα να γέρνει προς τα αριστερά,πάλι εσκασε το λάστιχο;<br /><br />Πάει κι η γυμναστική τώρα..<br /><br />Αααχ..<br /><br />Θα μου λείψει που καβαλούσαμε μαζί τα πεζοδρόμια χωρίς να μας νοιάζει αν μας παίρνει ή όχι-εξού και σκάσαμε δυο λάστιχα,φάγαμε την εξάτμιση και στραβώσαμε και τα ψαλίδια από κάτω..Θα μου λείψει που σε ξεχνούσα ανοιχτό και δε μου καιγόταν καρφί,γιατί ήξερα πως δεύτερη ματιά ούτε κλέφτης δεν επρόκειτο να σου ρίξει.Θα μου λείψει που αν τύχαινε να ακούσω κανένα<em><span style="color:#660000;"> γκντουπ</span></em> ενώ σε πάρκαρα τσίμα τσίμα ανάμεσα σε κάδους ή σε σίδερα,δεν έκανα καν τον κόπο να κοιτάξω αν γρατζουνίστηκες.Τι σημασία είχε άλλη μια λακκούβα άλλωστε..Θα μου λείψει που το μόνο άγχος που είχα μαζί σου ήταν "θα πάρει μπρος και σήμερα;"<br /><br />Θα μου λείψεις,καλό μου σαράβαλο.Μέσα σου αισθάνομαι σα στο σπίτι μου.Μέσα στο άλλο,σαν καλεσμένη σε πάρτι όπου δεν ξέρω κανέναν.<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">Υ.Γ.(</span>ψιθυριστό,να μην τ’ακούσει το σαραβαλάκι μου) </span><br /><span style="font-size:85%;"><br /></span><em><span style="font-size:100%;">Χθες που ήμουν μέσα στο "Καινούριο" νύχτα,ένιωσα σαν πλοηγός στο εντερπράιζ:φωτάκια στο ταμπλώ,στις πόρτες,πάνω κάτω και πλαγίως-τα πάντα<span style="color:#3333ff;"> φωσφόριζαν</span> μ’έναν εξωπραγματικό τρόπο..Έφτασα σπίτι και μόλις πάρκαρα,τότε κατάλαβα πως κρύωνα-εμ,θέλει χρόνο για να συνειδητοποιήσεις πως έχεις κουμπί που δουλεύει.Το γύρισα.Μια γλυκιά ζέστη ξεχύθηκε από τις γρίλιες και τύλιξε το παγωμένο σώμα μου.Οι ώμοι ξεσφίχτηκαν και χαλάρωσαν.Χαμογέλασα.<br /><br />Μου φαίνεται πως θα καταφέρω να το συνηθίσω τελικά...</span><br /></em><span style="font-size:100%;">:)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-97410779974610220?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-727075696718322452007-12-27T00:27:00.000+02:002007-12-27T12:44:34.950+02:00Περίεργες γιορτές περνάω φέτος...Κατ'αρχήν αρρώστησα,και μού'σπασε και το θερμόμετρο και εκτός που δεν μπορώ να μετρήσω τον πυρετό μου,έχω και το άγχος της δηλητηρίασης από τον υδράργυρο(διότι δε βρήκα όλα τα κομματάκια).Αλλά τέλος πάντων,δε θέλω να γράψω για αρρώστειες,θέλω να γράψω άλλα που αφορούν τα Χριστούγεννα-και ήδη τα άργησα γιατί περνάνε οι μέρες σα νερό και σε λίγο θα είναι παρελθόν κι αυτές οι γιορτές,και δε θέλω να περιμένω μέχρι του χρόνου για να τα γράψω,γιατί μπορεί να μην έχω μπλογκ του χρόνου.<br /><br /><br />Το λοιπόν,διαβάζω και ακούω από δω κι από κει πόσο τους τη δίνει κάποιων το Χριστούγεννο και η"καταναγκαστική χαρά" και ότι είσαι υποχρεωμένος να δείχνεις ευτυχισμένος..Και κάπου αλλού διάβαζα κάποια δημοσιογράφο που γκρίνιαζε για το πως έχουν καταντήσει τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια με τις διασκευές κτλ.Γκρίνια γκρίνια γκρίνια.<br /><br />Δεν καταλαβαίνω ρε παιδιά...<br /><br />Τι θα πει"καταναγκαστική ευτυχία";Ποιός θα με υποχρεώσει να είμαι πιο ευτυχισμένη από οποιαδήποτε άλλη εποχή;Ποιός θα μου επιβάλλει πως θα πρέπει να κάνω ρεβεγιόν σε μεγάλη πίστα ή σε μεγάλη δεξίωση φορώντας γκλίτερ στη μάπα και Μανόλο στη φτέρνα;Ποιός θα μου πει να φάω όλο μου το δώρο σε άχρηστες αγορές για να είμαι"στο πνεύμα των γιορτών";Ποιός θα μου πει πως θα πρέπει να τρέξω σε κάποιο χιονισμένο θέρετρο για να έχω πρόσωπο στην κοινωνία και όταν με ρωτάνε να λέω"πήγα στο τάδε και μου πιάσαν τον κώλο τόοοοσο"με το συμπάθειο;<br /><br />Ε;Ποιός;<br /><br />Ο Κωστόπουλος και οι κωλοφυλλάδες του;Η τηλεόραση;Η Βανδή και ο Φοίβος με τα κωλοτράγουδα;Ή μήπως η Θώδη;Και μη μου πείτε πως μέρες αγάπης που είναι δεν πρέπει να χρησιμοποιώ τέτοιου είδους γλώσσα,γιατί θα είστε εντελώς εκτός του κλίματος του παρόντος κειμένου.<br /><br /><br /><br /><p>Και τι είμαστε εμείς για να υποταχθούμε στις επιταγές του κάθε επιχειρηματία που αποφάσισε πως είμαστε αρκετά ηλίθιοι για να τον κάνουμε πλούσιο;<span style="color:#000000;">Μαριονέτες;Μαλάκες;Πρόβατα;<br /></span></p><p>Ρε κανείς δεν έχει καταλάβει ότι όλη η δύναμη είναι στα δικά μας χέρια;Από μας ζουνε όλοι αυτοί!Έτσι και δεν δει ΚΑΝΕΝΑΣ τον Ψινάκη,πάει ο Ψινάκης!Έτσι και δεν αγοράσει κανείς Νίτρο,πάει ο Κωστόπουλος και τα"πώς να διοργανώσετε το τέλειο ρεβεγιόν και που να πάτε να ψωνίσετε στο Γκστάαντ"..Μπορούμε να τους θάψουμε όλους!Μπορούμε να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε!</p><p>ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑΜΕ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΡΕ ΣΕΙΣ!</p><p>Στο τρίευρο του περιοδικού,στο κατοστάευρο της φιάλης,στον αντίχειρα που θα αλλάξει κανάλι!Απ'τη δική μας τσέπη θα βγεί,το δικό μας χέρι θα αποφασίσει!</p><p><span style="color:#000099;">Τη μέρα που θα το καταλάβουν όλοι αυτό,ο κόσμος θα αλλάξει πραγματικά...<br /></span><br />Λοιπόν εγώ έχω αποφασίσει πως δεν είμαι υποχείριο κανενός επιτήδειου εμπόρου.Είμαι <strong><span style="color:#006600;">ελεύθερος άνθρωπος</span></strong>.Άμα θέλω να χαρώ θα χαρώ,κι άμα θέλω να κλαίω θα κλαίω.Και δεν τους καταλαβαίνω καθόλου τους γκρινιάρηδες των εορτών.Να μου φέρνανε τη Θώδη με το ζόρι να μου τραγουδάει"Άγια Νύχτα"στη μέση του λίβινγκ ρουμ,να πω ναι,μου τη σπάνε τα Χριστούγεννα.Αλλά δε μου τη φοράνε καπέλο.Άμα δε θέλω να τη βλέπω,θα κλείσω την τιβι και θα βάλω κάτι βιντεοκασέτες με βίντεοκλιπ από την αρχαιότητα που ανακάλυψα σε πρόσφατο ξεσκαρτάρισμα και θα γουστάρω.Κι άμα θέλω να πάω στην κοπή της βασιλόπιτας με το τζην θα πάω,κι άμα θέλω να ντυθώ καλά θα το κάνω επίσης.Και καθόλου εκτός κλίματος δε θα νιώσω που μου βρωμάει η σαμπάνια και θα προτιμήσω κόκκινο κρασί.</p><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong><br />Και δε θα νιώθω ότι,επειδή γουστάρω αυτές τις γιορτές,είμαι και μέρος της"εμπορευματοποίησης".Γιατί δε μ'αρέσουν τα Χριστούγεννά <strong>τους</strong>.Τα Χριστούγεννα των εμπόρων και των σκυλαοιδών δεν ήταν ποτέ δικά μου,και δε μ'απασχολούν.Αλλά<span style="color:#990000;"> </span><strong><span style="color:#990000;">μου αρέσουν τα Χριστούγεννά</span> <span style="color:#990000;">ΜΟΥ</span></strong>.Μ'αρέσουν τα άσπρα λαμπάκια σε πράσινο φόντο,που αναβοσβήνουν σα μικρά,τρεμουλιαστά αστράκια.Και μ'αρέσουν οι μυρωδιές των γλυκών.Και μ'αρέσει που έχει αργίες.Και μ'αρέσει που περιμένω σα μωρό να μου πέσει το φλουρί...<br /><br />Κι αν έχω την όρεξη να σηκωθώ να δώσω χαρτζιλίκι στο μυξιάρικο με το τρίγωνο,θα δώσω,αλλιώς θα τριπλοσκεπαστώ με το πάπλωμα και δε θ'ανησυχώ πως δε θα μου πάει καλά η χρονιά..<strong><span style="color:#990000;">*</span> </strong><br /><br />Εν κατακλείδι,κρατάω από τα Χριστούγεννα ό,τι μου αρέσει,και τ'άλλα τα πετάω.Έτσι απλά.Το να το παίζουν κάποιοι αρνητές των Χριστουγέννων θεωρώντας πως με τη γκρίνια κάνουν πόλεμο στο σύστημα ή δεν ξέρω γω τι άλλο επαναστατικό,μου φαίνεται πολύ δήθεν.Σαν τους ΕΜΟ ένα πράμα..<br /><br /><span style="color:#990000;"><strong>*</strong>αστερίσκος</span>:πριν κάποια χρόνια,στην πρώτη μου Πρωτοχρονιά σ'αυτό το σπίτι,μία μόνο φορά χτύπησε το κουδούνι για κάλαντα-ήταν και αργά,προς μεσημέρι θυμάμαι.Ανοίγω την πόρτα και αντικρύζω...έναν άγγελο!Ένα πανέμορφο ξανθό κοριτσάκι,με γαλανό μπουφάν κι ακόμα πιο γαλανά μάτια,και μια ουράνια γλυκιά φωνούλα να ψέλνει"αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά"...Ξετρελλάθηκα,σχεδόν βούρκωσα-του έδωσα και παχυλό μποναμά θυμάμαι..Έκλεισα την πόρτα σίγουρη πως η χρονιά που άρχιζε,θα ήταν η καλύτερή μου!<br /><br />Μιλάμε,πιο σκατά χρονιά από κείνη δεν έχω περάσει:ένας θάνατος,ένας χωρισμός,ε,κι άλλα θέτε;Μούφα το αγγελούδι,μάλλον τα κερατάκια ήταν καλά κρυμμένα μέσα στο ξανθό τσουλούφι και μέσα στη χαρά μου δεν τα πρόσεξα..<br /><br />Γι'αυτό,θα συμφωνήσω με έναν αγαπημένο φίλο,που όταν του είπα"αχ,ελπίζω αυτή η χρονιά να είναι καλύτερη",μου απάντησε:"ποιά χρονιά ρε σύ,τι δουλειά έχει η χρονιά;Από σένα εξαρτώνται όλα!"<br />Σωστά,φίλε μου.Όχι πως και λίγη τύχη από το Σύμπαν θα ήταν κακοδεχούμενη,αλλά το κυρίως πιάτο εμείς το μαγειρεύουμε..<br />Γιατί απλά,<strong>ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΙΛΟΓΗ</strong>!Έχουμε opposable thumbs(που λέει κι ο Ross:).Πατήστε ένα κουμπί να φύγει η χοντρή(Θώδη)!<br /><br /><span style="font-size:130%;">Χρόνια πολλά ρε σεις!!!</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">:)))<br /></span><br /><br /><br /><em>Αν το κείμενο είναι λίγο ασυνάρτητο,blame it on the fever...:)<br /><br /><br /><br /></em><em></em><em></em><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-72707569671832245?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-1095659417792963312007-12-18T17:22:00.000+02:002007-12-18T18:11:04.255+02:00Δεν έχω όρεξη να γράψω.<br /><br />Έχω όρεξη να πράξω.<br /><br /><br /><br />Και μετά,μπορεί και να γράψω τι έπραξα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-109565941779296331?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-47031155642605427622007-12-05T22:39:00.000+02:002007-12-05T23:13:44.086+02:00Βλέπω κατά διαστήματα διάφορους που γράφουν για τα <strong><span style="color:#006600;">google search</span></strong> τους και πάντα γελάω με τα κουλά που βάζει ο κόσμος στις μηχανές αναζήτησης(...μάλλον δε γελάω πάντα,μερικές φορές φρικάρω κι όλας με τους ανώμαλους).Δεν είχα ποτέ σκεφτεί να κάνω ανάλογο ανθολόγιο,ίσως διότι τα δικά μου εκτός που είναι λίγα,μου φαίνονται και βαρετά.Κινούνται γύρω από πολύ συγκεκριμένες κατηγορίες:κλανιά,Πάνος Μιχαλόπουλος κι ο κώλος του(παραλλαγή "τριχωτοί κώλοι"),κάτι κατακαημένοι που ψάχνουν πληροφορίες για την ταινία "Απέραντο γαλάζιο" και τους πέταξε η μοίρα πάνω μου,και τελευταία,κάτι ακόμα πιο κατακαημένοι που ψάχνουν για συνταγές...Θα κάψω κόσμο μιλάμε και θά’χω το κρίμα στο λαιμό μου-πρέπει να προειδοποιήσω πριν θρηνήσουμε θύματα:<span style="color:#660000;">εσείς οι τελευταίοι...ΜΑΚΡΥΑ φίλοι μου,μακρυά!Βάλτε στο γκούγκλ "<em><span style="color:#330000;">Χρύσα Παραδείση"</span>,"<span style="color:#330000;">Τσελεμεντές"</span>,"<span style="color:#330000;">Παρλιάρος"</span></em>,στην ανάγκη ακόμα και<em><span style="color:#330000;">"Βέφα"</span></em>-<strong>συγκεκριμένα</strong> πράγματα.Όχι σκέτο "συνταγή μπιφτέκια",γιατί βγαίνει το δικό μου γραπτό(που κατατάσσεται στην κατηγορία:συνταγή μπιφτέκια για να αυτοκτονήσετε-δολοφονήσετε οικογένεια-παίξετε πετροπόλεμο)<br /></span><br /><br />Σήμερα πάντως,ανακάλυψα ένα που δεν αντέχω να μην το γράψω:<br /><br />"ΕΧΥΣΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΞΥΠΝΗΣΑ"<br /><br /><span style="font-size:85%;">(???????????</span><br /><span style="font-size:85%;">αχαχαχαχαχαχαα)</span><br /><br />..................<br /><br />Τι να πω ρε φίλε...Ευχαριστούμε για την ενημέρωση.Πάντα τέτοια!<br /><br /><br />:))))))))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4703115564260542762?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-67687128109186121532007-11-29T16:36:00.000+02:002007-12-01T15:29:43.402+02:00Λοιπόν,ένα από τα παρακάτω τινά πρέπει να συμβαίνει:<br />κάτι μέσα στο σπίτι ήταν το κρυφό μου γούρι(η ντουλάπα μήπως;)και κατά λάθος το πέταξα<br />ή άλλαξα θέση σε κάτι που δεν έπρεπε να κουνηθεί και χάλασε το φενγκ σούι,<br />ή κάποιος που με μισεί μου κάνει βουντού.Αλλιώς δεν μπορώ να εξηγήσω το ότι τις τελευταίες μέρες μου συμβαίνει το ένα στραβό μετά το άλλο.Κι έχω και μια ακαθόριστη αίσθηση πως αυτά είναι μόνο τα ορεκτικά,και πως τα χειρότερα έπονται...<br /><br />Από πού ν’αρχίσω;Απ’το διάστρεμμα(<a href="http://mpoumpoula.blogspot.com/">μια ψυχή</a> θα με καταλάβει απόλυτα!).Για σινεμά ξεκινήσαμε με μια φίλη,στα επείγοντα καταλήξαμε,διάγνωση διάστρεμμα αστραγάλου και οδηγίες για δυό-τρεις μέρες πλήρους ακινησίας και ένα μήνα επιστραγαλίδες και λοιπές αηδίες.<br />Πλήρους ακινησίας;Όχι ακριβώς...διότι άμα θέλει κάποιος να με κάνει τούρμπο,το μυστικό είναι να μου πει "δεν μπορείς".Αυτό ήταν.Με το ένα πόδι σε σπορτέξ και το άλλο στη νέα κολεξιόν"Τουταγχαμών'08",έπιασα να κάνω περίεργα πράγματα,φερειπείν,τα τζάμια.Όχι τίποτα άλλο,αλλά αυτούς τους παππούδες που μένουν απέναντι,τους λυπάται η ψυχή μου το τι βλέπουν τελευταία να διαδραματίζεται στο μπαλκόνι μου(αν θεωρήσουμε βέβαια ότι πρόλαβαν το έργο"ιπτάμενες ντουλάπες Νο 1").Η τελευταία φορά που καθάρισα τα τζάμια χάνεται στα βάθη των αιώνων,και ξαφνικά η γιαγιά πρώτο μπαλκόνι πίστα να παρακολουθεί τον Καράτε κιντ στη στάση του πελαργού να τρίβει τη λάσπη με μία τεράστια συλλογή από βετέξ και ξεσκονόπανα-μιλάμε δεν καθάριζαν ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ-και μετά μπόινγκ μπόινγκ με το ένα πόδι να μετακινείται στο άλλο παραθυρόφυλλο...Επίσης,σφουγγάρισα,έβαλα 5 πλυντήρια,γενικά ό,τι δουλειά δεν έχω κάνει τον τελευταίο χρόνο,τώρα τη θυμήθηκα..Με δυο πόδια δεν κουνάω δάχτυλο,με ένα έγινα η Μαίρη η Παναγιωταρά.Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα γινόταν αν τα χτυπούσα και τα δυό-πιθανότατα θα έπλενα τα παντζούρια με το λάστιχο,τσουλώντας πέρα δώθε πάνω στην καρέκλα του γραφείου με τα ροδάκια...<br /><br />Τέλος πάντων,αυτή η αίσθηση ανημπόριας και εγκλωβισμού,ήταν τραυματική εμπειρία.<br /><br />Η Τέταρτη μέρα-πονούσα,αλλά σαν ευσυνείδητη εργαζόμενη(και τόσο φρικαρισμένη από την κλεισούρα που θα έβγαινα από το σπίτι έστω και ανάσκελα),πήγα στη δουλειά.Υποτίθεται πως είχα ειδοποιήσει την υπεύθυνη για να ενημερώσει το διευθυντή.Την ρώτησα το πρωί "του το είπες;-ναι,βέβαια".Με το που με βλέπει ο διευθυντής,με καλημερίζει:<br />-τι έγινε Αουρέλια;Σου πέρασε η γρίππη;<br /><br />Ε;<br />Ναι,μου άφησε ένα κουσούρι στο πόδι,αλλά δε βαριέσαι<br /><br />-Όχι κύριε διευθυντά,διάστρεμμα έπαθα<br />-Α...εμ,έτσι είναι,εσείς τα νιάτα τρέχετε σε μαγαζιά νυχτερινά και χορούς και να τι παθαίνετε<br /><br />Ξανα Ε;<br />Άβυσσος το μυαλό του ανθρώπου...τώρα αυτός νομίζει πως ο μόνος τρόπος για να πάθεις διάστρεμμα είναι να πατήσεις γαρύφαλλο και να κάνεις ελεύθερη πτώση από το τραπέζι του σκυλάδικου<br /><br />Anyway…<br /><br />Εφόσον βγήκα που βγήκα σήμερα,είπα να τελειώνω με τις εκκρεμότητες εκτός σπιτιού και να πάω να πάρω το σαράβαλο που ήταν παρατημένο στην άκρη του θεού από τη μέρα του ατυχήματος.Γυρίζοντας,παρά το ότι οδηγούσα με τεράστια δυσκολία λόγω του ποδιού,πήρα την απόφαση να κάνω και αγορές(εσωτερικός διάλογος: "δεν μπορείς" "όχι,μπορώ").Το πλάνο ήταν:"αλάρμ,γρήγορη σαν τον άνεμο και δρόμο".<br />Χαχα..<br />Στάση πρώτη:βιβλιοπωλείο.Δεν έχει το βιβλίο που θέλω,κουτς κουτς,γρήγορη σαν τον άνεμο,στάση δεύτερη:Μετρόπολις. <span style="color:#660000;">-Το σιντι της Δ.Γαλάνη θα ήθελα-(πωλητής)είδες Λαζόπουλο;-(????!!!)Ωχ,σοβαρολογείτε;Τέτοιο πράμα έγινε;-Ε,ότι δείχνει η τηλεόραση,έτσι γίνεται...Ποιό τραγούδι ψάχνεις,το πρώτο που είπε;(είδε κι αυτός Λαζόπουλο μάλλον)-δεν ξέρω πότε το είπε,Στερεότυπα λέγεται(τέλειο....)..</span>το βρήκαμε,το πήραμε,κουτς κουτς,γρήγορη σαν τον άνεμο,στάση τρίτη(και φαρμακερή):άλλο βιβλιοπωλείο.Το βρήκα το βιβλίο.Γρήγορη σαν τον άνεμο...,<br /><br />κάτι άλλοι που κινούνταν με την ταχύτητα του φωτός,με φάγαν στη στροφή.<br /><br /><br />Έτσι και υπήρχε παγκόσμιο ρεκόρ στο ξεβίδωμα πινακίδων,οι τροχαίοι που πήραν τις δικές μου θα το είχαν συντρίψει.Αναρωτιέμαι αν τους κάνουν ειδική εκπαίδευση,με χρονόμετρο και τέτοια( "οι Χρήστου και Γιαμπίρης πρώτοι με 45 δεύτερα!Εύγε!Κοτσαρίκας και Μπάκας,2.58,ου να μου χαθείτε σαλιγκάρια!πώς το κρατάς έτσι το κατσαβίδι ρε σα μυγοσκοτώστρα;πέσε κάτω και δώσμου τριακόσιες")..Δύο λεπτά έλειψα,ΔΥΟ,με το ρολόι,και για πολλοστή φορά στη 8χρονη θητεία μου ως οδηγός,είδα το γνώριμο πλαστικό που κάποτε πλαισίωνε την πινακίδα μου,σφηνωμένο στον αριστερό υαλοκαθαριστήρα.Ο δεξιός είχε πιο εκλεπτυσμένη δουλειά-συγκρατούσε τον άλλο παλιόφιλο,το ροζ χαρτί...<br />(μα γιατί επέλεξαν<span style="color:#ff0000;"> ροζ</span> χρώμα,ας μου πει κάποιος..Σημειολογικά,<strong>δεν ταιριάζει</strong>.Δεν είναι κάρτα του αγίου Βαλεντίνου,ούτε συγχαρητήριο "να σας ζήσει η μπέμπα".Να το κάνουν με μαύρο πλαίσιο,γκρί,μωβ του θανατά,κάτι σκούρο τέλος πάντων,να σε προετοιμάσει για το κακό το μαντάτο.Δεν μπορεί να διαβάζεις το "λυπητερή:80 ευρώ"σε μπουμπουνιερί φόντο,χέστε μας!Κι αν επιμένετε πια στο ροζ,τότε ολοκληρώστε τη δουλειά:βάλτε καρδούλες και μια γελοιογραφία τροχαίου με λυπημένη φάτσα "σ’αγαπώ,αλλά ο νόμος με αναγκάζει να σε στεναχωρήσω..."...Ή "συγχαρητήρια-κερδίσατε ένα τουρ στα γραφεία μας-συμβολική τιμή συμμετοχής"..Ή,ακόμα καλύτερα "γειά σου...είμαι ο τροχαίος της γειτονιάς σου...δε βρήκα άλλο τρόπο να σε γνωρίσω,και σου πήρα τις πινακίδες...Έλα αύριο στο χώρο μου,8-14.00,σε περιμένω.."<br /><br />Ουουουφ,σκατά,ούτε καρδούλες ούτε τίποτα.Ξερά και τυπικά "80 ευρώ-20 μέρες-παράνομη στάθμευση σε πινακίδα 49".Ως συνήθως,πάτησα τα κλάματα,με το μαλλί στα μούτρα,μη γίνω και ρεζίλι στους φίλους οδηγούς τριγύρω.Μετά βούτηξα το κινητό,σκεφτόμενη πως είμαι στο σωστό μουντ για να τους δώσω να καταλάβουν πως αν δε θέλουν να πέσω στα αντικαταθλιπτικά,πρέπει να μου δώσουν πίσω τις πινακίδες τζάμπα και κατευθείαν.Η δικαιολογία μου,συνδύαζε ρεαλισμό και φαντασία:<em>πήγα να πάρω μια φίλη που έπαθε διάστρεμμα μέσα στο δρόμο-μη βλέπετε που κουτσαίνω κι εγώ,είναι sympathy pain-και έκανα μόλις <strong>δύο</strong> λεπτά,σας παρακαλώ,είναι δυνατόν για τέτοια περίσταση να πληρώσω πρόστιμο και να μείνω χωρίς αυτοκίνητο;;;; </em><br /><br />Δικαιολογία έτοιμη,κλάμα έτοιμο,μπαταρία κινητού τέζα<br /><br />ΦΑΚ!<br /><br /><br />Αύριο ξημερώνει μια ΝΕΑ μέρα της ΙΔΙΑΣ βδομάδας-και λέω να πάω πρωί πρωί στην Τροχαία να τις διεκδικήσω.Ωιμέ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6768712810918612153?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-74264669596205113772007-11-21T09:48:00.000+02:002007-11-21T09:59:34.239+02:00Οι <span style="color:#000000;">σκέψεις</span> μου μεταλλαγμένες σε κείμενο είναι τόσο διαφορετικές απ'ότι μέσα στο κεφάλι μου,που ενίοτε,δεν τις αναγνωρίζω:<br /><br />-Χρυσή μου,εσύ είσαι;Πώς είσαι έτσι;Μαλλί κομμωτηρίου,μεταφορές,παρομοιώσεις,παράγραφοι,τρόμαξα να σε γνωρίσω!<br /><br />-Ναι,είδες πώς με κατάντησες ηλίθια;Εκεί που έτρεχα ανέμελη με τη συνήθη μου ιλιγγιώδη ταχύτητα,με βούτηξες από τις πλεξούδες με το έτσι θέλω και με πέταξες στην οθόνη...Και μετά,άρχισες να με τραβάς από δω,να με μακραίνεις από κει,να με σβήνεις,να με καλουπώνεις...Εσύ δεν είσαι γυναίκα,είσαι η μετενσάρκωση του Προκρούστη!Τι κι αν φώναξα,τι κι αν κάλεσα για βοήθεια;In blogspace,noone can hear you scream...<br /><br />-In σκέτο space noone can hear you scream,ήταν το διαφημιστικό για το Alien<br /><br />-Ουουουφ,λεπτομέρειες,όλα τα spaces την ίδια δομή έχουν!Πάλι χάνεις τη μεγάλη εικόνα...<br /><br /><br />(Άσχετο-έχω δύο ποτήρια δίπλα μου,και για έκτη φορά σήκωσα να πιω απ'το λάθος-με τα υπολείμματα του προχθεσινού καφέ...Ελπίζω να τη γλυτώσω και να μη μάθω ΠΟΤΕ τι γεύση έχει)<br /><br /><br />Το μπλογκ μου είναι κομμάτι μου.Από τότε που το ξεκίνησα,εδώ και πάνω από ένα χρόνο(τι είπες τώρα!),έπαιξε διάφορους ρόλους,που θα τους ζήλευαν φτασμένοι ηθοποιοί:ξέσπασμα,πειραματισμός,αναπόληση χαμένων νιάτων-ερώτων-κορμιών,ψευδαίσθηση"λογοτεχνικής και ποιητικής δημιουργίας"(τρέμε Δημουλά!),ανάλαφρη διάθεση σάτιρας,βαριά διάθεση κλάψας,απύθμενη διάθεση χωσίματος...<br /><br />Μερικές φορές ξαναδιάβαζα αυτά που έγραψα και αναρωτιόμουν:<em>πού τις βρίσκω τόσες μαλακίες;</em>Άλλες φορές,θαύμαζα:<em>μα τι δημιούργημα είναι αυτό,χαραμίζεσαι κορίτσι μου!Τόσο ταλέντο και να μην το έχεις ανακαλύψει πιο νωρίς;</em>Πιο συχνά,απορούσα:<em>έχεις ξεβρακωθεί τελείως-εδώ μέσα είχες μια ευκαιρία να παρουσιάσεις ένα καλό πρόσωπο στην κοινωνία,την πέταξες απ'το παράθυρο.Ενώ θα μπορούσες να γίνεις ότι είχες ονειρευτεί,ή τουλάχιστον μια βελτιωμένη εκδοχή του εαυτού σου,διάλεξες να παραμείνεις εσύ!</em>Άλλοτε πάλι,με έζωναν τα φίδια:<em>μήπως και σε καταλάβει κανείς;Τι τό'θελες και το έγραψες αυτό,ΕΝΑΣ να μπει από κείνους που θα αναγνωρίσουν τις λεπτομέρειες και κλάφτα Χαράλαμπε</em>-και κατέβαζα το ποστ.<br /><br />Τώρα τελευτάια,όλο και πιο συχνά,αγανακτώ:<strong>τι σκατά ημερολόγιο είναι αυτό που δεν μπορείς να γράψεις ό,τι θέλεις;</strong><br />(αλλά αυτή η σκέψη ανήκει σε άλλο ποστ..)<br /><br />Όπως και να έχει,το πονάω το ρημάδι.Κι αυτό,και τους λίγους αναγνώστες του.Κι αν το ξεκίνησα τυχαία,τώρα έγινε μέρος μου-μικρό,αλλά ζουμερό...Είχα ανησυχήσει τότε στις αρχές,πως θα <strong>έκλεβε τη ζωή μου</strong>.Πολύ γρήγορα κατάλαβα,πως όλα εξαρτώνται από σένα:αν θες να την αφήσεις να στην κλέψουν,θα στην κλέψουν-η μιζέρια,η αυτολύπηση,ο εγωκεντρισμός,ο φόβος,ο φθόνος..όχι το μπλογκ ή η τηλεόραση ή το ίντερνετ ή τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.Αυτά είναι μόνο το ΜΕΣΟΝ της αποφυγής της ζωής,όχι η ΑΙΤΙΑ...<br /><br />Το μπλογκ μου αλλάζει.Εγώ αλλάζω.Δεν ξέρω τι θα απογίνει στο μέλλον,και δε θα προσπαθήσω να προβλέψω-μη φάω και το ψωμί της Άσης Μπήλιου...Προς το παρόν πάντως,είμ'ακόμα εδώ<br /><br />κι αυτό το χειμώνα:)<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">(Το κείμενο καταφανώς είναι επετειακό.15 μήνες,121 ποστ.Τι άσχετη επέτειος είναι αυτή;ούτε ένα σημαδιακό νούμερο- αλλά τι να κάνουμε,αφού τώρα μου βγήκε..... :) </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7426466959620511377?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-18841022494851577262007-11-15T09:35:00.000+02:002007-11-19T01:00:50.051+02:00Ένα όμορφο αγόρι.Το βλέπεις από ώρα που σε κοιτάει.Σ'αρέσει και σένα,γιατί φροντίζεις να παίρνεις όλες τις ωραίες σου πόζες.Εν τω μεταξύ το σύμπαν φαίνεται ότι έλαβε την επιστολή σου και συνομώτησε,διότι από το πουθενά εμφανίζεται ένας κοινός γνωστός και σας συστήνει.<br />(Επίσης,διαθέτει ήδη 3 από τα στοιχεία που παρήγγειλες στην επιστολή και ένα έξτρα μπόνους,που ξέχασες να γράψεις)<br />Το αγόρι δεν κρύβει τη χαρά του που απέκτησε ευκαιρία.Με το"καλησπέρα σας", σου λέει κάτι που δείχνει ξεκάθαρα το ενδιαφέρον του.Όχι με τον λάθος τρόπο.Με το σωστό.Ευγενικά,αλλά ευθέως.<br /><br />Κι εσύ τι κάνεις;<br /><br /><br />Λες κάτι έξυπνο και παιχνιδιάρικο που υπογείως δείχνει πως είσαι χαλαρή μεν,ανοιχτή στο παιχνίδι δε,και ότι ήθελε προκύψει;<br /><br /><br />Nooοp...<br /><br /><br /><strong>Λες μια μαλακία που εξολοθρεύει με συνοπτικές διαδικασίες τη συζήτηση και φεύγεις τρέχοντας.</strong><br /><br />...<br />...........<br />........................................<br /><br /><p></p><p>ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;</p><p>......<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">Υ.Γ.Τα σχόλια σε αυτό το ποστ είναι απενεργοποιημένα γιατί το μοναδικό ταιριαστό σχόλιο είναι το<strong> "no comments"...</strong></span><br /><span style="font-size:85%;">Υ.Γ.2.Έχω καραεκτεθεί στο σύμπαν-αυτό τσακίστηκε να με εξυπηρετήσει,κι εγώ...Δεν έχω μούτρα να το αντικρύσω...</span></p><p><span style="font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-size:85%;"></span></p><p><span style="color:#cc0000;"><strong></strong></span></p><p><span style="color:#cc0000;"><strong></strong></span></p><p><span style="color:#cc0000;"><strong></strong></span></p><p><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong></p><p><span style="color:#cc0000;"><strong></strong></span></p><p><strong><span style="color:#000000;">-</span></strong></p><p><span style="color:#cc0000;"><strong>Update</strong> σ</span><span style="color:#cc0000;">ημαντικό</span>(που δίνει μια πιθανή εξήγηση στα ανεξήγητα και με σώζει από το να περάσω τον υπόλοιπο μήνα αυτοφτυνόμενη μπροστά στον καθρέφτη):<br /></p><span style="color:#990000;"></span><span style="color:#990000;"><p><br /></span></p><span style="color:#000000;">Μάλλον τελικά,δεν είμαι ακόμα έτοιμη να ερωτευτώ ξανά...</span> <p></p><p></p><p></p><p><span style="color:#990000;"></span></p><p><span style="color:#990000;"></span></p><p><span style="color:#990000;"></span></p><p><strong>-</strong></p><p><span style="color:#990000;">Υποσημείωση <strong>προς Σύμπαν</strong>:</span><span style="color:#660000;">Δεν ξέρω πόσο familiar είσαι με την έκφραση"άνθρωποι είμαστε,σφάλματα κάνουμε",αλλά αν κρίνω από τις μαλ..εχμ,συγνώμη,τις αστοχίες που βλέπω να κάνεις κατά καιρούς,μάλλον και τα Σύμπαντα δεν έχουν το αλάθητο-και για τον Πάπα ακόμη,άσε με να διατηρώ τις αμφιβολίες μου...</span></p><p><span style="color:#660000;">Έσφαλα,τ'ομολογώ.Έκρινα με βάση την ψυχρή λογική και όχι την καρδούλα μου,πως έφτασε η ώρα για νέες περιπέτειες-εξ'ου και η βιαστική παραγγελιά.Δεν υπολόγισα...THE FEAR.Of doing all the wrong things again.</span><span style="color:#660000;"> Of getting hurt. Of getting close... </span></p><p><span style="color:#660000;">Γι'αυτό,σχώρα με που σε έβαλα σε τόσο κόπο για το τίποτα.Υπόσχομαι να μην ξαναχρησιμοποιήσω την καλή σου διάθεση και συνεργασία επί ματαίω,παρά μόνον όταν θα είμαι απολύτως βέβαιη.Και την άλλη φορά,δε θα βάλω εσένα να κάνεις όλη τη δουλειά,θα κοιτάξω να κουνήσω κι εγώ την χείρα μου:)</span></p><p><span style="color:#660000;">Κι από μένα,ότι θες.Χαλί θα γίνω να με πατήσεις</span></p><p><span style="color:#660000;">P.S. Ωχ,ελπίζω να ξέρεις ξένες γλώσσες ε;Το παθαίνω συχνά αυτό,να το γυρνάω στα αγγλικά ή σε δεύτερο πρόσωπο όταν λέω πράγματα που με ζορίζουν...(όπως"συγγνώμη".Το τι"sorry"ξεστομίζω καθημερινά,δε λέγεται)</span></p><p></p><p>(Μπεν Χουρ έγινε αυτό το ποστ,απ'αλλού ξεκίνησε,αλλού πάει,σα να χάθηκε στο δρόμο,πρέπει να κάνω ένα διάλειμμα από το μπλογγιν κατεπειγόντως)</p><p><span style="font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-size:85%;">Υ.Γ.3 Τα σχόλια άνοιξαν.Τώρα που τα ξεδιάλυνα-έτσι νομίζω τουλάχιστον-,μπορώ να αντέξω το οτιδήποτε...:)</span></p><p><span style="font-size:85%;">Το ποιός θα αντέξει να σχολιάσει σ'αυτόν τον αχταρμά,είναι άλλο καπέλο!:)))</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1884102249485157726?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-38806958633943284682007-11-12T03:00:00.000+02:002007-11-14T00:23:52.539+02:00Εδώ και πολλές μέρες είχα αποφασίσει να φτιάξω ρεβύθια.Κι αυτό όχι γιατί μ'έπιασε ο καημός για μαγείρεμα ξανά μανά,αλλά γιατί φοβάμαι πως αν συνεχίσω να διατρέφομαι με ψωμιά και κασέρια,θα πεθάνω από αβιταμίνωση.Πέρασε και καιρός απ'το μπιφτέκι.<br />Επειδή γενικά έχω παράδοση στο να παίρνω αποφάσεις και να μην τις πραγματοποιώ,έκανα κάτι δραστικό για να μην το ξεχάσω:έβγαλα το σακκούλι με τα ρεβύθια και το άφησα σε κάποιο σημείο ώστε να είναι το πρώτο πράγμα που αντικρύζω μόλις μπαίνω στο σπίτι.<br />Δε δούλεψε.Γρήγορα το συνήθισα και τα ρεβύθια έγιναν κάτι σα διακοσμητικό,μια κορνίζα π.χ.ή ένα σταχτοδοχείο με ζωγραφιά "με αγάπη από τη Μακρινίτσα".<br />Σήμερα το πρωί όμως ξύπνησα μπερδεμένη από κάτι παράξενα όνειρα.Τώρα δεν ξέρω αν αυτό σχετίζεται με το ότι με την τσίμπλα στο μάτι πήρα την κατσαρόλα,τη γέμισα νερό κιέβαλα τα ρεβύθια να μουλιάσουν,αλλά άλλη εξήγηση δε βρίσκω.<br /><em>Αυτό είναι.Μια εκβιαστική κίνηση χρειαζόταν.Τώρα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς,<strong>πρέπει</strong> να τα μαγειρέψω.<br /></em><br />Βγήκα για καφέ το απόγευμα,μετά προέκυψε early drink.Όλα καλά,έτσι όπως τα είχα υπολογίσει,θα ήμουν σπίτι βαριά βαριά 11μιση,πάνω στην ώρα για να λούσω μαλλί και να μαγειρέψω τα μουλιασμένα ρεβύθια.Ξύπνησα αργά άλλωστε και δεν προβλέπω να νυστάξω πριν τη μία.<br />Δεν υπολόγισα όμως πως θα πέφταμε πάνω σε παλιούς γνωστούς,και θα γύριζα σπίτι στις 2.<br /><br />Κι έχω ΜΙΑ ΝΥΣΤΑ..<br /><br />Τι ανάποδος κόσμος...Όταν θες να κοιμηθείς,δεν μπορείς,κι όταν έχεις δουλειές να κάνεις,το μάτι κουμπότρυπα.<br />Πήγα κοντά στα ρεβύθια-φούσκωσαν σα μπαλονάκια.Να τα στραγγίξω και να τ’αφήσω έτσι μέχρι αύριο το μεσημέρι;Μη μουχλιάσουν.Να τ’αφήσω στο νερό;Θα βγάλουν ρίζες μέχρι αύριο.<br /><em>Εκβιαστικές κινήσεις δεν ήθελες;Φάτα τώρα!<br /></em>Θα τα μαγειρέψω.<br /><br /><br />Η συνταγή πάνω στη σακκούλα είχε πολλές ασάφειες: "βάλτε νερό" "βάλτε αλάτι και πιπέρι" και μια τρομερή σαφήνεια:"βάλτε 100 γραμμάρια λάδι".<br />Πού ξέρω γω πόσο είναι 100 γραμμάρια ρε φίλε;<br />Και τι σημαίνει νερό;Πόσο νερό;3 ποτήρια,5 κουβάδες,7 μπανιέρες;<br />Ουφ,δε με νοιάζει,ΝΥΣΤΑΖΩ!<br /><br /><br />Έβγαλα τις μπότες.<br />2.10,φορώντας ακόμη το πανωφόρι και το τζην,έπιασα το κρεμμύδι.Γάντια;Πάπαλαααα,τα κατανάλωσα όλα με τα γαμωμπιφτέκια....Δεν πειράζει,μια σακκούλα στο ένα χέρι και μια στο άλλο.<br />Άλλο γάντια,άλλο το καρφούρ απ’τη μια και ο μαρινόπουλος από την άλλη,και μάλιστα πρόχειρα τυλιγμένες.Πρέπει να με βγάλουν φωτογραφία και να με βάλουν εξώφυλλο στον αντιτσελεμεντέ.Πώς λέμε,ο Χριστός,το αντίθετο ο αντίχριστος;Έτσι.<br /><br /><br />Περιττό να γράψω πως με σακκούλες αντί για χέρια χάνεται μεγάλο μέρος επιδεξιότητας,οπότε το κρεμμύδι το μισό δεν τρίφτηκε και τώρα επιπλέει πάνω από τα ρεβύθια,σε μεγάλα κομμάτια(ψάρεψα και κανά δυο και τα πέταξα στα σκουπίδια γιατί σιχάθηκα έτσι πως τά'βλεπα).Έκανα και μια αυθαιρεσία,έβαλα σάλτσα ντομάτας,γιατί μου φάνηκαν πολύ ασπρουλιάρικα.Το λάδι δε που έριξα,θα μπορούσε άνετα να είναι από 5 ως 500 γραμμάρια-πού να ξέρω ρε γαμώτο;<br /><br /><br />Έλουσα και τα μαλλιά,αφού θα περίμενα.<br /><br />Ωραία!Το πρόγραμμά μου πάει σύμφωνα με το σχέδιο,μόνο κάτι ώρες έπεσα έξω οι οποίες θα αφαιρεθούν:<br />Α)από τον ύπνο(το ζητούμενο)<br />Β)από τη δουλειά(το απευκταίο)<br /><br />Τώρα πρέπει να περιμένω να χυλώσει το όσπριο.Είμαι έτοιμη να λιποθυμήσω πάνω στο πληκτρολόγιο.Να μην ξεχάσω να αναφέρω πως έχω πιεί μια σανγκρία και 2 ντραμπούι και δεν πέρασα και καλά.Τζάμπα το αλκοόλ...<br /><br />Το πιάτο θα το ονομάσω "μεθυσμένα ρεβύθια".<br /><br /><br />απντέιτ:<br />3 παρά πέντε.Δοκίμασα ένα μεθυσμένο ρεβύθι.Καλό φαίνεται,αλλά το κόβω να χρειάζεται άλλη μια ώρα για να μαλακώσει.ΝΥΣΤΑΖΩ!!!<br />Να γείρω λίγο και να βάλω ξυπνητήρι;Κι αν δεν τ’ακούσω κι από μεθυσμένα γίνουν φλαμπέ;Κι εγώ μαζί παρανάλωμα;Πω ρε πούστη....<br /><br /><br /><br />4 η ώρα,και μετά από 3 μπρίκια νερό,τα ρεβύθια παραμένουν στραγάλια.Τι σού'χω κάνει Θεέ της μαγειρικής και με τυραννάς;Ε;<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#006600;">Update</span></strong> <strong>περιποιημένο</strong></span><br /><br />Ίσως κάποιος να αναρωτηθεί:μα αφού δεν είναι πεντάρφανο αυτό το κορίτσι,και φαίνεται να έχει και φίλους,γιατί δεν κάνει το αυτονόητο;πρώτ'απ'όλα,να ρωτήσει τη μάνα της.Έτσι είναι το σωστό και το πρέπον.Λοιπόν,τα πράγματα στην περίπτωσή μου είναι λίγο πολύπλοκα όσον αφορά τη σχέση μου με τη μαμά.Δε θα κάτσω να το αναλύσω,αλλά στην παρούσα φάση επειδή προσπαθώ να ανεξαρτητοποιηθώ με διάφορους-σωστούς και μη-τρόπους,έχω κόψει και το μπωλάκι τελείως.Κι επειδή η μαμά κάθε τρεις και δύο μου πετάει κι από ένα"γιατί δεν αφήνεις τα ενοίκια και τα χαζά και να έρθεις σπίτι σου;"-δηλαδή στο πατρικό-,φροντίζω να μην της δίνω κι από μόνη μου πυρομαχικά.<br /><br />Και πάμε στο δεύτερο σκέλος:γιατί δε ρωτάει κάποιον από τους γύρω της;Λοιπόν,αυτό το κορίτσι εδώ(εγώ καλέ)είναι πολύ ξεροκέφαλο μερικές φορές.Δεν ξέρω πώς έγινε κι έμαθε κάποια πράγματα <span style="color:#660000;">λάθος</span>,και ένα από αυτά είναι πως <strong>μπορεί να καταφέρει τα</strong> <strong>πάντα</strong>.Γι'αυτό ρίχνει τα μούτρα της και ρωτάει μόνο αν απελπιστεί.Και πάλι,σας το υπογράφω επειδή την ξέρω τη μαϊμού,ακούει μεν τι της λένε,αλλά πάλι του κεφαλιού της κάνει.<br /><em>Πάντως,τη μία και μοναδική φορά που ζήτησε συνταγή από τη μαμά(εμ,έπρεπε να εντυπωσιάσει το γκόμενο μετά από 5 μήνες που μαγείρευε ΕΚΕΙΝΟΣ),ακολούθησε <strong>κατά λέξη</strong> τις οδηγίες της.Και <strong>πέτυχε</strong>(μόνο κάτι πήγε στραβά με το νερό και άρπαξε από κάτω,δε βαριέσαι,έφαγαν το από πάνω).Και τώρα κατά βάθος,μόνο τη μαμά θέλει να ρωτήσει.Αλλά ακόμα δεν είναι έτοιμη.Άστηνα,μην τη ζορίζεις...</em><br /><br />Ξαναγυρίζω στο παρόν και στο πρώτο πρόσωπο και στο ρεβύθι.Σε χθεσινή επίσκεψη στην κουμπάρα μου,μεταξύ τυρού και κέικ,έφερα με τρόπο την κουβέντα στο πώς μαγειρεύονται τα ρεβύθια.<br />Πρώτη και καλύτερη τηγανιά:μπορείς να τα αφήσεις κι ολόκληρη μέρα λέει στο νερό,βράζουν μάλιστα καλύτερα!Τζάμπα πήγε το ξενύχτι,τζάμπααααα<br /><br />Λοιπές τηγανιές:κλειστή κατσαρόλα(ορθάνοιχτη εγώ),χαμηλή φωτιά(στο 2,5 εγώ),όχι όλα μαζί τα υλικά από την αρχή(εννοείται όλα εγώ),και το κυριότερο,θέλει λέει,ρεβύθια από τη λαϊκή,για να είναι"βραστερά".<br /><br />Πρώτον,πουλάνε και ρεβύθια στη λαϊκή;<br /><br />Το βλέμμα της κουμπάρας δε χρειαζόταν μετάφραση.<br /><br />Δεύτερον,<strong>λαϊκή,moi</strong>;Δε θά'σαι καλά.Καμμιά φορά που πρέπει να τη διασχίσω για να πάω στο ΑΤΜ,βλαστημάω την ώρα και τη στιγμή.Αλλά αν είναι η μόνη λύση,θα το κάνω κι αυτό!<br /><br /><br /><br />Και τώρα πάμε στο αποτέλεσμα:τι έγινε με τα ρεβύθια;<br /><br />Κατ'αρχήν η τελική εκδοχή του πιάτου δεν είναι με τίποτα"ρεβύθια σούπα",διότι οι σούπες αν δεν απατώμαι,έχουν υγρό στοιχείο.Αυτό είναι συμπαγές.Πώς έφτασε να γίνει έτσι;Μετά από δύο ώρες επαναληπτικό βράσιμο την επόμενη μέρα,δεν έλεγαν να μαλακώσουν.Κάποια στιγμή είδα <span style="color:#cc0000;">κόκκινο</span>,πήρα την κουτάλα κι άρχισα να τα ζουπάω με μανία,μήπως κι άμα λιώσουν,βράσουν επιτέλους!Ως αποτέλεσμα έγιναν κάτι σαν πολτός,αλλά και πάλι,με σκληρά κομμάτια μέσα και μερικά ολόκληρα ρεβύθια(μου ξέφυγαν).Α,και επίσης,σχετικά <span style="color:#993300;">λύσσα στο αλάτι</span>.<br /><br />Παρ'όλα αυτά,τα έφαγα,και είπα κι ένα τραγούδι.Τραγούδι της φυλακής.Γιατί τέτοιο έμπλαστρο μόνο σε κάτι συσσίτια σερβίρουν...Έχετε δει αμερικάνικη ταινία με φυλακισμένους που πάει ο πρωταγωνιστής-που είναι μέσα άδικα γιατί είναι αθώος-και του σερβίρουν με μια κουτάλα ένα ακαθορίστου χρώματος νιανιά,του το πετάνε σλααατς! στο δίσκο και το κοιτάει με άδειο βλέμμα;τέτοιο έγινε και το δικό μου.<br />Μετά έρχεται ο κακός της υπόθεσης και φτύνει στο νιανιά,ή του ζουπάει τα μούτρα μέσα στο νιανιά κτλ για να προκαλέσει καυγά,δε συνεχίζω,μπήκατε στο νόημα<br /><br />(Αλλά είναι <strong>το δικό μου</strong> νιανιά και το πονάω,γμτ:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-3880695863394328468?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-18700130787172628212007-11-11T12:03:00.000+02:002007-11-11T16:47:37.669+02:00Μια σπαστή θέση κινηματογράφου-από αυτούς τους παλιούς,που δε μυρίζουν ποπκορν αλλά λίγο μούχλα,λίγο κάτουρο,λίγο κλεισούρα,λες και κουβαλάνε τις μνήμες των χιλιάδων πισινών που ζέσταναν τα καθίσματά τους μέσα στα χρόνια..Ευτυχώς.Αυτή η ταινία δε θα ταίριαζε σε dolby surround και αριθμημένες θέσεις.Εδώ δεν έχεις σειρά προτεραιότητας,όποιος προλάβει πρόλαβε,δεν είναι αμφιθεατρικό αλλά υπάρχει μια σιωπηρή συννενόηση να κάτσουμε διάσπαρτα ώστε κανένα κεφάλι να μην εμποδίζει κανένα μάτι-είμαστε λίγοι άλλωστε και πρέπει να μας συνδέει κάτι βαθύτερο αφού βρεθήκαμε όλοι εδώ μεταμεσονυχτιάτικα(εκτός από ένα μαλακισμένο,που φρόντισε ακριβώς μπροστά μου να σηκωθεί και να ξεκινήσει να φοράει <em>αργά αργά</em> τα 18 πανωφόρια του-έκανε και ψόφο-ώστε να μη μπορώ να δω τα γράμματα του τέλους.Με αυτόν δε με συνδέει τίποτε άλλο από βαθιά απέχθεια).<br /><p>Ωραία.Τι να γράψω από δω και πέρα;Πώς να περιγράψω μια ταινία που δεν την είδα,αλλά την<span style="color:#660000;"> <strong>έζησα</strong></span>,χωρίς να ακουστώ σαν κακοπληρωμένος συντάκτης δωρεάν διανεμόμενου σινεφιλικού φανζίν;Πώς να μιλήσεις για το βλέμμα του πρωταγωνιστή αν δεν μπεις μέσα του;Πως να βάλεις σε λέξεις συναισθήματα όταν η κοντινότερη έκφραση είναι το αδόκιμο"τρομαγμένη απελπισία";Πώς να εξηγήσεις πως ναι,γίνεται να χορεύεις καρφωμένη σε μια φθαρμένη βελουτέ μπορντώ άβολη θέση;</p><p>Και να φανταστείς,κάποτε η punk και τα παράγωγά της,δεν ήταν φίλοι μου...<br /></p><br /><br /><p>Υ.Γ.Ενδεικτικό της επικρατούσας κατάστασης:όταν έκανε διάλειμμα(μέγα σπάσιμο!),ουδείς,συμπεριλαμβανομένου και του μανιώδη καπνιστή φίλου που ήταν μαζί μου,δεν κουνήθηκε να βγεί έξω..</p><p>Υ.Γ.2.(Για τους μινόρε τύπους):ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ!Όσο προλαβαίνετε γιατί κατεβαίνει σιγά σιγά</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1870013078717262821?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-40147698835264623592007-11-07T16:41:00.000+02:002007-11-07T20:20:45.026+02:00Μόλις συνειδητοποίησα-όχι χωρίς κάποιο τρόμο-το λόγο που απεχθάνομαι τόσο πολύ το σιδέρωμα.Ρε συ...μάλλον... ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΝΑ ΣΙΔΕΡΩΝΩ!<br /><br />Διότι <strong>δεν μπορεί</strong> να έχω περάσει 20 γεμάτα μόχθο και ιδρώτα λεπτά πάνω από μια μπλούζα,και πηγαίνοντάς την στην κρεμάστρα,να βλέπω πως είναι τσαλακωμένη σε χίλια δυο σημεία!<br /><br />Και να πεις πως στη ζωή μου δεν έχω προσπαθήσει να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο άθλημα;Έχω,αλλά αφ'εαυτού μου,δε μου έδειξε ποτέ κανείς.Ούτε-για να πω τη μαύρη μου αλήθεια-έκατσα κι εγώ ποτέ να παρακολουθήσω πώς το κάνουν οι μαστόρισσες.Με τις επίπεδες δισδιάστατες επιφάνειες,έχω πλέον έχω αναπτύξει αποτελεσματικές τεχνικές..Κάτι γεωφυσικοί χάρτες όμως όπως γιακάδες,τσέπες,μέρη με κουμπιά,ώμοι,μου δημιουργούν τεράστιο πρόβλημα.<br />Αλλά ο κύριος αντίπαλος,αυτός που δεν κατατροπώνεται ούτε με μπαζούκα και χειροβομβίδες,είναι το ΜΑΝΙΚΙ!<br /><br /><span style="color:#990000;"><span style="color:#660000;"><strong>Φλας μπακ</strong></span>:</span><span style="color:#990000;">ήταν κάποτε ένας που ήθελε να με παντρευτεί-τον γνώριζε κι η μαμά μου και πολύ τον ήθελε για γαμπρό,μεταξύ τους τά’πανε και τα συμφωνήσανε.Εγώ πάλι,ηγόραζα αγρόν.Μια ωραία πρωία λοιπόν ο νυμφίος ήρθε-ξαφνικά,σαν απροειδοποίητο διαγώνισμα-να με βρει στην ξένη χώρα όπου φοιτούσα,και με περίμενε να ετοιμαστώ να πάμε βόλτα.Μετά από 15 λεπτά που με παρακολουθούσε να παλεύω με ένα μανίκι πουκαμίσου,σηκώθηκε αμίλητος,μου βούτηξε το σίδερο από τα χέρια κι άρχισε να σιδερώνει με μανία,μονολογώντας «α ρε(το όνομα της μαμάς μου)»...Ο καημένος...ελπίζω το preview της τσαλακωμένης ζωής που θα τον περίμενε μαζί μου να μείωσε τη στεναχώρια του για το όχι μου<br /></span><br /><br />Γενικά,ότι έχω μάθει στη ζωή μου,μόνη μου το έχω μάθει.Απ’τους φίλους μου,απ’τα βιβλία,απ’τις ταινίες,απ’τα περιοδικά...Και απ’ότι αποδεικνύεται,τα περισσότερα τα έμαθα στραβά κι ανάποδα<br /><br /><br />Α ρε μάνα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4014769883526462359?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-48461677089953258662007-11-04T13:19:00.000+02:002007-11-04T17:18:58.342+02:00Τη μέρα περιβάλλοντος των μπλόγγερς δεν την πήρα χαμπάρι όταν έπρεπε.Δεν πειράζει όμως,θα γράψω τώρα τη συμβολή μου<br /><br />Το τελευταίο διάστημα,στις επισκέψεις μου στους κάδους ανακύκλωσης,δεν είμαι μόνη μου.Το τι χαρά κάνω όταν βλέπω κι άλλους συνανθρώπους μου με τις σακκούλες τους γεμάτες πλαστικά και χαρτιά να περιμένουμε στην ουρά να αδειάσουμε την πραμάτεια μας,δε λέγεται.<br /><br />(Το περίεργο είναι πως 9 στις 10 φορές δεν συναντάω νέους,όπως περίμενα,αλλά ανθρώπους μεγάλης ηλικίας,άντρες και γυναίκες.Μερικοί μάλιστα,όπως ένας παππούς που πέτυχα τις προάλλες,τα φέρνουν με το αυτοκίνητο.Τι σημαίνει αυτό;Πως οι νέοι είναι αναίσθητοι και πως δεν ισχύει αυτό που πίστευα ότι η μόρφωση είναι που κάνει τη διαφορά;Πως αν και νέοι,δεν είναι πιο μορφωμένοι;Πως ο Έλλην είναι χοντροκέφαλος και απολίτιστος και μόνο όταν περάσουν τα χρόνια κι αρχίσει να φοβάται για την υγεία του αρχίζει και παίρνει μπρος;Πως οι παλιότερες γενιές που δεν είχαν κινητά και ηλεκτρονικά παιχνίδια και τόσο τσιμέντο γύρω τους από τα γενοφάσκια τους,καταλαβαίνουν καλύτερα τι σημαίνει η λέξη"περιβάλλον";Τι να σας πω,δεν ξέρω/δεν απαντώ)<br /><br />Το αποτέλεσμα αυτής της νέας αυξανόμενης οικολογικής συνείδησης των πολιτών;Θα περίμενε κανείς κάτι καλό να γράψω.Όμως όχι,όχι αγαπητά μου παιδιά,μην ξεχνιόμαστε,δε ζούμε στην Ελβετία.Το αποτέλεσμα λοιπόν;Οι κάδοι <strong>τίγκα</strong> στο πλαστικό και στο χαρτί να ξεχειλίζουν,οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες μην έχοντας πού να αφήσουν τα ανακυκλώσιμα που με κόπο συγκέντρωσαν,τα κρεμάνε γύρω γύρω στον κάδο μέσα στις σακκούλες τους ή τα αφήνουν πάνω...μετά,αν το περιβάλλον είναι τυχερό,βρέχει κι όλας και τα χαρτιά γίνονται πολτός-κατευθείαν για τους νορμάλ κάδους...Και πού βρίσκεται η Πολιτεία;Χρρρρ...Χρρρρρρ<br /><br />Τι τους βάζεις τους κάδους ρε Δήμε-Υπουργείο-Κράτος;Για να δείχνεις πως συμμορφώθηκες με τις επιταγές της Ε.Ε. για την ανακύκλωση;Αν είναι να τους μαζεύεις κάθε 15 μέρες,άστο,γάμα το,δουλειά δε γίνεται<br />(με τη νοοτροπία που επικρατεί σε αυτή τη χώρα,δε θα μου φαινόταν παράξενο αν μετά το μάζεμα τα πήγαιναν στη χωματερή κι αυτά-πού να ξεδιαλέγεις τώρα...)<br /><br />Όλοι μιλάνε για ευαισθητοποίηση των πολιτών,παιδεία και την έλλειψή της,κτλ.Ε λοιπόν,ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΘΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ.Πρέπει να ευαισθητοποιηθούν και οι παλιομαλάκες που θέλουν να λέγονται εκάστοτε κυβέρνηση.Εκτός κι αν ευαισθητοποίηση σημαίνει να χτίσουμε εμείς οι ίδιοι εργοστάσια ανακύκλωσης και μετά να πηγαίνουμε τα προς ανακύκλωση μόνοι μας,να τα επεξεργαζόμαστε και μετά να τα ξαναχρησιμοποιούμε,να τα πουλάμε μεταξύ μας κ.ο.κ.Αν είναι έτσι όμως,<strong>να μας το πείτε να το ξέρουμε</strong>.ΑΚΟΥΤΕ ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4846167708995325866?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-2772432109788867562007-11-02T12:36:00.001+02:002007-11-03T01:16:40.233+02:00Ήτανε που το μελετήσαμε το βρυκολακιάζειν στα σχόλια του προηγούμενου ποστ;Δεν ξέρω.Πάντως χθες,μπήκα στο πετσί του ρόλου και δεν μπορούσα να κλείσω μάτι παρά το γεγονός πως ήξερα ότι το ξυπνητήρι σήμερα θα χτυπούσε στις 7μιση.<br /><br />Σαν πήγε τρεις και αφού είχα αλλάξει 125 στάσεις μέχρι να βρω τη σωστή στάση του ύπνου(η οποία στάση,άμα δε νυστάζεις,απλά <strong>δεν υπάρχει</strong>),το πήρα απόφαση και σηκώθηκα.Έριξα ανέμελα πάνω στις ντελικάτες πλάτες μου μία κουβέρτα με λουλουδάκια,κι άρχισα τις βόλτες ένθεν του διαμερίσματος.<br /><br />Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις είναι που χρειάζεσαι ένα λοφτ,ή ένα τρίπατο νεοκλασικό,ή ένα μέγαρο με 20 κρεβατοκάμαρες και 10 μπάνια.Να βάλεις στο θερμός το χλιαρό σου γάλα και να αρχίσεις τη διαδρομή-σαν τους χοντρούς που διασχίζουν την Ελλάδα.Κάπου ανάμεσα στη πέμπτη και την έκτη σάλα,ε,τι σκατά,δε θα κουραστείς;Δε θα νυστάξεις;Θα την πέσεις στην άλλη πτέρυγα κι όλα όμορφα κι ωραία<br /><span style="color:#990000;">-και το πρωί θα σε ξυπνήσει ο Τζον ο μπάτλερ που συνάμα είναι και πατρική φιγούρα,σε προσέχει,σε φροντίζει,ανέχεται τα νεύρα σου και ξέρει όλες σου τις συνήθειες.Για τα άλλα ζητήματα έχεις τον Τζακ το σωφέρ(ο Τζιμ ο κηπουρός μου κάνει πολύ"Νοικοκυρές σε απόγνωση"και ως γνωστόν,δεν ταυτίζομαι με νοικοκυρά)*</span><br /><br />Στο 65 τετραγωνικά όμως πού να πας η αφορεσμένη;Μέχρι να κάνεις ένα βήμα βρίσκεις τοίχο-κι αν όχι τοίχο,πολυθρόνα,καρέκλα,γραφείο,παπούτσια σε κομβικό σημείο στο κέντρο του σαλονιού,ένα βάζο με κάτι διακοσμητικά κλαριά-το ΙΚΕΑ μου μέσα-,τη βαλίτσα από τις διακοπές που δεν αξιώθηκες να ανεβάσεις στο πατάρι..κάπου θα σκοντάψεις,θα σου φύγει η παντόφλα και η διαδρομή θα διακοπεί βίαια.Και πόσες στροφές να κάνεις γύρω από τον εαυτό σου;Δεν έχεις και ουρά να κυνηγήσεις.<br /><br /><strong>Τι να κάνει ένας άνθρωπος μέσα στη μαύρη νυχτιά,που δεν έχει ύπνο και δε θέλει να ανοίξει τηλεόραση;</strong><br /><br />Έπαιξα ναρκαλιευτή για ένα τέταρτο-δεν κατάφερα να κάνω νέο ρεκόρ και σπάστηκα.Μετά έφαγα σπόρια.Πήγα να διαβάσω κάτι εφημερίδες,με το που αντίκρυσα το Βαγγέλη και το Γιώργο,ξαναγύρισα τρέχοντας στον υπολογιστή και μπήκα σε σελίδες αυτοκινήτων(το παλεύω,το παλεύω,πού θα πάει θα αγοράσω καινούριο πριν εκπνεύσει η χρονιά!).Ξανάφυγα,γύρισα στο κρεβάτι,σκέφτηκα διάφορες μαλακίες,ξανασηκώθηκα.Η σιδερώστρα μού'κλεινε το μάτι.<em>Τι λες κυρία μου,αυτά μία φορά γίνονται στα χρονικά!</em><br /><br />Τελικά κατά τις 4 ξαναξάπλωσα,κι άρχισα να επεξεργάζομαι την προοπτική να μην κοιμηθώ όλη τη νύχτα-<em>πάλι</em>.Μου ήρθαν και κάτι ωραιότατες ιδέες για ποστ,άρχισα να γράφω στο μυαλό μου τον πρόλογο,και.....έγινε το κακό!Κοιμήθηκα...<br /><br /><br /><br /><br />Σ'ένα γαλαξία,μακρυά,πολύ μακρυά,έγινε μια έκρηξη..η δόνηση έφτασε μέχρι το μικρό μας πλανήτη και κουνούσε το κρεβάτι ρυθμικά-βζζζζτ-βζζζτ-βζζζτ...8 και 28...το υποσυνείδητό μου μού δίνει τα νούμερα του Λόττο;όχι,μικρή τρελλή κι ανόητη,είναι η ώρα που πρέπει να είσαι στο πόστο σου,χαμογελαστή και έτοιμη να ξεκινήσεις τη μέρα σου και οι τύχες του κοσμάκη κρέμονται από πάνω σου-μόνο που αυτό είναι όνειρο,και η πραγματικότητα λέει πως αν δεν ήρθε ακόμη εκείνη η συσκευή διακτίνισης που παρήγγειλες από το τελεμάρκετινγκ,την έχεις-επιεικώς-γαμήσει...<br /><br /><br /><br /><span style="color:#990000;">*Μα τι γράφω;Δε θα σε ξυπνήσει κανένας,γιατί είσαι ζάμπλουτη και δε δουλεύεις-τρως την κληρονομιά που σου άφησε η δισεκατομμυριούχος γιαγιά σου.</span><br /><span style="color:#990000;"><em>Ο Τζον ο μπάτλερ όμως,είναι ο μόνος που ξέρει πως κάθε βράδυ,ρίχνεις στους ώμους την κουβέρτα με τα λουλουδάκια, μεταμορφώνεσαι σε "I wonder"woman και πατάσσεις την αδικία και το έγκλημα...</em></span><br /><span style="color:#990000;"><em>(το υπόλοιπο outfit περιλαμβάνει καρώ παντελονάκι πυτζάμας,μπλε κάλτσες,σαγιονάρες και κλάμμερ-με το που σε βλέπει ο κλέφτης,κλαίει απ'τα γέλια και τον συλλαμβάνεις χωρίς προσπάθεια:)</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-277243210978886756?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-19424955856148111062007-10-28T15:36:00.000+02:002007-10-29T15:29:47.696+02:00Δε μου έφταναν τα βάσανά μου και οι υπαρξιακές μου αναζητήσεις,έχω και τη γειτονιά μου,που από σκέτη κωλογειτονιά εξελίσσεται σε Μπρονξ...<br /><br />Χθες το απόγευμα,ενώ ετοιμαζόμουν για έξοδο για ποτάκι,έπιασε τ’αυτί μου θόρυβο τόσο δυνατό που υποσκέλιζε τους Muse στο cd player.<br />Χαμήλωσα τη ένταση και κατάλαβα πως ακόμα ένα ματς μεταξύ των από κάτω γειτόνων ήταν σε εξέλιξη.<br /><br />Τον τελευταίο χρόνο και παραπάνω,η από κάτω(αυτή με τα σκυλάδικα),τα έμπλεξε με κάποιον-ο οποίος με συνοπτικές διαδικασίες μετακόμισε στην πολυκατοικία και γίναμε όλοι μαζί μια αγαπημένη οικογένεια..Αυτός λοιπόν,αν και όταν τον συναντάς στο ασανσέρ είναι πάντα ευγενικότατος και μοιάζει φυσιολογικός, μάλλον δεν πρέπει να είναι και πολύ σόι άνθρωπος.Κι άλλες φορές τους έχω ακούσει να ωρύονται για ώρες,με χοντρά βρισίδια,αυτός να φεύγει,μετά να γυρνάει και να χτυπάει τα κουδούνια κι αυτή να μην του ανοίγει κτλ,μια νότα από Λαμπίρη στην ανήσυχη ζωή της πολυκατοικίας...Πίστεψα πως κι αυτή τη φορά επρόκειτο για κάτι παρόμοιο-όμως τα πράγματα αποδείχθηκαν πολύ σοβαρότερα.<br /><br />Για να μη μακρηγορώ,ο τύπος απ'ότι φαίνεται είναι τζογαδόρος και χρωστάει λεφτά.Και αυτό που άκουγα δεν ήταν καυγάς μόνο μεταξύ του ζεύγους,αλλά και ενός τρίτου προσώπου-κάποιου καλόπαιδου από μαγαζί με φρουτάκια,που ήρθε να εισπράξει τα χρωστούμενα.<br /><br /><br />Αφού λοιπόν για αρκετή ώρα απολάμβανα ανταλλαγή φιλοφρονήσεων τύπου«καργ...λη,φέρε τα λεφτά» «δεν έχω σου είπα» στο ενδιάμεσο τη γυναίκα «εγώ για σένα θα δουλεύω ρε μαλ..α;δε σου δίνω τίποτα» «πουτ...α θα σε γ..»,ξάφνου οι θόρυβοι και οι τσιρίδες δυναμώνουν και η φάση μεταφέρεται στο δρόμο<br /><br /><br />Βγαίνω μαζί με όλο το υπόλοιπο τετράγωνο στο μπαλκόνι,και αντικρύζω μέσα στο δρόμο τον νταβά να...ΜΑΧΑΙΡΩΝΕΙ τον από κάτω,ο οποίος πάλευε να μπει στο αμάξι του και να διαφύγει,και τελικά,αν και αιμόφυρτος,τα κατάφερε!Ο μαχαιροβγάλτης,με το σουγιά στο χέρι,ξαναγυρίζει στην πολυκατοικία κι αρχίζει να κλωτσάει την πόρτα για να ξαναμπεί,αλλά ευτυχώς δεν του έκανε τη χάρη να σπάσει...Είδε κι αποείδε,είχε μαζευτεί και κόσμος στο δρόμο,σταμάτησε την προσπάθεια κι άρχισε να τρέχει προς άγνωστη κατεύθυνση,το μαχαίρι πάντα στο χέρι!Η από κάτω βγήκε αλλοπαρμένη στο μπαλκόνι καλώντας σε βοήθεια φοβούμενη μην ξαναγυρίσει ο Τζακ ο αντεροβγάλτης,και συγχρόνως αγωνιώντας για το τι απόγινε ο μαχαιρωμένος γκόμενος....<br /><br />Σχεδόν πεσμένη στα τέσσερα γύρισα μέσα,τριπλοκλείδωσα κι έστησα αυτί.Άκουσα υστερικά τηλεφωνήματα,κόσμο να μπαινοβγαίνει,και μετά δεν ξέρω τι έγινε γιατί πήρα την παράτολμη απόφαση να βγω τελικά έξω.Στο γυρισμό οι φίλοι μου με ανέβασαν μέχρι πάνω για σιγουριά..<br /><br />Σήμερα το πρωί μου χτύπησε ο διαχειριστής.<br />"Κοίτα,χθες ρίξανε έξι μαχαιριές στον Τάσο.Θα τον βουτήξουνε βέβαια φαντάζομαι το δράστη,αλλά για καλό και για κακό αυτές τις μέρες πρόσεχε στο μπαίνε και στο βγαίνε από την πολυκατοικία"<br /><br />Γκλουπ....<br /><br />Αν κάνω να γράψω πάνω από μήνα χωρίς ειδοποίηση,σημαίνει ή πως μετακόμισα ξαφνικά σε άλλη χώρα,ή πως μετακόμισα ξαφνικά σε άλλο κόσμο...<br /><br /><br /><br /><br /><p></p><strong><span style="color:#009900;">Άσχετο</span></strong>,αλλά να προλάβω να το γράψω πριν γίνει καμμιά στραβή<br /><br />Σήμερα έκανα τη δεύτερη απόπειρα για δημιουργία μπιφτεκιών.Αν εξαιρέσουμε κάποια τυχαία συμβάντα,όπως:<br />το ότι μου έφυγε η εξάδα των αυγών στο πάτωμα με το που τα έβγαλα από το ψυγείο,με αποτέλεσμα τα τρία να γίνουν επιτόπια ομελέτα<br />το ότι κάηκα σε 5 διαφορετικά σημεία της αριστερής παλάμης<br />το ότι τα μπιφτέκια από την κάτω πλευρά έβγαλαν κάτι περίεργους αφρούς(???!!)σαν σαπουνάδας,<br /><br />...κατά τα άλλα,έγιναν πολύ νόστιμα!Και θέλω να αδράξω την ευκαιρία για να ευχαριστήσω θερμά όλους τους θαμώνες του εν λόγω τόπου που με την υποστήριξη και τα εύστοχα σχόλιά τους στο προηγούμενο ποστ μαγειρικής,συνέβαλαν ενεργά στην επιτυχία ταύτη..Ευχαριστώ!Ευχαριστώ παιδιά!Σνιφ...συγκινήθηκα... :)<br />(memory note:να προσθέσω ευχαριστήριο απόσπασμα στη διαθήκη μου...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-1942495585614811106?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-68526871011193801972007-10-23T19:56:00.000+03:002007-10-25T09:44:01.380+03:00Ο κόσμος,όπως τον ήξερα,δεν υπάρχει πια.Το σύμπαν(όχι αυτό που συνομωτεί και μας γαμ..εί όλους,το άλλο,το δικό μου το προσωπικό) που με τόσο κόπο είχα χτίσει πετραδάκι πετραδάκι,<span style="color:#000000;">καταρρέει</span>.Ευτυχώς,υπό μία έννοια,γιατί ήτανε λίγο στραβοχυμένο,σαν Πύργος της Πίζας μετά από επέμβαση του Νταλί(ήτοι:πύργος της Πίζας με στριφογυριστά μουστάκια).<br /><br />Το ζήτημα είναι ένα:<strong>θα προλάβω να βγω έξω πριν πέσει και με πλακώσει;</strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><br />( )<br /><br /><span style="font-size:85%;">Αυτή είναι μία παρένθεση.Είναι άδεια τώρα,μα μέχρι πριν από λίγο περιείχε τη συνέχεια του ποστ,που γράφτηκε υπό συνθήκες αποστέρησης ύπνου.Για όσους άτυχους πρόλαβαν να το διαβάσουν,λυπάμαι βαθύτατα.Αλλά μην ανησυχείτε.Το διήμερο της φρίκης φαίνεται να πέρασε(και τώρα,αρχίζει το τριήμερο...)</span><br /><span style="font-size:85%;">:)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-6852687101119380197?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-44166816944869849912007-10-19T18:00:00.000+03:002007-10-19T22:33:55.350+03:00<span style="color:#660000;"><strong>Σήμερα<br /></strong></span><br />Εκείνη η δύσκολη ώρα που έχεις γυρίσει από τη δουλειά,φάει,και γείρει στον καναπέ χαζεύοντας τις Σαββατογεννημένες<br /><br />Τα μάτια σου βαραίνουν.....<br /><br /><em>και βρίσκεσαι να τρέχεις με χίλια μέσα σ'ένα κόκκινο αγωνιστικό αυτοκίνητο-ξάφνου μπροστά σου αυτοκίνητα ακίνητα,σαν σε φανάρι-πατάς φρένο απότομα,μήπως και προλάβεις να σταματήσεις-κι <strong>έντρομη</strong> νιώθεις πως αντί να κόψει ταχύτητα,<strong>επιταχύνει </strong></em><br /><br />Αααχ!<br /><br />....ξυπνάς πριν τη σύγκρουση<br /><br /><br /><br /><span style="color:#660000;"><strong>Χθες</strong><br /></span><br />εκείνη η δύσκολη ώρα που έχεις γυρίσει κτλκτλΣαββατογεννημένες<br /><br />Τα μάτια σου βαραίνουν.....<br /><br /><br /><em>και βρίσκεσαι καθισμένη κάπου,απ'όπου σηκώνεσαι με φόρα για να ανακαλύψεις πως το ταβάνι είναι χαμηλό λες και είσαι η Αλίκη-γίγαντας-στη χώρα των θαυμάτων και χτυπάς<strong> με δύναμη</strong> το κεφάλι σου στο δοκάρι-</em><em><strong>ΝΤΟΥΠ!</strong></em><br /><br />Αααχ!<br /><br />πετάγεσαι,αλλά πριν προλάβεις να ξυπνήσεις,η νύστα σου ξαναβαραίνει τα βλέφαρα<br /><br /><em>και ξανασηκώνεσαι με φόρα και ξαναχτυπάς <strong>με δύναμη</strong> το κεφάλι σου στο χαμηλό δοκάρι-<strong>ΝΤΟΥΠ!</strong></em><br /><br /><br /><br />Τώρα έχεις ξυπνήσει για τα καλά<br /><br /><br />(Από <span style="color:#660000;"><strong>αύριο</strong></span> κομμένος ο μεσημεριανός ύπνος..)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-4416681694486984991?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33448504.post-79551645905378823342007-10-12T19:59:00.000+03:002007-10-18T22:28:04.799+03:00Ήταν που παραήμουν κεφάτη τις προηγούμενες μέρες..Τόσο χάλια μέρα σαν τη σημερινή στη δουλειά,είχα χρόνια να περάσω-μπορεί και να ήταν η χειρότερη <strong>ever</strong>.Η ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΗ,(ίσως γράψω μια μέρα γι'αυτήν)τα κατάφερε τελικά:μ'έβγαλε εκτός εαυτού.Και εγώ θέλω να βγαίνω από τον εαυτό μου <strong><span style="color:#336666;">μόνο κατά βούληση δική μου..</span></strong>.Το μεσημέρι έκλαιγα,μετά μίλησα στο τηλέφωνο αλλά δεν ανακουφίστηκα,μετά απέρριψα μια πρόταση για έξοδο για να μην καταθλίψω όλη την πόλη,και τώρα κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι μ'ένα μπουκάλι στο χέρι,σαν τον Ορέστη Μακρή με φόρμες.<br /><br />Φτηνιάρικο ημιξυνισμένο ημίγλυκο κόκκινο κρασί.<br />Και να σκεφτείς πως ήμουν έτοιμη να το πετάξω χθες...<br /><br />Έφαγα κι ένα μήλο πίνοντας,κι έγινε μέσα στο στομάχι μου σα σανγκρία κακής ποιότητος.<br /><br /><br /><p>Κατά διαστήματα,μια απότομη βαθιά αναπνοή συνοδευόμενη από τρεις μικρούς λυγμούς μου θυμίζει πως μέσα μου ακόμη κάτι κλαίει...<br /></p><br />Το ευτύχημα είναι πως...ΔΕ θέλω να καπνίσω!Σκέτη αλκοολική;Όχι κι άσχημα...<br /><br /><br /><em>(τι αλκοολική ρε ρεζίλι της μεθυστακοκοινωνίας;Ζήτημα είναι να κατέβηκε δύο πόντους το κρασί τόσες ώρες,μας κοροϊδεύεις;Η αλκοολοποσία θέλει σεβασμό-ή μέθα και πέσε λιπόθυμη,ή ασ'το μπουκάλι και πιάσε το κουτάκι με την Αμίτα και μη μας ζαλίζεις,you pretentious bitch..)</em><br /><br /><br /><span style="color:#990000;">Update</span><br /><br /><span style="color:#000000;">Ενώ το πάλευα με το μπουκάλι ελέγχοντας κατά διαστήματα πόσο απέχω ακόμα από τον πάτο(πολύ),προέκυψε καινούρια πρόταση:<span style="color:#993300;">Η κοιλάδα του Ηλά</span>.Ταμάμ για να μου φτιάξει τη διάθεση-σκέφτηκα όμως πως ίσως μια ταινία θα μπορούσε να πάρει το μυαλό μου από τη συνεχή και επίμονη ανακύκλωση των πρωινών γεγονότων(μερικές φορές ο καλύτερος τρόπος να ξεφύγεις από την κατάθλιψή σου,είναι να ασχοληθείς με την κατάθλιψη των άλλων..).Ήξερα πως αν το σκεφτόμουν έστω και ένα δευτερόλεπτο,δε θα πήγαινα.Οπότε δεν το σκέφτηκα καθόλου.Έβαλα ένα παντελόνι,πήρα τα κλειδιά κι έφυγα.Από πάνω,παρέμεινα με το ξεχειλωμένο μπλουζάκι που φοράω στον ύπνο,μια ζακέτα φόρμας που φοράω στο σπίτι και το μαλλί φορμαρισμένο στο σχήμα του μπράτσου του καναπέ.Και ω,τι χαρά!Στο σινεμά συναντήσαμε δύο ξεχωριστές παρέες από συναδέλφους...</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Μιλάμε το σύμπαν έχει γαμηθεί στη μαλακία τελευταία... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33448504-7955164590537882334?l=aureliaaurita.blogspot.com' alt='' /></div>Aurelia Auritahttp://www.blogger.com/profile/12051549500595467413noreply@blogger.com